وقتی همه از تو راضیاند!
چندسال پیش تصور اینکه والیبال بتواند یکی از محبوب ترین رشته های ورزشی ما ایرانیان شود بعید به نظر می رسید. ما یک تیم درجه دو آسیایی بودیم که نهایت بلندپروازیمان رقابت پایاپای با ژاپن و کره و چین بود اما حالا بعد از گذشت 6 یا 7 سال روند پیشرفت ما بر همگان عیان شد.
با روی کار آمدن حسین معدنی فقید توانستیم در آسیا قد علم کنیم. 2 بار AVC کاپ را فتح کردیم و به مدال نقره گوانگژو رسیدیم و در جام جهانی بازی های خوبی به نمایش گذاشتیم و یقه ایتالیای بزرگ را گرفتیم ولی از گروهمان بالا نیامدیم.
تا اینکه ولاسکوی بزرگ آمد. در مسابقات جهانی شرکت کردیم. با اعتماد به نفسی که خولیو به تیم تزریق کرده بود توانستیم صربستان، آرژانتین و لهستان (قهرمان آن رقابت ها) را شکست دهیم و به همه نشان دهیم ایران هم هست. از آن جا بود که مردم والیبال را جدی گرفتند. طوری شده بود که برای تماشای بازی های بچه ها، هر روز 5 صبح از خوابمان می زدیم و با هر امتیاز بالا و پایین می پریدیم.
در کوچه و خیابان همه از والیبال حرف می زدند. از دفاع های روی تور موسوی، از پاس های کاپیتان معروف، از سرویس های قائمی و از دریافت های ظریف. برای اولین بار پا به لیگ جهانی گذاشتیم. وقتش رسیده بود که میخمان را در دنیا بکوبیم که کوبیدیم. قدرت های جهان متوجه شدند که ایران حریف آسانی نیست و باید از آن ترسید. با وجود انجام بازی های کم نقص نتوانستیم از گروهمان بالا بیاییم ولی همه راضی بودند.
با رفتن ولاسکو به کشورش، نگران آینده تیم ملی بودیم. به اینکه میشود دوباره به جاه طلبی ها ادامه داد یا خیر. بوبو به ایران آمد. مربی جوانی که مثل کشورمان تازه اول راه بود.تشنه موفقیت و پیروزی.
این بار در لیگ جهانی از گروهمان صعود کردیم و در نهایت با برد برزیل و چند تیم نامدار دیگر چهارم لیگ جهانی شدیم. قدرتی شده بودیم در جهان. 
چند روز قبل مسابقات جام جهانی آغاز شد. خواه ناخواه نتایج خیره کننده بچهها در لیگ جهانی همه را به گونه ای متوقع کرده بود که انتظار داشتیم در گروهی که ایتالیا و فرانسه و آمریکا بودند صعود کنیم و کردیم.
با برد مقابل آمریکا و ایتالیا و باخت به فرانسه.در دور بعد به لهستان میزبان، آرژانتین ولاسکو و صربستان برخورد کردیم. بچه ها باز هم کارستان کردند و به لطف ولاسکو به جمع 6 تیم پایانی مسابقات رسیدیم.یک نتیجه تاریخی.
والیبال این قدر در کشور ما دوست داشته می شود که حتی وقتی با مسابقه فوتبال یکی از تیم های پرطرفدار کشورمان(استقلال)بازی اش همزمان شود، بدون هیچ شکی از شبکه 3 پخش شود و هیچ کس هم ناراضی نباشد.
اما چه طور می شود که والیبال این گونه در قلب مردم جا باز کند؟پیشرفت فنی یک تیم بسیار تاثیر گذار است اما همین مساله باعث نمی شود تا مردم صبح زود بلند شوند و فشارشان با هر امتیاز بالا و پایین بیاید.
این تیم از ته دل بازی می کند. پول در پوست و گوشتش هنوز نفوذ نکرده. یک دل است. کسی نمی خواهد به هر قیمتی بازی کند. باند بازی در کار نیست. همه باهم مساویند و هرکس آماده تر باشد بازی می کند.
در اینجا همه چیز پول نیست. کسی از ترس مصدومیت تمرینات را رها نمی کند. رئیس فدراسیونش به جای خنده، برنامه تحویلت می دهد.
همینها باعث شده تا این تیم را عاشقانه دوست داشته باشیم و همه راضی باشیم. به 6 تیم پایانی رسیدیم اما ته دلمان به قهرمانی هم فکر می کنیم، ماموریت غیر ممکنی که این شیر بچه ها نشان دادند توان ممکن کردنش را دارند.
علی رغم همه این صحبت ها، با این بازی های درخشان بچه ها نمره قبولی از مردم دریافت کرده اند و حتی با حذف در این مرحله هم جای ویژه خود در قلب ملت را از دست نخواهند داد. آن ها ما را در دنیا سرفراز کرده اند و این برای ما بس است!
