باخت به ویتنام، یک فاجعه بزرگ

باخت سنگین تیم ملی فوتبال امید ایران مقابل ویتنام در بازی‌های آسیایی اینچئون یک فاجعه و زنگ خطر برای فوتبال کشور است. این باخت هیچ گونه توجیهی ندارد چرا که اگر مقابل کره جنوبی، ژاپن یا عربستان چنین نتیجه‌ای رقم خورده بود می‌توانستیم حداقل دلیلی را برای این باخت بیاوریم اما نمی‌توانیم هیچ علتی را برای شکست 4 بر یک تیم فوتبال امید ایران مقابل تیم ویتنام که در فوتبال آسیا حتی درجه 3 یا 4 هم نیست، بازگو کنیم. ویتنام جزو تیم‌های درجه سه و چهار آسیا است و در هیچ اشلی نمی‌تواند با فوتبال ایران رقابت کند. واقعاً این باخت تعجب برانگیز است و یک زنگ خطر جدی برای فوتبال ما محسوب می‌شود. من به شخصه از این باخت بسیار تعجب کردم چرا که ویتنام در هیچ دوره‌ای نتایج خوبی را کسب نکرده و اگر ما با هر بازیکنی هم در این بازی‌ها شرکت می‌کردیم باید حداقل از پس ویتنام برمی‌آمدیم که این موضوع نشان از عدم درایت، مدیریت و شناخت کادر فنی تیم ملی امید دارد. عدم شناخت مناسب از حریف، عدم شناخت صحیح از فوتبال ایران و از همه مهم‌تر ناتوانی در بازی گرفتن از فوتبالیست‌های تیم ملی امید دلایل اصلی شکست مقابل ویتنام بود و این در حالی است که وینگادا چند ماهی است که در ایران با تیم ملی امید در حال کار کردن است. این شکست را می‌شود به عدم درایت کادر فنی تیم امید و عدم آشنایی به روحیات بازیکنان ربط داد. من مطمئنم اگر هر مربی ایرانی روی نیمکت حضور داشت چنین شکستی ثبت نمی‌شد. شاید تیم امید بتواند از گروه خود صعود کند اما با این سبک بازی در مراحل بعدی به هیچ جا نمی‌رسد. مسئولان اعلام کردند بیشتر به فکر صعود المپیک هستند تا کسب مقام در بازی‌های آسیایی، اما من نمی‌توانم چنین چیزی را قبول کنم، دل آقایان برای یک مدال برنز بازی‌های آسیایی لَک می‌زند چون یک مدال به کاروان ایران اضافه می‌شود. تمام مدال‌های بازی‌های آسیایی یک طرف و مدال فوتبال یک طرف دیگر. 
بیژن ذوالفقارنسب-کارشناس فوتبال ایران