شعر˝حافظ˝ به چشمه‌ساری می‌ماند هماره زایا

استاد ادبیات و از مشاهیر ادب پارسی گفت: شعر "حافظ" به چشمه ساری می‌ماند هماره زایا که هر زمان آبی دیگر از آن بر می‌جوشد.

به گزارش خبرگزاری برنا در استان کرمانشاه، پرفسور میرجلال الدین کزازی به مناسبت 20 مهر روز بزرگداشت حافظ گفت: از دید من راز ماندگاری سخن حافظ، آن چه افسون رازآلود و شگفت‌انگیز او را می‌سازد آن ویژگی بنیادین است که من آن را آبگونه‌گی نامیده‌ام.

وی افزود: خواست من از آبگونه‌گی در سخن حافظ آن است که سخن او مانند آب روان، لغزان، به دور از کالبدی سخت و افسرده است که می‌تواند با هر ذهن در آمیزد و چگونگی آن ذهن را به خود درپذیرد.

این نویسنده و پژوهشگر با بیان این که این ویژگی در سروده‌های دیگر سخنوران بزرگ ایران نیز دیده می‌شود، گفت: این ویژگی در غزل‌های حافظ به فرازنای سختگی، پختگی، پروردگی و پایه وری رسیده است و از همین رو ویژگی سرشتین و ساختاری و بنیادین سخن او شده است.

به گفته کزازی ما هر زمان که به بیت‌های بلند، شاه‌وار و شگفت‌انگیز حافظ باز می‌گردیم، آنها را می‌خوانیم و در آنها می‌اندیشیم، با دریافت و برداشتی دیگر از آن روبه‌رو می‌شویم.

وی ضمن تشبیه شعر حافظ به چشمه‌ساری که هماره زایاست و هر زمان آبی دیگر از آن بر می‌جوشد، افزود: از همین روست که حافظ هنگامه سازترین سخنور ایران است و چند و چون درباره سروده‌های آن بسیار.

این استاد دانشگاه ادبیات معتقد است، هرکس حافظ را به گونه‌ای می‌شناسد که خود او را می‌تواند شناخت، زیرا هر کس این بخت و توان را داراست که نقش و نشان خویش را در غزل‌های او ببیند و باز یابد.

کزازی گفت: از همین روست که هنگامه‌ای که خواجه در سخن پارسی برانگیخته هنگامه‌ای است که هرگز پایان نخواهد گرفت.