«حاج قاسم» نامی که اختلافها را کوتاه میکرد
به گزارش برنا، شهادت برای بعضی آدمها پایان راه نیست، بلکه نقطهای است که تازه معنا پیدا میکنند. شهید سپهبد حاج قاسم سلیمانی از همان دست مردانی بود که زندگیاش را باید از پسِ فقدانش خواند. آنجا که حضرت آیتالله خامنهای فرمودند: «شهید سلیمانی همه عمر خود را به جهاد در راه خدا گذرانید؛ شهادت پاداش تلاش بیوقفه او در همه این سالیان بود»، در واقع شناسنامهای فشرده از زیستِ مردی ارائه شد که جهاد را نه صرفاً در میدان نبرد، که در میدان دلها معنا کرد.
سیزدهم دیماه، سالروز شهادت فرماندهای است که نامش از جغرافیای کرمان عبور کرد و به حافظه جمعی ایران و جهان اسلام پیوند خورد. شش سال از آن روز میگذرد، اما فقدان او هنوز «تاریخی» نشده است؛ زنده است، جاری است و هر سال، تازهتر از قبل خود را نشان میدهد برای همه آنان که در او تصویر روشنی از عزت، امنیت و کرامت انسانی میدیدند.
حاج قاسم، پیش و بیش از آنکه یک فرمانده نظامی باشد، یک «پدیده اجتماعی» بود. شخصیتی که توانست در دورهای مملو از دوگانهسازی، قطبیسازی و فرسایش سرمایه اجتماعی، بر مدار وفاق حرکت کند. ادبیاتی که در دوران حیاتش درباره او تولید شد، تصادفی نبود؛ از جنس تخاصم نبود، برادرانه بود، همدلانه بود و حامل غرور ملی. او از آن دست شخصیتهایی بود که حضورش اختلافها را کوچک میکرد و غیبتش، نیاز به وحدت را پررنگتر.
پس از شهادتش، این ویژگی نه تنها کمرنگ نشد، بلکه عینیتر شد. حضور میلیونی مردم از سراسر ایران بر مزارش، صرفاً یک آیین سوگواری نبود؛ یک «بیانیه اجتماعی» بود. پیامی روشن از انسجام ملی، فراتر از سلایق سیاسی، گرایشهای فکری و تفاوتهای اجتماعی. گویی جامعه در غیاب او، خود را موظف دید آن سرمایهای را که در زمان حیاتش بهطور طبیعی تولید میشد، بازتولید کند.
مکتب شهید سلیمانی، مکتب هویتسازی است. الگویی که قدرت را از اخلاق جدا نمیکند و شجاعت را بدون مردمباوری بیمعنا میداند. او محصول مکتب ولایت بود؛ اطاعتپذیریاش نه از سر تعارف سیاسی، بلکه از فهم عمیق نسبت به نظم معنایی انقلاب اسلامی میآمد. وفاداریاش خالص بود و همین خلوص، او را به نماد انسجام ملی بدل کرد.
نگاه فراگیر و روحیه مردمی حاج قاسم، مهمترین درس امروز اوست. در زمانی که جامعه بیش از هر چیز از گسستها آسیب میبیند، مکتب سلیمانی یادآور یک اصل ساده، اما بنیادین است، اینکه وحدت، نه یک شعار تزئینی، که شرط پیشرفت و اقتدار است.
یاد و نام شهید حاج قاسم سلیمانی و همه شهدای جبهه مقاومت، تنها برای گرامیداشت گذشته نیست؛ برای صیانت از آینده است. تا زمانی که تربیتیافتگان مکتب شهدا، حامل همان اخلاق، همان مردمباوری و همان روح وفاق باشند، بیرق ایران بر قلههای عزت و شرافت خواهد ماند. حاج قاسم رفت، اما آنچه از او ماند، هنوز میتواند ما را کنار هم نگه دارد و این، کمچیزی نیست.
انتهای پیام/
