هوشنگ گلمکانی: مبهمگویی آفت جدید هنر تئاتر کشورمان شده است
به گزارش خبرگزاری برنا،گلمکانی پس از دیدن p2 گفت: این آفتی که اخیرا دامن تئاتر کشورما را گرفته است اینگونه شده که هرچه مبهم تر وپیچیده تر حرفت را بزنی بهتر است دلیلش هم این است که چون نویسنده و کارگردان نمایش، خودشان به موضوع واقف هستند ومیدانند که مثلا فلان دیالوگ به فلان موضوع اشاره دارد، توقع دارند تماشاگر هم همین درک و دریافت را داشته باشد، موضوعات را کشف و پازل را حل کند در حالیکه هر بییننده بطور معمول یک تئاتر را یکبار میبیند، بنابراین نباید توقع کشف رمز از او داشت.
وی در ادامه افزود: اصولا وقتی فردی برای تماشای یک نمایش میرود دوست دارد که یک خط روایی و داستان را دنبال کند ولی نمایش p2 از این خط روایی دور بود و خیلی از تصویرسازیهای موجود در کار بدون مفهوم بود.
گلمکانی با تاکید براینکه بر لذت «کشف» در فیلم وتئاتر اعتقاد دارد اضافه کرد: من به لذت کشف و کنکاش درتئاتر و سینما معتقدم و اتفاقا اعتقاد دارم که این لذت را نباید از تماشاگر گرفت اما موافق پازل حل کردن، گیج کردن و بیراهه انداختن مخاطب نیستم.ممکن است عده ای دلیل این مبهم گویی را سانسور بدانند اما خب این موضوع به چه کار مخاطب میآید و چه ارتباطی به او دارد.
این منتقد باسابقه در خصوص حرکت های بیهودهای که در نمایش p2 وجود داشت گفت: من دلیل خیلی از حرکات را مثل بازیهای زیاد با میزها یا دویدن یک ساعته یک نفر در چرخ گردون روزگار یا دورباطل را متوجه نشدم و سوال من از کارگردان این است که اگر اینها نبود چه لطمه ای به کار وارد میشد و یا اینکه آیا کارگردان به شکل دیگری نمیتوانست این مفهوم را به مخاطب انتقال دهد، ضمن اینکه خیلی از موقعیتها برای بازیگران خطرناک بود و ممکن بود به آنها آسیبی برسد و من در طول اجرا خیلی نگران آنها بودم.
وی ادامه داد: من احساس میکنم که اینگونه نمایش ها بیشتر شبیه تخلیه انرژی است و حالت دراماتیک ندارند و احتیاج است که پختهتر شوند.
گلمکانی در خصوص نقطه قوت نمایش گفت: شور و انرژی بازیگران در کار نکته بسیار مهمی بود که نشان می داد با عشق کارشان را انجام میدهند و کارشان را دوست دارند و همین نقطه قوت بسیار مهمی در یک نمایش به شمار میآید.
