پنج شهید در غزه؛ شبح بنبست انسانی بر فراز آتشبس اکتبر
به گزارش برنا، در شامگاه ۲۷ فوریه، دو حمله جداگانه پهپادی ارتش اسرائیل، خلأهای امنیتی موجود در نوار غزه را هدف قرار داد. در اولین حادثه، یک پهپاد اسرائیلی (از نوع «زیک» یا «هرمس ۴۵۰») ایستگاه پلیس فلسطینیان را در منطقه المواصی در غرب خانیونس مورد هدف قرار داد. منابع بیمارستان ناصر از شهادت ۳ نفر و جراحت چند تن دیگر در این حمله خبر دادند. نکته حائز اهمیت در این حمله، موقعیت جغرافیایی آن است؛ منطقه المواصی بخشی از کریدور فیلادلفی (صلاحالدین) در مرز مصر است که بر اساس پروتکلهای الحاقی توافق آتشبس اکتبر ۲۰۲۵، میبایست عاری از حضور نظامی میبود، اما وقوع این حادثه نشاندهنده تداوم رصد اطلاعاتی و توان عملیاتی لحظهای ارتش اسرائیل در این محور است.
در اقدامی همزمان، دومین پهپاد، ایستگاه پلیس ورودی اردوگاه البریج در مرکز غزه را بمباران کرد که منجر به شهادت دو نیروی پلیس دیگر شد. این حملات، آمار شهدای غزه از زمان آغاز آتشبس در ۷ اکتبر ۲۰۲۵ را افزایش داد؛ آماری که اگرچه نسبت به ۲۲ ماه اول جنگ (اکتبر ۲۰۲۳ تا اکتبر ۲۰۲۵) با بیش از ۷۲ هزار شهید، کاهشی چشمگیر داشته، اما نشاندهنده ادامه حیات سندرم «ماشه چمن» در رویکرد امنیتی اسرائیل است. بر اساس گزارشهای میدانی، شمار شهدای فلسطینی در جریان آتشبس کنونی تا پیش از این حملات، دستکم ۳۴ نفر بود که عمدتا شامل مظنونان نزدیک شده به حصار مرزی یا مناطق ممنوعه میشد.
اظهارات حازم قاسم، سخنگوی حماس، که این اقدامات را «استخفاف به میانجیگران» خواند، ناظر بر واقعیت تلخی است: سازوکارهای راستیآزمایی و ضمانت اجرایی توافقها در غزه فاقد قدرت الزامآور است. در حالی که مصر و قطر به عنوان ضامنهای اصلی توافق، بر توقف جنگ نظارت دارند، اسرائیل با اتکا به دکترین «دفاع قابل اعتماد» خود، هرگونه تحرک نیروهای حماس (حتی پلیس شهری که وظیفه مدیریت داخلی دارد) را تهدیدی امنیتی تلقی و بهصورت میدانی و بدون هماهنگی با اتاقهای عملیات مشترک، با آن مقابله میکند. این روند، به وضوح روح توافق را که مبتنی بر تبادل اسرا و بازسازی بود، نشانه گرفته و چشمانداز مرحله دوم مذاکرات را با بنبست جدی مواجه کرده است.
در تاریخ منازعات غزه، هدف قرار دادن سیستماتیک نیروی پلیس (نیروی انتظامی داخلی) همواره نشانه تلاش برای ایجاد خلأ امنیتی و جلوگیری از تثبیت حاکمیت غیرنظامی بوده؛ نمونه بارز آن موج ترور فرماندهان پلیس در ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ بود که منجر به گسترش بیقانونی و قدرت گرفتن گروههای مسلح غیرمسئول در دورههای بعدی شد.
انتهای پیام/
