واکنش گلرخسار صفیآوا، شاعر مطرح تاجیکستان به حمله به ایران
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ ایران ای مادر لاله های مینابی، تو تا ابد ایرانی آباد خواهی ماند.
با خواندن واکنش احساسی شاعره تاجیکستانی در مدح ایران عزیزم،از سر عشق بر وطن، ناخودآگاه در مدح کشورم، ایران جانم، چند جمله ای از دل نوشتم؛
ایران کشوری که از لحاظ جغرافیایی در منطقهای با استراتژی حساس قرار دارد با ذخایر غنی از معادن، نفت و گاز . همان جایی که وقتی جادهی ابریشم به آن جا میرسد پروانههای غیرت، پیلهها را میشکافند و به همراه ماهوارههای کوثر به پرواز در می آیند.
سرزمینی دارم که به گفته معصوم شیعه خانه اهل البیت است همان جایی که شیعه و سنی به هم دست برادری دادهاند تا هرگز دشمن شاد نکنند مادر خود را.
کشوری که جوانان آن عاشقان علم و فرهنگ و هنرند و مردمانش اهل وفاداری و در شرایط خطر همه پشت در پشت هم و دست در دست هم، شیعه و سنی. کرد ، ترک و لر...در دفاع از وطن.
ایران سرزمینی که از آسیب مغولها سربلند و سالم بیرون آمد و آن قدر پستی و بلندی دید که امروز گربه ما شیر شده است.
ایران زادگاه سلمانها و سلیمانیهاست
ایران کشوری که در منطقه غرب آسیاست که امروز میتوان به معنای واقعی کلمه به آن فخر ورزید به واسطه تمام خوبیها، زیباییها و پیشرفتهایش.
سرزمینی که هر روز خورشید از خراسان سلامش میدهد با تمدنی کهن،
آه ایرانم که چه فراز و فرودها، شادیها، غمهایی که به خود ندیده است و اما امروز غم و درد سنگینی از فراغ رهبر عزیزم بر دلم نشسته. وای رهبرم ، قوت قلب و قائد امت اسلامی کشورم، با بچههای مینابم ،با دلی پر از حسرت از دست دادنشان، غمگین اما امیدوار به آینده روشن ایران اسلامی مان ، برای سربلندی وطنم دست بدعا برمیدارم و...آری ایران چه گنه دارد؟
ایران ای مادر لاله های مینابی
ایران ای رهبرت در تمام زیبایی
ایرانی که شاعران نیز از قدیم در مدح آن همیشه سروده اند و اینک مصداق شعر حافظ که ؛ هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق ...
آری ایران چه گنه دارد؟
از تاریخ دنیا پرس!
و امروز شاعرهایی از تاجیکستان در وصف ایرانم چنین صحبت می کند؛
گلرخسار صفیآوا، شاعر مطرح تاجیکستان در واکنش به حمله نظامی آمریکا و اسرائیل به ایران، با مردم ایران همدردی کرد و نوشت: «با ملّت شریف و شجاع ایران در این فاجعه بشری عرض همدردی عمیق داریم. خاک کهنبنیاد، آریانای بزرگ، هزاران بار پاره-پاره شده و جمع آمده است. این جمعآوری «شاهنامه» تا امروز در این خاک ادامه دارد. دردا و دریغا که «شهنامه» نوی بشر، آغاز میشود - از درد و فغان و فاجعه، امّا با قلم دور و زمان، خدای ناکرده، خوانندهای نخواهد داشت.
از خاکِ درد بالا شدن سبزههای بهار امسال، ما را امیدوار میکند که دیگر نه جنگ خواهد بود، نه پرخاش، نه بیگانگی، نه قتل و نه کُشتار.
وقتی که بشر، ایران میگوید پیش از همه، بنیاد تاریخ انسان را به یاد میآرد. آریانای بزرگ پابرجاست. ما مردم همزبان و همفرهنگ، بر آنیم که دعاهایی عارفانه، مادرانه، خواهرانه و دخترانه ما مستجاب میگردد و آریانا چون پیشین آباد خواهد شد.
من همچون یک خواننده عاشق شعر فارسی تاجیکی دری، بر آن باورم که تا «شاهنامه» و «مثنوی» هست، هیچ مرگی نمیتواند به بنیاد فرهنگ ما صدمه زند. این روزها هم میگذرد. ایران، ایران میماند - برای ما و تمام جهان. روح قربانیان شاد، ایران بزرگ جاودانه آباد باد!
در چنین روزهای فاجعهساز همه باید از خویش پرسند: ایران چه گنه دارد؟
کبریتِ سیاهِ دهر
تَهسوزی که دارد.
بر سوختن عالم
خورشید نگه دارد.
از دل زدن آهو
کفتار فرح دارد.
سهراب چرا میرد؟
تهمینه چرا گِرید؟
گهواره مهر و شعر -
ایران چه گنه دارد؟!
از تاریخ دنیا پرس
از زند و اوستا پرس
از حافظ و مولا پرس!
هم از خود و از ما پرس
ایران چه گنه دارد؟!
سهراب پدرکُشته
در خون خود آغشته
هر پشته پُر از کُشته
«شهنامه» ننوشته
ایران چه گنه دارد؟!
سیارهی داد ایران
ذات همه زاد ایران
جان در تنِ جان ایران
صدپاره مباد ایران!!!
ایران چه گنه دارد؟!!
با اظهار همدردی عمیق، گلرخسار
آری ایران ، ایران می ماند تا ابد..ایران آباد می ماند.
انتهای پیام/
