سیویکمین شبانه اقتدار
به گزارش خبرگزاری برنا از چهارمحال و بختیاری؛ سند وفاداری ایرانیان با طنین سرود ملی و اهتزار پرچم جمهوری اسلامی شهرکرد و خیابانهایی که انسجام ایرانیان را به رخ میکشند.
بیش از سی شب متوالی است که مردم در خیابان میآیند و انسجام و هویت جمعی ایرانیان را به رخ دوست و دشمن میکشند، حسابوکتابی که نه دشمن آمریکایی - صهیونی آن را پیشبینی کرده بود، نه رسانههای غربی عظمتش را به خوبی نشان میدهند.
بیش از یک ماه است که آسمان این سرزمین کهن و با اصالت دود و آتش به خود دیده، اما خیابانهای قم هر شب گواه چیزی دیگرند؛ گواه حضور، گواه اراده، گواه مردمی که در برابر تجاوز آمریکاییـصهیونیستی، سکوت را برنگزیدهاند.
از همان نخستین شبهای این تهاجم وحشیانه و ضدبشری، موجی از شهروندان شهرکرد، زن و مرد، پیر و جوان، از قشرها و محلههای مختلف، به خیابان آمدند. نه با دعوت رسمی، نه با فراخوان سازمانیافته از بالا؛ بلکه با آنچه جامعهشناسان آن را کنش جمعی خودجوش مینامند، پدیدهای که ریشه در اعماق هویت جمعی یک ملت دارد.
هر شب از ساعت هشت و ۳۰ دقیقه کوچهها و خیابانهای شهر جان میگیرند؛ خیابانها در این روزها دیگر تنها نام خیابان نیستند، نام مقاومت هستند.
مردم پیاده و سواره در این معابر حضور دارند، تا پاسی از شب میمانند. میدان را خالی نمیکنند. این خالی نکردن میدان، کلیدیترین پیام رفتاری مردم شهرکرد است.
صاحبنظران معتقدند آنچه در خیابانهای شهرکرد میگذرد، یک رفتار آیینی ـ هویتی است که همزمان چندین کارکرد اجتماعی را ایفا میکند.
نخست آنکه، فشار خارجی و تجاوز نظامی در کنار جنگ وسیع روانی و شناختی، بهجای آنکه انسجام اجتماعی را بشکند، آن را تحکیم کرده است. این پدیده را جامعهشناسان «همبستگی بحرانزا» مینامند؛ حالتی که در آن، تهدید مشترک، گسستهای درونی جامعه را به طور موقت پر میکند و هویت جمعی را به سطح میآورد. حضور همه قشرها در محلههای مختلف، از بازاری و دانشجو تا روحانی و کارگر، شاهدی روشن بر این ادعاست.
دوم آنکه، این حضور شبانه را باید در چارچوب آیینهای مقاومت فهمید، در سنت مردمشناسی، جوامع در لحظات بحران، به رفتارهای آیینی متوسل میشوند تا پیوند میان فرد و جمع را بازسازی کنند.
راه رفتن در خیابان، ایستادن در میدان، دیده شدن؛ همه اینها نه تنها عمل سیاسی، بلکه عمل معنابخش هستند. مردم با این حضور به یکدیگر و به خود میگویند: ما هستیم.
سوم، ترور فرماندهان و شهادت غیرنظامیان که نشانهای از استیصال راهبردی متجاوز تلقی میشود، بهجای ایجاد رعب، موجی از خشم و عزم را برانگیخته است. این واکنش، با نظریه بازتولید مقاومت در برابر سرکوب همخوانی دارد؛ نظریهای که میگوید هرچه فشار بر یک جامعه دارای هویت قوی بیشتر شود، واکنش آن جامعه نه تسلیم، بلکه تصلّب (سخت شدن و استواری) است.
حضور این شبها معنای چندلایهای دارد. مردم شهرکرد با آمدن به خیابان، هم از پاسخ موشکی و پهپادی نیروهای مسلح حمایت میکنند، هم پشت رهبری جدید انقلاب اسلامی میایستند، و هم پیام وحدت ملی میفرستند؛ پیامی که در این برهه حساس، ارزش راهبردی خود را دارد.
از نگاه مردمشناختی، این سه لایه از معنا در یک کنش واحد، نشاندهنده بلوغ سیاسیـاجتماعی یک جامعه است. جامعهای که آموخته چگونه بدون شعارهای توخالی، خود سخن بگوید.
انتهای پیام/
