واکاوی دلایل افت پنج ساله تیم ملی بوکس بزرگسالان/ از کوباییهای بیثمر تا نسلی که بر باد رفت
به گزارش خبرنگار ورزشی برنا، مدال تاریخی دانیال شه بخش در رقابتهای های صربستان که در سال ۱۴۰۰ بهدست آمد، به عنوان آخرین موفقیت قابل اتکای بوکس بزرگسالان ایران شناخته میشود. پس از این اتفاق، بوکس ایران در رده بزرگسالان روزهای خوش خود را ندید.
در رقابتهای قهرمانی آسیای اردن، تیم پرامید ایران فقط دو مدال برنز توسط شاهین موسوی و طوفان شریفی کسب کرد. تیمی که میتوانست دستکم پنج مدال داشته باشد، با همین دو مدال به کار خود پایان داد. پس از این رقابتها، حواشی مربوط به تغییر سرمربی به وجود آمد و مسیر نزولی تیم ملی بزرگسالان آغاز شد.
سید شاهین موسوی در گفت و گو با برنا، در خصوص دلایل افت تیم ملی بزرگسالان اظهار داشت: متأسفانه رفتهرفته بچهها دو دسته شدند و اتحاد بین تیم از بین رفت. بعد از آن، تغییر نسل کلی رخ داد و همه بچههای نسل من فراموش شدند. تیم ما در قهرمانی آسیایی اردن خیلی پرامید بود و میتوانست 5 یا 6 مدال بگیرد. مثلا اشکان رضایی توانایی رسیدن به فینال آسیا را داشت اما مدال نگرفت. میثم قشلاقی نقره آسیا داشت اما در اردن موفق به کسب مدال نشد. پوریا امیری عنواندار بود اما به مدال نرسید و دانیال شه بخش هم که چند روز قبل از اعزام اعلام کرد تیم را همراهی نمیکند.
وی افزود: قهرمانی قهرمان است که مدالش تداوم داشته باشد و گرنه با تک مدالها اتفاقی نمیافتد. تیم ما در آن برهه اصلا ضعف فنی و مربیگری نداشت، چون کادر بسیار خوبی داشتیم اما بوکسورها به تیم کمک نکردند و ناخواسته اتفاقاتی افتاد که تیم نتیجه نگرفت. بعد از آن، داستان جدایی علیرضا استکی از تیم ملی باعث ضربه بزرگی به تیم ملی بزرگسالان شد و میبینید که از آن روز به بعد در بزرگسالان به توفیقی دست پیدا نکردیم.
طوفان شریفی، دیگر مدالآور ایران در آسیای اردن، نیز گفت: تیم ما در زمان علیرضا استکی شرایط خوبی داشت. از رقابتهای کسب سهمیه المپیک در اردن تا قهرمانی آسیایی اردن چند سالی گذشت و تیم تقریباً روی یک سیر صعودی بود، اما به یکباره شرایط عوض شد. بدشانسی در قهرمانی آسیا گریبان تیم را گرفت و جدایی علی آقا از کادرفنی هم ضربه زد. در مجموع به بوکس زیاد توجه نمی شود و نتیجه نگرفتن تیم ملی دلایل مختلفی دارد.
*از فداکاری نهرودی تا کوباییهای بیثمر
بعد از این اتفاقات، حسین نهرودی به ناچار هدایت تیم را قبول کرد و از خودگذشتگی کرد تا تیم را جمع کند. بعد از آن نیز مربیان کوبایی به تیم اضافه شدند اما بدون خروجی ایران را ترک کردند.
شاهین موسوی درباره مربیان کوبایی گفت: در زمان مربیان کوبایی اتفاقات عجیبی رخ میداد که نمیخواهم زیاد به آن بپردازم، اما کوباییها در تیم ملی بوکس تأثیر منفی داشتند. سبک ما با بوکس کوبا تفاوت اساسی دارد. قبلاً هم خیمنز را برای ما آوردند اما با او نیز نتیجه نگرفتیم.
طوفان شریفی نیز در این خصوص گفت: اگر مربی خارجی درجه یک اختیار تام داشته باشد خوب است، اما آنها برنامههایی برای ما میدهند که باید در یک سال بیش از ۲۰ رقابت شرکت کنیم. این کارها در بوکس ایران عملاً رخ نمیدهد و به همین خاطر کوباییها نتایج خوبی نگرفتند، زیرا فکر میکنند هر برنامهای بدهند صد در صد اجرا میشود. سبک بوکس ما به ازبکستان و قزاقستان بیشتر می خورد و بچه های ما کلا شرایط روحی و روانی برایشان اهمیت ویژه ای دارد.
*کمبود بوکسور فنی در ایران
کمبود بوکسور فنی در ایران به یک معضل بزرگ تبدیل شده و بوکس ایران حدود ۵ سال است که در رده بزرگسالان هیچ توفیقی نداشته است. نه خبری از سهمیه المپیک بوده، نه مدال در جهانی و نه یک اتفاق خاص در بزرگسالان که ویترینی از یک فدراسیون باشد. به جرات میتوان گفت که حالا دیگر هیچکدام از بوکسورهای فعلی تیم ملی شناختهشده نیستند.
سید شاهین موسوی درباره این موضوع گفت: بدون تعصب، کدام بوکسور ایران فنی است؟ ما در هر دهه، دو یا سه بوکسور فنی داشتیم. بوکس ما کجا و بوکس کوبا کجا؟ چندین سال طول میکشد تا یکی مثل مرتضی سپهوند، احسان روزبهانی، بیژ باتمانی یا زندهیاد جاسم دلاوری بیاید. در نسل ما نیز زیاد بوکسور فنی نبودیم بچهها اکثراً جنگنده بودند. باید با واقعیت پیش برویم. من الان بیشتر بچههای تیم ملی را نمیشناسم، اما برایشان آرزوی موفقیت دارم. کادرفنی نیز کار سختی دارد و باید این جوانها را مدیریت کند تا بتوانند ذهن خود را برای مدالآوری در رقابتهای بزرگ آماده کنند.
همچنین طوفان شریفی نیز تصریح کرد: بوکس را با هیچ رشته دیگری مقایسه نکنید. یک بچه 18 ساله نمی تواند به یکباره بیاید در تیم ملی بزرگسالان و جای باتجربه ها را بگیرد. اینکه به یکباره یک نسل از هم بپاشد و تیم بی تجربه بیاید قطعا منجر به نتیجه نخواهد شد چون ما در بوکس پشتوانه قوی نداریم که بگوییم هرکسی بیاید مدال میگیرد. چند بوکسور ایرانی تاحالا مدال جهانی گرفتند؟ همان مدال برنزی که من و شاهین در اردن گرفتیم برای چند سال قبل است؟ آیا کسی توانسته آن را طی این سالها در بزرگسالان تکرار کند؟ ما اگر کمبود نیروی انسانی داریم پس حداقل باید سرمایه ها را حفظ میکردیم. من درباره خودم صحبت نمی کنم اما خیلی از بوکسورهای نسل قبل تیم ملی زود کنار گذاشته شدند. تلفیق تجربه و جوانی می تواند به تیم ملی کمک کند اما متاسفانه با این فرمان، کار برای کسب نتیجه حتی در چند سال آینده هم خیلی سخت خواهد بود.
انتهای پیام/
