تریبونهایی برای پیوند، نه برای فاصله
حفظ شیرازه اتحاد و مراقبت از پیوندهای اجتماعی در شرایطی که فشارهای خارجی بر گرده اقتصاد و امنیت ملی کشور سنگینی میکند، نیازمند هوشمندی و سعهصدر مضاعف است. ایران امروز، بیش از آنکه به بیانیهها و یادداشتهای تند و مرزبندیهای تازه نیاز داشته باشد، تشنه کلماتی است که بذر امید بپاشد و دلهای مردم را به هم نزدیک کند. تریبونهای عمومی در این میان، نقشی حیاتی ایفا میکنند و این جایگاهها نباید به سنگری برای تاختن به هموطنان یا تسویهحسابهای جناحی تبدیل شوند.
متاسفانه گاهی دیده میشود برخی افراد که نفوذ کلام دارند، آگاهانه یا از سر دلسوزیهای ناشیانه، جملاتی به زبان میآورند که نتیجهای جز ایجاد دلخوری و شکاف در بدنه جامعه ندارد. این رفتارها، دقیقاً در نقطهی مقابل مصالح ملی قرار میگیرد.
ضرورت بازگشت به اخلاق در تریبونهای رسمی
تریبونهای رسمی و رسانههای مکتوب و تصویری، سرمایههایی متعلق به تمام ملت هستند. رسالت اصلی این ابزارها، تبیین واقعیتها و ایجاد فضای گفتوگو برای حل مشکلات است، نه دامن زدن به اختلافات کهنه. واقعیت این است که تمایل به ایجاد دوقطبیهای کاذب، در میان گروههای مختلف سیاسی دیده میشود و منحصر به یک جریان خاص نیست.
وقتی یک فرد صاحب نفوذ یا یک فعال رسانهای از جایگاه خود برای برچسبزنی به بخشی از جامعه استفاده میکند، در واقع در حال تضعیف دیواره دفاعی کشور است. دشمنان این سرزمین، همیشه از لابهلای همین شکافهای کوچک راهی برای نفوذ پیدا کردهاند. در شرایطی که تهدیدات خارجی به شکلی آشکار امنیت ما را هدف گرفتهاند، هر حرکتی که باعث شود بخشی از مردم احساس غریبگی یا طرد شدن کنند، بازی در زمین بدخواهان ایران است.
نقد منصفانه و پرهیز از نگاه دوگانه
یکی از آسیبهای جدی در فضای رسانهای ما، برخورد سلیقهای با مفهوم "اتحاد ملی" است. گاهی شاهد هستیم که اگر فردی از جریان رقیب سخن نسنجیدهای بگوید، موجی از انتقادها به راه میافتد که چرا انسجام ملی را خدشهدار کردهای، اما وقتی دوستی صمیمی یا همفکر سیاسی با نوشتههای غیرشفاف و طعنههای تفرقهانگیز باعث رنجش عمومی میشود، سکوت جای نقد را میگیرد. این نگاه دوگانه، اعتماد عمومی را میخراشد و باعث میشود شعار وحدت، در نظر مردم رنگ ببازد.
انسجام ملی یک واژه تشریفاتی نیست که فقط برای دیگران تجویز کنیم. اگر خیرخواه ایران هستیم، باید با همان جدیتی که در مقابل کلام تفرقهآمیز رقیب میایستیم، در برابر اشتباهات دوستان خود نیز موضع بگیریم. نباید اجازه داد رفاقتهای سیاسی، چشمان ما را بر مطالبی که بوی جدایی و اختلاف میدهند، ببندد. استاندارد دوگانه در سنجش گفتارها، خود عاملی برای فروپاشی اعتماد و همدلی است.
فراخوان برای بازسازی اعتماد عمومی
اکنون زمان آن رسیده که تمامی صاحبان تریبون، از رسانههای آنلاین گرفته تا مدیران اجرایی و افراد صاحب نفوذ در ادبیات خود بازنگری کنند. نقد سازنده و دلسوزانه نه تنها ایرادی ندارد، بلکه باعث رشد است، اما نقدی که به کینه و تقابل ختم شود، سمی مهلک برای فضای امروز جامعه است. اولویت امروز ما، ایجاد حس امنیت و همبستگی در تکتک آحاد ملت است.
باید در مقابل هر صدایی که آگاهانه یا ناآگاهانه به طبل تفرقه میکوبد، ایستادگی کرد. فرقی نمیکند این صدا از کدام جناح یا تریبون بلند شود. معیار ما باید آرامش جامعه و اقتدار ملی باشد. دفاع از مرزهای جغرافیایی، بدون دفاع از مرزهای اخلاقی و حفظ حرمتهای اجتماعی ممکن نیست. باید با کلامی نرمتر، دقیقتر و منصفانهتر، فضایی ساخت که در آن هیچ ایرانی احساس نکند صدایی برای شنیده شدن ندارد. اتحاد ملی، میوه درخت انصاف و سعهصدر است. این درخت را باید با قلمهای خود آبیاری کنیم.
انتهای پیام/
