شنا ورزشی موثرتر از دویدن برای تقویت قلب
پژوهشگران برزیلی در مطالعهای جدید دریافتهاند که شنا ممکن است در مقایسه با دویدن تاثیرات عمیقتر و گستردهتری بر سلامت قلب داشته باشد. نتایج این تحقیق نشان میدهد که هرچند هر دو ورزش استقامتی باعث بهبود آمادگی قلبی تنفسی میشوند، اما شنا علاوه بر افزایش ظرفیت هوازی، تغییرات ساختاری و مولکولی بیشتری در قلب ایجاد میکند و میتواند به تقویت عملکرد این اندام حیاتی کمک کند.
به گزارش ساینس دیلی، محققان دانشگاه فدرال سائوپائولو در برزیل با بررسی اثرات دویدن و شنا بر روی موشهای آزمایشگاهی دریافتند که شنا در افزایش رشد سالم قلب و تقویت قدرت انقباض عضله قلب (میوکارد) عملکرد بهتری دارد. به گفته آندری ژورژه سرا، استاد این دانشگاه و سرپرست پژوهش هر دو فعالیت بدنی از بهترین روشها برای حفظ سلامت قلب و عروق به شمار میروند اما شنا فراتر از بهبود عملکرد تنفسی عمل کرده و باعث سازگاریهای عملکردی و مولکولی میشود که قلب را قویتر و کارآمدتر میکند.
نتایج این پژوهش که در نشریه Scientific Reports منتشر شده نشان میدهد شنا تغییرات چشمگیرتری در میکرو RNAهای مرتبط با سازگاریهای قلبی ایجاد میکند. این مولکولها در فرآیندهایی مانند رشد سلولهای قلبی، تشکیل رگهای خونی جدید (آنژیوژنز)، محافظت از سلولها در برابر مرگ، تنظیم عملکرد انقباضی قلب و مقابله با استرس اکسیداتیو نقش دارند.
میکرو RNAها مولکولهای کوچکی هستند که بیان RNAهای پیامرسان را کنترل میکنند و به این ترتیب در تولید پروتئینهای مختلف بدن نقش دارند. پژوهشگران میگویند اگرچه مطالعات پیشین تاثیر ورزشهای هوازی بر این مولکولها را بررسی کرده بودند اما تاکنون تفاوت الگوهای بیان میکرو RNA در شنا و دویدن در یک شرایط آزمایشی مشابه بهطور دقیق مقایسه نشده بود. یافتههای جدید نشان میدهد که این دو نوع فعالیت بدنی از مسیرهای زیستی متفاوتی بر قلب اثر میگذارند.
در این مطالعه موشها به مدت هشت هفته و پنج روز در هفته روزانه ۶۰ دقیقه ورزش کردند. حیوانات به سه گروه شامل گروه کمتحرک، گروه دویدن و گروه شنا تقسیم شدند. از آنجا که شنا و دویدن فعالیتهایی کاملا متفاوت هستند پژوهشگران شدت تمرینات را بر اساس حداکثر مصرف اکسیژن (VO₂ max) تنظیم کردند؛ شاخصی که توانایی بدن در جذب، انتقال و استفاده از اکسیژن را اندازهگیری میکند.
بررسیها نشان داد هر دو ورزش باعث افزایش بیش از پنج درصدی VO₂ max شدند و آمادگی جسمانی را بهبود بخشیدند، اما تنها شنا توانست تغییرات ساختاری قابل توجهی در قلب ایجاد کند. در گروه شنا جرم کلی قلب و جرم بطن چپ افزایش یافت در حالی که در گروه دویدن تفاوت معناداری نسبت به حیوانات کمتحرک مشاهده نشد.
به گفته محققان این نتایج میتواند در حوزههای توانبخشی قلبی، بهبود آسیبهای عضله قلب و تحقیقات علمی مرتبط با ورزش اهمیت ویژهای داشته باشد. آنها تاکید میکنند که در بسیاری از مطالعات علمی، شنا و دویدن به عنوان ورزشهای هوازی مشابه در نظر گرفته میشوند، اما یافتههای جدید نشان میدهد اثرات این دو ورزش بر قلب یکسان نیست.
در طول پژوهش آزمایشهای متعددی برای ارزیابی ظرفیت قلبی-تنفسی، آمادگی جسمانی، ساختار قلب و عملکرد عضله قلب انجام شد. همچنین دانشمندان مسیرهای ژنتیکی و سیگنالهای پروتئینی مرتبط با هیپرتروفی فیزیولوژیک قلب را بررسی کردند نوعی بزرگشدن سالم قلب که در اثر ورزش رخ میدهد و برخلاف بزرگشدن ناشی از بیماری برای عملکرد قلب مفید است.
پژوهشگران هنوز بهطور دقیق نمیدانند چه عواملی باعث تفاوت اثرات مولکولی شنا و دویدن میشود اما نتایج این تحقیق نشان میدهد شنا میتواند از طریق فعالسازی مسیرهای زیستی خاص، رشد سالمتر و کارآمدتری را در قلب ایجاد کند. این یافتهها میتواند راه را برای توسعه روشهای جدید توانبخشی قلبی و برنامههای ورزشی مؤثرتر در آینده هموار کند.
انتهای پیام/
