حفاظت از مانگروها، سرمایهگذاری برای آینده زمین و آب
به گزارش خبرگزاری برنا، همزمان با ۲۶ ژوئیه (۴ مرداد)، روز جهانی حفاظت از اکوسیستم مانگرو، توجه جهانی بار دیگر به اهمیت جنگلهای مانگرو بهعنوان یکی از ارزشمندترین زیستبومهای ساحلی جلب شده است. این روز از سوی یونسکو با هدف افزایش آگاهی عمومی درباره ضرورت حفاظت از این اکوسیستمهای منحصربهفرد و نقش آنها در حفظ تنوع زیستی، کاهش آثار تغییرات اقلیمی و حمایت از معیشت جوامع محلی نامگذاری شده است.
شعار رسمی روز جهانی حفاظت از اکوسیستم مانگرو در سال ۲۰۲۶، «مانگروهای سالم برای اقتصاد آبی پایدار و تابآوری اقلیمی» انتخاب شده است. این شعار بر نقش این جنگلهای ساحلی در توسعه پایدار، حفاظت از سواحل در برابر فرسایش و طوفانها، ذخیرهسازی کربن و پشتیبانی از زیستگاه گونههای مختلف آبزی و پرندگان تأکید دارد. حفاظت و احیای جنگلهای مانگرو، یکی از مؤثرترین راهکارها برای تقویت اقتصاد آبی و افزایش تابآوری جوامع ساحلی در برابر پیامدهای تغییرات اقلیمی به شمار میرود.
این جنگلها تالابهای زایا هستند که در مناطق جزرومدی ساحلی میرویند. جنگلهای مانگرو عمدتاً در عرضهای جغرافیایی حارهای و جنبحارهای رشد میکنند. حدود ۸۰ گونه مختلف از درختان مانگرو وجود دارد. همه این درختان در مناطقی با خاک کماکسیژن رشد میکنند، جایی که آبهای با حرکت آهسته اجازه میدهد تا رسوب ریز جمع شود.
مانگروهای جنوب ایران
مانگرو در ۱۱۸ کشور و منطقه در مناطق حارهای و جنبحارهای جهان وجود دارند. در ایران نیز جنگلهای مانگرو که با نام «حرا» شناخته میشوند، در سواحل جنوبی کشور بهویژه استانهای هرمزگان، بوشهر و سیستان و بلوچستان گستردهاند و از مهمترین زیستگاههای طبیعی برای پرندگان مهاجر، آبزیان و گونههای دریایی به شمار میروند. کارشناسان تأکید دارند که حفاظت از این اکوسیستمهای ارزشمند، علاوه بر حفظ تنوع زیستی، در کاهش فرسایش سواحل، بهبود کیفیت آب، تقویت ذخایر شیلات و افزایش تابآوری مناطق ساحلی در برابر آثار تغییرات اقلیمی نقشی تعیینکننده دارد.
با وجود اهمیت بالای جنگلهای مانگرو، این اکوسیستمها در بسیاری از نقاط جهان با تهدیدهایی همچون توسعه بیرویه سواحل، آلودگیهای نفتی و پلاستیکی، تغییر کاربری اراضی، آبزیپروری غیراصولی و پیامدهای تغییرات اقلیمی روبهرو هستند. به همین دلیل، سازمانهای بینالمللی و فعالان محیطزیست بر این باورند که حفاظت از مانگروها تنها یک اقدام زیستمحیطی نیست، بلکه سرمایهگذاری برای حفظ امنیت غذایی، توسعه پایدار، کاهش خسارتهای ناشی از بلایای طبیعی و تضمین آینده جوامع ساحلی به شمار میرود.
انتهای پیام/
