بازگشت شگفتانگیز نویسندهای که مرگ را نوشت؛ چرا اوسامو دازای دوباره پرفروش شد؟
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ ادبیات ژاپن در سالهای اخیر به یکی از موفقترین جریانهای بازار نشر بریتانیا تبدیل شده است.
آمارها نشان میدهد در سال ۲۰۲۴ نزدیک به نیمی از پرفروشترین رمانهای ترجمه شده در این کشور، آثار نویسندگان ژاپنی بودهاند.
هرچند بسیاری از این کتابها در ژانرهای محبوبی مانند داستانهای جنایی، روایتهای کافهای یا رمانهای مرتبط با گربهها قرار میگیرند، اما موفقیت دوباره اوسامو دازای، نویسنده نامدار ژاپنی، اتفاقی متفاوت و غیرمنتظره به شمار میرود.
دازای که در سال ۱۹۴۸ و در ۳۸ سالگی به زندگی خود پایان داد، در سالهای اخیر با استقبال چشمگیر خوانندگان روبهرو شده است.
مشهورترین رمان او، «دیگر انسان نیست» (No Longer Human)، تنها در بریتانیا بیش از ۷۵ هزار نسخه فروش داشته است. این رمان که آخرین اثر داستانی او پیش از مرگش محسوب میشود، روایتی تلخ و تا حد زیادی زندگینامهای از احساس بیگانگی، انزوا و فروپاشی روانی یک انسان است؛ اثری که امروز از مهمترین رمانهای ادبیات مدرن ژاپن به شمار میرود.
اوسامو دازای در سال ۱۹۰۹ در شمال ژاپن و در خانوادهای مرفه متولد شد. او دانشجویی بااستعداد بود، اما از سالهای جوانی با مشکلات شدید روحی دستوپنجه نرم میکرد و تا ۲۱ سالگی دو بار اقدام به خودکشی کرده بود.
زندگی او با اعتیاد به مورفین، روابط عاطفی پرتنش و بحرانهای مداوم روانی همراه بود؛ تجربههایی که بعدها به مهمترین مواد خام آثار ادبیاش تبدیل شدند.
تا همین اواخر، علاقهمندان بریتانیایی برای دسترسی به آثار دازای ناچار بودند نسخههای وارداتی انتشارات آمریکایی نیو دایرکشنز را تهیه کنند، اما اکنون انتشارات پنگوئن کلاسیکس با انتشار مجموعه داستان «دختر مدرسهای» (Schoolgirl)، نخستین چاپ بریتانیایی آثار این نویسنده را پس از نزدیک به هفت دهه روانه بازار کرده است. این مجموعه شامل داستانهایی است که از زاویه دید شخصیتهای زن روایت میشوند.
پالی بارتون، مترجم و گردآورنده این مجموعه، معتقد است اگرچه دازای برای بسیاری از خوانندگان انگلیسیزبان چهرهای تازه است، اما در ژاپن او یکی از مهمترین نویسندگان قرن بیستم به شمار میرود.
به گفته او، دازای در کنار یوکیو میشیما و ریونوسوکه آکوتاگاوا از چهرههایی است که همواره از آنها بهعنوان پایهگذاران ادبیات مدرن ژاپن یاد میشود.
بارتون میگوید در سالهای اخیر نسل تازهای از مخاطبان، بهویژه مردان جوان، آثار دازای را کشف کردهاند؛ موضوعی که از این جهت قابل توجه است که این گروه معمولاً در آمارهای مطالعه کتاب کمتر دیده میشوند.
با این حال، آنچه موفقیت دوباره دازای را شگفتانگیز میکند، ماهیت آثار اوست. رمانهایش نه داستانهایی سرگرمکننده و عامهپسند، بلکه روایتهایی تیره، سرشار از پوچگرایی، خودسرزنشی و بحران هویت هستند؛ آثاری که خواننده را با تاریکترین زوایای ذهن انسان روبهرو میکنند. شاید همین صداقت بیپرده در روایت رنج و تنهایی است که باعث شده آثار او، دههها پس از مرگش، برای نسل جدید نیز همچنان خواندنی و تاثیرگذار باقی بمانند.
انتهای پیام/
