دلتنگی مارال فرجاد: قیافه گرفتن تازه‌کار‌ها در برابر خاکی بودن ستاره‌های دیروز!
به گزارش گروه فرهنگ و هنر برنا، مارال فرجاد، بازیگر سینما و تئاتر در صفحه شخصی اش نوشت: «امتحانات خرداد ۷۲ که تموم شد، برای من و مونا تازه اصل کیف شروع شد؛ رفتن با بابا به تئاتر شهر. اون سال‌ها تئاتر شهر واسه ما فقط سالن تئاتر نبود، کل راهرو‌ها و آسانسورش پاتوق بچگی‌هامون بود. من و مونا و بهادر ابراهیمی و رعنا پورعرب، چهارتایی تمام سوراخ‌سمبه‌های تئاتر شهر رو زیر پا می‌گذاشتیم. واسه همینه هنوزم که هنوزه وقتایی که پا می‌ذارم اونجا، قشنگ حس می‌کنم اومدم خونه پدریم.
اون زمان مثل الان نبود که سالن‌ها از شلوغی و ترافیک اجرا‌ها غلغله باشه. گروه‌ها ماه‌ها تمرین می‌کردند و ماه‌ها روی صحنه می‌موندند. یادش بخیر، گروه مجید جعفری چه جمع درخشانی بود؛ از بابا و خسرو شکیبایی و فریماه فرجامی گرفته تا ابوالفضل پورعرب، بهرام ابراهیمی، مصطفی طاری، کریم اکبری مبارکه و اکرم محمدی و....
ما قبل تمرین «آن شب که تو رو زندانی بود» با بابا و مونا اول می‌رفتیم دنبال فریما عزیز که خونه‌شون نزدیکمون بود. همون زن نازنینی که بابا می‌گفت توی دانشکده هنر‌های دراماتیک همه‌جی تمام‌ترین و زیباترین دختر بود. فریما فرجامی با اون‌همه درخشش توی «نرگس»، «مادر»، «پرده آخر» و «سرب» سر تمرین و پشت صحنه بی‌نهایت فروتن، نجیب و پر از عشق بود».
این آدما اصالتشون اتفاقی نبود؛ همگی درس‌خوانده هنر بودن (بیشترشون یا فارغ‌التحصیل هنر‌های دراماتیک بودن یا هنر‌های زیبا)، باسواد بودن و روحشون با هنر عجین شده بود. با اون‌همه اسم و رسم، خاکی بودن و تواضع از سر و پاشون می‌بارید. خدا رو هزار بار شکر می‌کنم که من و مونا توی همون سن و سال، با اینکه نقش کوتاهی داشتیم، ولی افتخار این رو داشتیم که کنار همین عزیزان روی صحنه بریم و ازشون درس بگیریم.
حالا بعضی وقتا آدم چیزایی از بعضی تازه‌کارا می‌بینه که دود از سرش بلند می‌شه! طرف با دو تا کار نیم‌بند، چنان قیافه‌ای می‌گیره که آدم با خودش می‌گه خدایا، منش هنرمند واقعی اونایی بود که ما بچگیمون می‌دیدیم یا این چیزی که الان داریم می‌بینیم؟
یاد اون روزا، نون و پنیر خوردنای بعد تمرین، خنده‌هامون و اون نگاه پر از مهر فریما فرجامی تا همیشه با منه.»
فریما فرجامی، بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون، از جمله هنرمندانی بود که در آثار ماندگاری همچون «نرگس»، «مادر»، «پرده آخر» و «سرب» ایفای نقش کرد و سال‌ها در گروه تئاتری مجید جعفری فعالیت داشت.
فریماه فرجامی در تیر ماه ۱۴۰۲ درگذشت.
