حسین طیبی؛ برنده واقعی دوئل مشهد و سیرجان
در جریان دیدار تیمهای دائمپناه مشهد و گهرزمین سیرجان در چارچوب هفته ی یازدهم رقابتهای لیگ برتر فوتسال کشور، اتفاقی رقم خورد که فارغ از نتیجه مسابقه، ارزش پرداختن و تحسین دارد؛ اتفاقی که یک بار دیگر نام حسین طیبی را نه فقط بهعنوان یکی از چهرههای شاخص فوتسال ایران بلکه بهعنوان بازیکنی بااصالت و برخوردار از منش حرفهای می توان به زبان آورد .
حسین طیبی ملیپوش و لژیونر باسابقه فوتسال ایران که ریشه در مشهد دارد و این روزها پیراهن گهرزمین سیرجان را بر تن میکند ، در این مسابقه موفق به گلزنی مقابل تیم شهر زادگاهش شد اما واکنش او پس از به ثمر رساندن گل ، تفاوتی معنادار با شادیهای مرسوم پس از گلزنی داشت. طیبی بهجای شادی و ابراز خوشحالی ، دستهایش را بر سر گذاشت ؛ حرکتی که بهخوبی میشد از آن برداشت کرد که گلزنی مقابل تیم شهر خودش آنطور که باید و شاید برایش جای خوشحالی ندارد.
شاید در نگاه نخست ، این فقط یک واکنش ساده پس از گل باشد اما برای آنهایی که ورزش را فراتر از یک رقابت ۴۰ دقیقهای میبینند این حرکت معنایی عمیقتر دارد ؛ معنای تعلق ، ریشه ، اصالت و فراموش نکردن جایی که از آن برخاستهای.
طیبی یک بازیکن حرفهای است ؛ بازیکنی که سالها در بالاترین سطح فوتسال ایران و خارج از کشور حضور داشته و بهخوبی میداند در سالن فوتسال ، تعهد به تیمی که پیراهنش را بر تن داری اصلی انکارناپذیر است. او برای گهرزمین بازی میکند ، برای موفقیت این تیم تلاش میکند و طبیعتاً وظیفه حرفهایاش گلزنی و کمک به پیروزی تیمش است اما حرفهای بودن به معنای فراموش کردن گذشته و پشت کردن به ریشهها نیست .
زیبایی ماجرا همینجاست ؛ اینکه یک بازیکن بتواند در عین پایبندی به تعهدات حرفهای خود ، تعلق خاطرش به زادگاهش را هم فراموش نکند.
اینکه پیراهن یک تیم را با تمام وجود بر تن کند اما هنوز نسبت به شهر و مردمی که از میان آنها برخاسته احساس مسئولیت و عاطفه داشته باشد.
حسین طیبی یک حرفه ای تمام عیار است و اصل حرفه ای بودن و حرفه ای ماندن همین است …
در روزگاری که گاهی هیاهو ، حاشیه و نمایشهای اغراقآمیز جای ارزشهای واقعی ورزش را میگیرند دیدن چنین رفتارهایی غنیمت است.
این روزها کم نیستند بازیکنانی که با رسیدن به جایگاه حرفهای و حضور در تیمهای بزرگ یا لیگهای خارجی ، فاصلهای محسوس با ریشهها و خاستگاه خود پیدا میکنند ؛ اما حسین طیبی در این مسابقه نشان داد که میتوان در اوج فوتسال حرفهای ایستاد ، نامی بزرگ داشت و همچنان به شهر و دیار خود وفادار ماند.
البته قرار نیست از یک حرکت ، تصویری دستنیافتنی و بینقص از یک ورزشکار بسازیم؛ اما قطعاً همین لحظههای کوچک هستند که شخصیت ورزشی افراد را در ذهن مخاطبان ماندگار میکنند.
اخلاق حرفهای همیشه در مصاحبههای پرطمطراق ، شعارهای زیبا و پیامهای مناسبتی خلاصه نمیشود ، گاهی یک واکنش چندثانیهای در اوج هیجان مسابقه ، و در حضور هزاران هوادار گویاتر از ساعتها حرف زدن است.
حسین طیبی در این دیدار وظیفه حرفهای خود را انجام داد و برای تیمش گلزنی کرد ، اما همزمان نشان داد که هنوز مشهد برای او چیزی فراتر از یک نقطه روی نقشه است ؛ شهری که ریشههایش در آن قرار دارد و حتی در لباس رقیب هم نمیتواند نسبت به آن بیتفاوت باشد.
درست است که در جدول ردهبندی ، امتیازات این مسابقه به حساب سیرجان نوشته شد اما فارغ از نتیجه فنی این دیدار یک برنده دیگر هم داشت ؛ برندهای به نام “حسین طیبی” که با یک حرکت یادآوری کرد ستاره بودن فقط به تعداد گلها ، افتخارات و قراردادهای حرفهای نیست.
امروز تور دروازه ی مشهد با پای حسین لرزید اما اصالت او نه .
و کاش روزی برسد که حسین طیبی های این شهر با افتخار برای تیم خودشان در سطح قهرمانی لیگ ها بازی کنند و با تمام وجود بعد از گلزنی خوشحالی کنند ….
*بهمن هوشمندفر
روزنامهنگار ورزشی