قاب روز

این بار خبری از گریه نبود. پسرک احساساتی آنقدر در فصل گذشته درخشان و فوق العاده بود که هیچکس حتی نزدیکترین رقبایش یعنی مسی و نویر نیز توپ طلا را متعلق به او می دانستند. حتی ناکامی پرتغال در جام جهانی و درخشش حیرت انگیز مانوئل نویر نیز نمی توانست خدشه ای روی توپ طلای CR7 بیندازد. ستاره ای که در فصل گذشته و در قهرمانی های رئال مادرید به ویژه در چمپیونز لیگ و دسیما به اندازه ای فوق العاده بود که یک تنه جام دهم را به اردوی رئال برد. بنابراین وقتی تیری آنری پشت تریبون رفت و با صدایی لایت نام بزرگترین رقیب دوستش مسی را بر زبان راند، می شد حدس زد که کریس این بار سورپرایز دیگری داشته باشد. سورپرایزی که البته اشک های غلتان نبود. او با همان استرس آشنای همیشگی پشت تریبون رفت، نفسی چاق کرد و بعد از یک سخنرانی کوتاه و تشکر از رفقای مادریدی اش ناگهان فریادی بلند کشید. فریادی که همه حاضران در سالن و البته میلیون ها بیننده تلویزیونی را میخکوب کرد. فریادی از جنس فریادهایی که کریس بعد از گل های حساس و یا تماشایی اش در مستطیل سبز سر می دهد. یک سورپرایز فوق العاده که آمیخته با استرس و البته غرور و تفرعن بود تا هت تریک رویایی کریس در کسب توپ طلا کامل شود. هت تریکی با یک فریاد رسا؛ فریادی که از جنس طلا بود! کریستیانو رونالدو، برنده توپ طلای سال 2014 عنوان کرد که فریادش پس از دریافت توپ طلا، برای هم تیمی هایش اتفاق عجیبی نیست. کریس گفت: هم تیمی هایم می‌دانند که همیشه این کار را انجام می‌دهم، وقتی گل می‌زنم یا وقتی که می‌بریم. این فریاد ماست که از رئال مادرید برخواسته است. رونالدو درباره اشک ریختنش در مراسم سال گذشته پس از دریافت توپ طلا گفت: آرام نبودم، خیلی استرس داشتم.امسال هم مثل پارسال بودم ولی همیشه نمی‌توان گریه کرد. مطمئن بودم که پس از سال خوبی که داشتم، توپ طلا را کسب خواهم کرد.