نه خودمان را میشناختیم، نه حریفان را/ باوئرمن از هیچ چیز شناخت نداشت
به گزارش سرویس ورزشی برنا، تیم ملی بسکتبال باسرمربی تازه وارد خود درک باوئرمن در تورنمنت اطلس اسپرت چین شرکت کرد و در بین 8 تیم شرکت کننده در اولین دوره این تورنمنت دوم شد و در هر دو بازی افتتاحیه و فینال مقابل تیم B چین شکست خورد. باوئرمن سرمربی جدید تیم ملی پیش از این اعلام کرده بود ما فقط 8 روز تمرین کردیم و این مسابقات تمرینی برای قهرمانی آسیا بود. اما این باصطلاح تمرین و دستگرمی چندان هم به نفع تیم ما نبود.
وحید ابوالحسنی مربی بین المللی بسکتبال، در گفتگو با خبرنگار برنا در این باره گفت: برخلاف ایران و ژاپن که با ترکیب تیم ملی و اصلی خود به این مسابقات رفتند، چین با تیم B، اسلواکی با تیم جوانان زیر 21 سال، آمریکا که خاستگاه بسکتبال است با تیمی که هیچیک آمریکایی نبودند و نام تیمشان در سایت رسمی بسکتبال آمریکا هم ثبت نشده است، ایتالیا با تیم رتبه 10 سری B یا تیم های متفرقه بسکتبال دیگر به این رقابت های دوستانه آمده بودند. ولی اینکه چرا تیم ایران با ترکیب اصلی و اصولا به چه منظور در این مسابقات شرکت کرد، جای سوال دارد.
مربی سابق بسکتبال افزود: سرمربی جدید تیم ملی ایران که 2 -3 هفته ای است این پست را گرفته شناخت درستی از بسکتبالیست ها و توان آن ها نداشت و تنها با دیدن اجمالی تصاویر ویدئویی یک اطلاعات کلی و اجمالی در خصوص تیم کسب کرده بود.
وی با تاکید بر این مسأله که در هر مسابقه و رقابتی معمولا شناخت از رقیب حتی مهمتر از شناخت تیم است افزود: درک باوئرمن علاوه بر اینکه به شناخت لازم از تیم نرسیده بود بلکه تیم B چین را نیز ارزیابی نکرده و به بررسی جزیی این تیم نپرداخته بود. ایران دوبار به تیم B چین باخت و بازی را واگذار کرد که دلیل آن را اول باید در عدم شناخت تیم چین جستجو کرد و دوم در عدم درک صحیح از توان بازیکنان تیم ملی.
او همچنین گفت: از آنجا که ما از حریفان و از خود شناخت کافی نداشتیم دلیل شرکت در این مسابقات سوال برانگیز و مبهم است؛ چون به جای اینکه ما تیم را محک بزنیم، رقبا ما را محک زدند. اعتماد به نفس تیم چین نیز در مقابل تیم ملی ما بالاتر رفت و با برد تیم B چین مقابل ما، ترس تیم اصلیشان هم ریخت و توانستند به فاکتورهای ناشناخته ما پی برند.
وحید ابوالحسنی با تاکید بر این نکته که، ارزیابی مهم تر است یا ارزشیابی؟خاطرنشان کرد: در این بازی ها به جای اینکه ما از بازیکنان ارزشیابی کنیم و از حریفان، ارزیابی، به ارزیابی حریفان از ما منتج شد.
