نگاهتان را کوتاه کنید و خیره نشوید / چشمچرانی ممنوع!+آیات حجاب

به گزارش خبرنگار سرویس قاب نقره برنا، حجاب، در لغت به معناى پوشش است. حجاب، یعنى لباسى كه بدن زن را بپوشاند. اسلام به بانوان دستور داده بدن خود را به طور كامل بپوشانند و از نظر مردان بیگانه محفوظ بدارند.

براى وجوب حجاب از آیات قرآن و احادیث استفاده شده است. در این‏جا به سه آیه اشاره می‌شود که حضرت آیت الله ابراهیم امینی آن را در کتاب "آشنایی با وظایف و حقوق زن" شرح داده‌اند که آیه اول آن را در ادامه می‌خوانید.

آیه اول
خداوند متعال در قرآن می‌فرماید: «اى پیامبر! به مردان مؤمن بگو: چشمان خویش فرو بندند و عورت خود را نگه دارند، این براى پاك‏دامنى آنان بهتر است. خدا به كارهاى آنان آگاه است. و به زنان مؤمن بگو: دیدگان خود را فرو بندند و عورت خود را نگه دارند و زینت‏هاى خود را جز آن مقدار كه پیداست، آشكار نسازند و مقنعه‌‏هاى خود را تا گریبان خود گذارند و زینت‏هاى خویش را جز براى شوهران و پدران و پدر شوهران و برادران و پسر برادران و پسر خواهران و زنان و بردگان خودشان و مردان خدمت‏گزارشان كه به زن رغبت ندارند و كودكان غیر ممیزى كه از عورت زنان خبر ندارند، آشكار نسازند».

آیه فوق، درباره حجاب بانوان نازل شده و به مسائلى اشاره كرده كه نیاز به شرح و تفسیر دارد: در آغاز از مردان و زنان مؤمن خواسته شده كه دیدگان خود را فرو بندند و مردان به زنان و زنان به مردان خیره نشوند و چشم‏چرانى نكنند.

غض، در لغت به معناى كاستن و فروبستن است. غض بصر؛ یعنى نگاه را كوتاه كردن و خیره نشدن. گاهى انسان به دیگرى می‌نگرد، ولى نگاه كردن هدف نیست، زمانى هم براى لذت می‌نگرد كه آن را چشم‏چرانى می‌گویند. نگاه‏هاى ثانوى و لذت‏جویى، انسان را به فساد می‌كشد و از آنها نهى شده است، اما نظرهایى كه براى لذت‏جویى نباشد حرام نیست، زیرا از لوازم معاشرت و زندگى اجتماعى است.

بعد از آن، به زنان و مردان توصیه می‌كند كه فروج خود را حفظ كنند. فروج، جمع «فرج» به معناى «عورت» است. مقصود از حفظ فرج یا پوشیدن آن، سعى در حفظ عفت و پاك‏دامنى است با غض بصر؛ یعنى چشم پوشیدن و رعایت حجاب.

سپس خطاب به زنان می‌گوید: «َلا یُبْدِینَ زِینَـتَهُنَّ إِلاّ ما ظَـهَرَ مِنْها».

زینت، به معناى زیور و وسیله زیبایى است كه انواعى دارد: یكى، زیورهایى كه از بدن جدا هستند، مانند گوشواره، گلوبند، انگشتر، گل‏سر، دست‏بند، لباس‏هاى زینتى. نوع دوم زینت‏هایی‌اند كه به بدن می‌چسبند، مانند سرمه، رنگ ناخن، رنگ دست و پا و رنگ مو. زینت مذكور در آیه هر دو مورد را شامل می‌شود. به زنان توصیه شده كه انواع زینت‏هاى خود را براى مردان بیگانه آشكار نكنند و بدین وسیله از جلب توجه مردان و تحریك غریزه جنسى آنان جلوگیرى كنند.

بعد از آن، با جمله: «إِلاّ ما ظَـهَرَ مِنْها» به زنان اجازه داده، زینت‏هاى ظاهر خود را ـ كه به طور طبیعى آشكار است ـ نپوشانند، مانند سرمه، رنگ ابرو، خضاب دست، انگشتر، رنگ چادر، مانتو و كفش. بانوان به دلیل این‏كه در اجتماع زندگى می‌كنند و مسئولیت‏هایى را بر عهده دارند طبعاً چشم مردان بیگانه به صورت، دست و زینت‏هاى آشكار آنان می‌افتد و پوشش آنها امرى دشوار و حرجى است، لذا به آنان رخصت داده شده كه بدون پوشیدن آنها به اداى مسئولیت‏هاى خود مشغول باشند.

در بعضى احادیث نیز زینت‏هاى ظاهر مذكور در آیه، به همین معنا تفسیر شده است. زراره از حضرت صادق(ع) نقل كرده كه در تفسیر قول خداى عزوجل: «إِلاّ ما ظَـهَرَ مِنْها» فرمود:
زینت ظاهر، عبارت است از سرمه و انگشتر.

ابوبصیر می‌گوید: از امام صادق علیه‏‌السلام از تفسیر آیه «َلا یُبْدِینَ زِینَـتَهُنَّ إِلاّ ما ظَـهَرَ مِنْها» سؤال كردم، فرمود: زینت ظاهر عبارت است از انگشتر و دست‏بند.

سپس در تعقیب بیان حجاب می‌فرماید: خمر جمع خمار و به معناى مقنعه و روسرى بزرگ است. جیوب نیز جمع جیب و به‏ معناى گریبان و یقه ‏پیراهن است.

گفته‌‏اند: زنان در عصر رسول خدا(ص) پیراهنى را می‌پوشیدند كه گریبان آن باز بود و مقدارى از سینه‌‏شان آشكار می‌شد. هم‏چنین آنان دو طرف روسرى را از بالاى گوش به پشت سر می‌انداختند، در نتیجه گوش، گوشواره، گردن و مقدارى از سینه آنان نمایان بود. از همین رو، آیه به بانوان دستور می‌دهد كه روسری‌هاى خود را بر چاك پیراهن بیندازید، تا گوش، گوشواره، گردن و سینه آنان را بپوشاند.