دنیا منتظر است قم حرف تازه بیاورد نه اینكه حرفهای كهنه را نو بكند

به گزارش سرویس قاب نقره برنا، حضرت آیت الله جوادی آملی در سخنانی درباره ضرورت تلاش حوزه‌های علمیه جهت نوآوری علمی و اشاره به دشواری درك برخی از معارف نهج‌البلاغه فرمودند: دنیا منتظر است قم حرف تازه بیاورد نه اینكه حرفهای كُهنه را نو بكند و بدهد [و] رفو بكند و بدهد. یك كتاب علمی كه در قم چاپ بشود قبل از اینكه به دست خود قمیها بیفتد اینها باخبرند یا چاپ می‌كنند یا ترجمه می‌كنند.

ایشان افزودند: دنیا تشنه فهمِ قم است نه فرهنگ مصرفی؛ تشنهٴ تولید فرهنگ است. این حرف مرحوم حاج آقا رحیم ارباب بود آن هم حوزهٴ علمیه اصفهان بود آن هم كار جهانگیرخان قشقایی بود كه یكی از شاگردانش مرحوم آقای بروجردی بود یكی از شاگردانش مرحوم فاضل تونی بود؛ اینها فحولی بودند كه از همان حوزه تربیت شدند [و] الآن حوزه قم به مراتب قوی‌تر و غنی‌تر می‌تواند بپروراند چون امكاناتش بیشتر است.

این مرجع تقلید تاکید کرد: شما می‌بینید دست ما خیلی كوتاه است در شرح نهج‌البلاغه؛ در تفسیر كه كوتاه است هیچ، در نهج‌البلاغه هم كوتاه است. كلمات حكیمانه و موعظه و اخلاقیات و اینها كه در درجهٴ پنجم و ششم نهج‌البلاغه است، اینجاها [كه مطالب بلند توحیدی مطرح می‌شود] است كه مردافكن است كه خدا چطور به جزئی علم دارد چطور علمْ عین ذات است، معلوم كه معدوم است صورتش كه مفهوم است [آیا] مفهومْ عین ذات اقدس الهی است؟! این مفهوم را كه همهٴ ما به ذهن می‌آوریم!

ایشان همچنین با اشاره به پرهیز از رفاه طلبی به عنوان یكی از شرایط مهم جهت نیل به مقامات علمی تصریح فرمودند: اگر كسی به این فكر است كه بیاید اینجا جامه‌ای در بر كند بشود امام جمعه، امام جماعت نمایندهٴ ولیّ فقیه، این كار خوبی است اهل بهشت است خدمتگزار مردم است وظیفه‌اش را انجام می‌دهد ولی از این شیخ بهایی در نمی آید اما اگر راهی را كه وجود مبارك حضرت امیر مشخص كرد [طیّ كند عالِم می‌شود] فرمود می‌خواهی مُلاّ بشوی، با رفاه‌طلبی نمی‌شود: «لاَ تَجْتَمِعُ عَزِیمَةٌ وَ وَلِیمَةٌ» اهل عَزم شدن، با رفاه‌طلبی و سورچرانی و فلان ‌جا دعوت كردند و فلان‌‌ جا مهمانی داریم و فلان‌ شخص آمد [و امثال] اینها جمع نمی‌شود؛ فرمود اگر می‌خواهی مُلاّ بشوی باید جان بكنی: «لاَ تَجْتَمِعُ عَزِیمَةٌ وَ وَلِیمَةٌ». باید راه را مشخص كنی، آن هم [كه امام جماعت و امثال ذلك بشوی] راه بهشت است اما راه شیخ بهایی نیست. آخر یك بهشت و دو بهشت نیست [فرمود:] ﴿وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِ جَنَّتَانِ﴾؛ این ﴿جَنَّاتٌ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ﴾ را به خیلیها می‌دهند اما آن ﴿فَادْخُلِی فِی عِبَادِی ٭ وَادْخُلِی جَنَّتِی﴾ كه ارزان نیست؛

نان دهی در راه حق، نانت دهند جان دهی در راه حق، جانت دهند
ایشان در ادامه فرمودند: جهانگیرخان قشقایی شاگردان فراوانی تربیت كرده یكی‌ از آنها مرحوم آقای بروجردی(رضوان الله علیه) بود یكی‌اش شیخُ مشایخنا مرحوم آقای فاضل تونی بود. آن روزی كه حوزه علمیه در اصفهان بود خروجیهایش خیلی قوی‌تر بود؛ در بخشهای حدیث، مرحوم مجلسی اول و دوم و ملاصالح مازندرانی شارح اصول كافی و [امثال] اینها را تربیت كردند؛ در بخشهای عرفان و حكمت، میرداماد و میرفندرسكی و صدرالمتألهین و شیخ بهایی و [امثال] اینها را تربیت كردند؛ صدها حكیم را آن حوزهٴ علمیه تربیت كرده صدها فقیه و محدّث و رجالی را آن حوزهٴ علمیه تربیت كرده؛ به مراتب حوزهٴ علمیه اصفهان قوی‌تر از حوزهٴ علمیه قم بود كه الآن نزدیك یك قرن است كه تشكیل شده. ما هم می‌توانیم و هم موظّفیم كه مثل اینها بشویم، مثل اینها شدن خیلی كار ندارد منتها همت می‌طلبد.