دیگر هیچ انگیزهای برای قهرمانی ندارم/ با ۶ مدال آسیایی و کارشناسی ارشد هنوز بیکارم
به گزارش خبرنگار برنا تیم ملی نجات غرق ایران با كسب 28 مدال ( 10 طلا ، 12 نقره و 6 برنز ) به مقام نخست مسابقات نجات غریق آسیایی دست یافت و به ایران بازگشت.
تیم ملی بانوان ایران در بخش ساحلی حضور قدرتمندانهای از خود نشان دادند بطوری که در هر سه رشته (رشته پرچم در ساحل، رشته 90*4 تیمی امدادی ساحل و رشته انفرادی ساحل) توانستند سکوهای اول تا سوم را در میان ورزشکاران سایر کشورها بدست بیاورند.
«سمیه مهربان» عضو تیم ملی نجات غریق ایران ساکن رشت و 28 ساله و کارشناس ارشد تربیت بدنی است. او چندین سال عضو تیم ملی دو و میدانی بوده و مدال آسیایی این رشته را هم دارد وی در گفتوگو با برنا میگوید: از سال 74 به ورزش دو و میدانی رو آوردم و از سال 79 عضو تیم ملی دو و میدانی شدم. در دانشگاه چون رشته تربیت بدنی میخواندم شنا را به صورت کاملا اصولی یاد گرفتم و از سال 85 با فدراسیون نجات غریق همکاری دارم.
در مسابقات قهرمانی کشور از همان سال اول مقام اولی را کسب کردم؛ این مسابقات هرسال به صورت مستمر در قشم برگزار میشود و من مقام دار رشته پرچم در ساحل و 90 متر سرعت ساحل هستم؛ آذرماه پارسال در مسابقاتی که شرکت داشتیم تیم ملی را برای شرکت در مسابقات آسیایی انتخاب کردند که این مسابقات اولین دوره از مسابقاتی بود که تیم ملی بانوان میتوانست با حجاب جواز حضور در این مسابقات را بگیرد در حالی که در 12 دوره قبل ما حق شرکت نداشتیم.
وی در خصوص سطح مسابقات تصریح کرد: سطح مسابقات بسیار خوب بود. در بخش شنا و آب ما هیچ حضوری نداشتیم اما در بخش ساحلی توانستیم مدالهای اول تا سوم را کسب کنیم.
زمانی که وارد چین شدیم واقعا نگاهها عجیب و غیرقابل تحمل بود؛ من سالها قبل برای مسابقات دو و میدانی به کشورهای مختلف سفر کرده بودم اما هیچ وقت چنین نگاههای سنگینی را ندیده بودم. به نظرم شاید برای بازیکنان و مسوولان این مساله سوال انگیز بود که آیا این تیم میخواهد در مسابقات شرکت کند؟ به هر حال کار در ماسه واقعا کار سختی است آنهم با حجاب و پوشش.
زمانی که من برای اولین مسابقه میخواستم شماره بگیرم مسوول برگزاری شمارهها را روی بازوی بازیکنان حک میکرد اما چون من لباس داشتم نمیتوانستم اجازه دهم شمارهام روی بازویم حک شود خلاصه با حالت خنده با ماژیک روی لباسم شمارهام را نوشت؛ وقتی اول تا سومی این رشته را از آن خود کردیم تمام آن نگاههایی که برای ما سخت بود تغییر کرد حتی ناظر استرالیایی بازی با تعجب ما را نگاه میکرد و خوشحال بود از این که اینقدر استعداد در ایران وجود دارد.
این عضو تیم ملی در خصوص امکانات استانی و حمایت از ورزشکاران برتر به برنا میگوید:ما امکانات طبیعی خوبی در استانمان داریم و دسترسی به استخر و ماسه طبیعی بسیار راحت است اما چیزی که در استان گیلان کم است ایجاد انگیزه است.
یک بازیکن برای اینکه موفق باشد فقط امکانات نمیخواهد بلکه انگیزه هم میخواهد من سالها عضو تیم ملی بودم و از این قضیه کاملا اشباع شدهام یعنی عضویت در تیم ملی برایم دیگر هدف نهایی نیست و مرا ارضا نمیکند؛ از این رو ادامه دادن قهرمانی بسیار سخت است. من خیلی بیانگیزه به این مسابقات رفتم بدون بدرقه رفتم و بدون استقبال هم برگشتم هیچ کسی از طرف استان پیگیر رفت و آمد من نبود جز خود هیات نجات غریق که مختصر اطلاعی از من گرفت.
مهربان می افزاید: من تحصیلات کارشناسی ارشد خود را در رشته تربیت بدنی به پایان رساندم اما هنوز هیچ قولی به من در خصوص استخدام و کار در استان خودم داده نشده است و علت بیانگیزه بودنم را همین موضوع می دانم. واقعا امیدوارم مسوولان استانی یک تلاشی در این زمینه انجام دهند. با این همه سابقه قهرمانی و رزومه قوی که در چند سال قبل کسب کردم هنوز میبینم افرادی که هیچ سابقهای در ورزش ندارند و سابقه علمی درستی هم ندارند از من و امثال من بالاترند؛ مثل «من» نوعی کم هستند افرادی که هم درس بخوانند و در تمام سالهای درس خواندن تیم ملی و قهرمانی خود را نیز حفظ کنند.
مجموع مدال های آسیایی من تا کنون 6 مدال شده است اما هیچ قولی از سوی تربیت بدنی استان گیلان و یا هیات علمی دانشگاه در خصوص استخدام به من داده نشده و هنوز من به صورت حق التدریس اگر کلاسی به من داده شود کار میکنم و این چیزی نیست که بخواهم.
عضو تیم ملی نجات غریق ایران در خصوص حضور ایران در مسابقات جهانی میگوید: در این مسابقات اعلام کردند که تیم ملی ایران جواز حضور در مسابقات جهانی استرالیا که هشت ماه دیگر برگزار می شود کسب کرده است امیدوارم امکانات و شرایط برای تمرینات بیشتر بازیکنان تیم ملی فراهم شود؛ ما برای این مسابقات تمرین چندانی نداشتیم و هر کسی به صورت انفرادی در شهر خودش تمرین میکرد اما مسابقات جهانی نیاز به تمرین به صورت گروهی و مستمر دارد.
