در نهمین نشست تئاتر امروز عنوان شد
علی نصیریان:در پارک شهر، تمرین تئاتر انجام میدادیم
در دهه 30،هیچ جای تمرینی وجود نداشت. در آن دوران که هنوز پاركشهر ایجاد نشده بود در این پارک تمرینات تئاتر را انجام میدادیم و همیشه در تئاتر دستتنگی وجود داشت.
نشست نقد و بررسی نمایش های «آدم خوابش می گیره» و «بازیگر و زنش» با حضور محسن معینی (کارگردان)، علی نصیریان (نویسنده و بازیگر)، محبوبه بیات (بازیگر)، نگین میرحسنی (تهیه کننده) و امین عظیمی و رضا آشفته (منتقدان) 30 آبان در فرهنگسرای رسانه برگزار شد.
علی نصیریان در ابتدای این نشست با بیان خاطرات خود در حوزه تئاتر گفت: در صحنه نمایش هیچگاه به دنبال به دست آوردن نتیجه نبودم، بلكه بازی در تئاتر حسی بود كه همراه با آموزش و درك توصیفناشدنی در من ایجاد میشد. در دهه 30 كه در حوزه تئاتر كار میكردیم به دلیل شرایط و فضای اجتماعی هیچ زنی در تئاتر نبود و هیچ جای تمرینی نیز وجود نداشت. در آن دوران که هنوز پاركشهر ایجاد نشده بود در این پارک تمرینات تئاتر را انجام میدادیم و همیشه در تئاتر دستتنگی وجود داشت.
وی ادامه داد: در آن سالها حتی یک كتاب درباره تئاتر به عنوان مرجع منتشر نشده بود و «جامعه باربد» تنها جایی بود كه میتوانستیم در آن نمایش تمرین كنیم. استادان آن دوران نیز با تئاتر روز جهان آشنایی نداشتند و بحثهای تئوریك بسیار كم بود و این افراد بااستعداد و توانمند بودند كه تئاتر را نگاه داشتند و بر روح آن دمیدند.
نصیریان در ادامه اظهار داشت: هنگامی كه یک بازیگر روی صحنه میرود باید از خود بپرسد هدفش از بازی چیست؟ تئاتر برای من یک آیین است و صحنه نمایش مانند یک عبادتگاه، معبد و مسجد است كه برایم محترم است. كار بازیگر بسیار بزرگ است چرا كه باید بتواند صادقانه، كاراكتری را بازی كند و به نوعی خود و دورنش را به تماشاگر نشان دهد. بازی در تئاتر تساهل و تسامح ندارد و من تا جایی كه بتوانم با نگاه جدی و جدیدتر كار می كنم.
بنا بر گزارش فرهنگسرای رسانه این بازیگر تئاتر و تلویزیون در ادامه این نشست به نمایشنامههایش اشاره كرد و بیان داشت: در زمینههای مختلف نمایشی كار كردهام و یكی از كارهایم نگارش درباره فولكلوریك بوده، در زمینه نمایشهای آیینی و سنتی نیز كار كردهام و بخشی دیگر از نمایشنامههایم نیز درباره زندگی امروز است. نمایشنامهها را از تجربه شخصی خود نوشتهام و در این سالها جز صداقتم، الگویی نداشتهام. اكثر نمایشنامههایم از واقعیت گرفته شده است. در نمایشنامهها به ایرانی بودن و ایرانیزه بسیار معتقدم و نمایشنامههای امروزی و حتی آیینی و سنتی را ایرانیزه كرده و به صحنه بردهام.
علی نصیریان در ابتدای این نشست با بیان خاطرات خود در حوزه تئاتر گفت: در صحنه نمایش هیچگاه به دنبال به دست آوردن نتیجه نبودم، بلكه بازی در تئاتر حسی بود كه همراه با آموزش و درك توصیفناشدنی در من ایجاد میشد. در دهه 30 كه در حوزه تئاتر كار میكردیم به دلیل شرایط و فضای اجتماعی هیچ زنی در تئاتر نبود و هیچ جای تمرینی نیز وجود نداشت. در آن دوران که هنوز پاركشهر ایجاد نشده بود در این پارک تمرینات تئاتر را انجام میدادیم و همیشه در تئاتر دستتنگی وجود داشت.
وی ادامه داد: در آن سالها حتی یک كتاب درباره تئاتر به عنوان مرجع منتشر نشده بود و «جامعه باربد» تنها جایی بود كه میتوانستیم در آن نمایش تمرین كنیم. استادان آن دوران نیز با تئاتر روز جهان آشنایی نداشتند و بحثهای تئوریك بسیار كم بود و این افراد بااستعداد و توانمند بودند كه تئاتر را نگاه داشتند و بر روح آن دمیدند.
نصیریان در ادامه اظهار داشت: هنگامی كه یک بازیگر روی صحنه میرود باید از خود بپرسد هدفش از بازی چیست؟ تئاتر برای من یک آیین است و صحنه نمایش مانند یک عبادتگاه، معبد و مسجد است كه برایم محترم است. كار بازیگر بسیار بزرگ است چرا كه باید بتواند صادقانه، كاراكتری را بازی كند و به نوعی خود و دورنش را به تماشاگر نشان دهد. بازی در تئاتر تساهل و تسامح ندارد و من تا جایی كه بتوانم با نگاه جدی و جدیدتر كار می كنم.
بنا بر گزارش فرهنگسرای رسانه این بازیگر تئاتر و تلویزیون در ادامه این نشست به نمایشنامههایش اشاره كرد و بیان داشت: در زمینههای مختلف نمایشی كار كردهام و یكی از كارهایم نگارش درباره فولكلوریك بوده، در زمینه نمایشهای آیینی و سنتی نیز كار كردهام و بخشی دیگر از نمایشنامههایم نیز درباره زندگی امروز است. نمایشنامهها را از تجربه شخصی خود نوشتهام و در این سالها جز صداقتم، الگویی نداشتهام. اكثر نمایشنامههایم از واقعیت گرفته شده است. در نمایشنامهها به ایرانی بودن و ایرانیزه بسیار معتقدم و نمایشنامههای امروزی و حتی آیینی و سنتی را ایرانیزه كرده و به صحنه بردهام.
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
