پیامی برای والدین؛ مراقب بازیها و برنامههای خشن تلویزیونی باشید!
تحقیقات ارنسون و دیگران نشان میدهد بازی های ویدئویی خشن میتواند تفکرات، احساسات و رفتارهای پرخاشگرانه فرد را در محیط آزمایشگاه و در دنیای واقعی افزایش دهد.
به گزارش خبرنگار «نیمرخ» برنا، عملاً از آغاز بوجود آمدن تلویزیون، والدین، معلمین، قانون گزاران و متخصصین سلامت ذهن در مورد محتوای برنامه های تلویزیون و تاثیرات آن ها نگران بودند.
ویژه ترین نگرانی در این موضوع در مورد به تصویر کشیدن خشم و پرخاشگری در برنامه های تلویزیونی است. روانشناس معروف آلبرت بندورا، گرایش کودکان به تقلید پرخاشگری را بر اساس یادگیری مشاهده ای تبیین می کند.
بعد از 15 سال نتایج بحث انگیز در مورد محتوای خشونت آمیز برنامه های تلویزیونی برای کودکان، کمیته مشورت علمی در مورد تلویزیون و رفتار اجتماعی در سال 1969 برای بررسی تاثیرات خشونت بر نگرش، ارزش و رفتار تشکیل شد.
نتایج این تحقیقات در سال 1982 توسط مرکز سلامت روان به شرح زیر است:
1- امکان دارد کودکان نسبت به درد و رنج دیگران حساسیت کمتری نشان دهند
2- امکان دارد کودکان جهان پیرامون خود را ترسناک تر بپندارند
3- این کودکان به احتمال بیشتری با دیگران به شیوه های پرخاشگرانه و لطمه زننده برخورد می کنند
تحقیقی که توسط روانشناسان «ال. روول هازمن» و «لئونارد ارون» و دیگران انجام شد نشان می دهد کودکانی که در سن ابتدایی قرار دارند و ساعات زیادی را به دیدن برنامه های خشن تلویزیونی اختصاص می دهند، گرایش بیشتری به نشان دادن رفتارهای پرخاشگرانه در نوجوانی دارند.
با مشاهده تحول این نوجوانان به بزرگسالی، دکتر هازن و دکتر ارون دریافتند کودکانی که در سن 8 سالگی بیشتر به دیدن برنامه های خشن تلویزیونی می پرداختند به احتمال بیشتری در بزرگسالی بازداشت می شدند یا به دلیل جرایم تحت تعقیب قرار می گرفتند.
جالب است که پرخاشگر بودن در کودکی دیدن برنامه های پرخاشگرانه را در نوجوانی پیش بینی نمی کند. این یافته شاید بیانگر این نکته باشد که اغلب دیدن تلویزیون دلیل پرخاشگری است تا نتیجه رفتارهای پرخاشگرانه.
پرخاشگری در بازی ها هم یکی از پدید های عمومی اخیر است. بنابراین تحقیقات زیادی در این زمینه انجام نگرفته است. اگرچه تحقیقات ارنسون و دیگران نشان می دهد بازی های ویدئویی خشن می تواند تفکرات، احساسات و رفتارهای پرخاشگرانه فرد را در محیط آزمایشگاه و در دنیای واقعی افزایش دهد.
در واقع تحقیقات دکتر ارنسون در سال 2000 بیان می کند که بازی های ویدئویی خشن می تواند زیان بارتر از برنامه های تلویزیونی خشن باشد؛ چرا که به تعامل بیشتری نیاز دارد و فرد بیشتر با بازیگر خشن بازی همانند سازی می کند.
دکتر ارنسون در تحقیقی دیگر به بررسی تاثیرات اشعار خشن آهنگ ها بر کودکان و بزرگسالان پرداخت.
ارنسون در سال 2003 به بررسی دانش آموزان کالج پرداخت و دریافت آهنگ های با اشعار خشن منجر به افزایش افکار و هیجانات مرتبط با خشونت می شود که مستقیماً با محتوای خشن اشعار در ارتباط است.
در نهایت ارنسون می گوید:« این تحقیق و دیگر تحقیقات نشان از اهمیت موضوع محتوا دارد. این پیام برای همه مصرف کنندگان مهم است اما برای والدین کودکان و نوجوانان بیشتر!»
ویژه ترین نگرانی در این موضوع در مورد به تصویر کشیدن خشم و پرخاشگری در برنامه های تلویزیونی است. روانشناس معروف آلبرت بندورا، گرایش کودکان به تقلید پرخاشگری را بر اساس یادگیری مشاهده ای تبیین می کند.
بعد از 15 سال نتایج بحث انگیز در مورد محتوای خشونت آمیز برنامه های تلویزیونی برای کودکان، کمیته مشورت علمی در مورد تلویزیون و رفتار اجتماعی در سال 1969 برای بررسی تاثیرات خشونت بر نگرش، ارزش و رفتار تشکیل شد.
نتایج این تحقیقات در سال 1982 توسط مرکز سلامت روان به شرح زیر است:
1- امکان دارد کودکان نسبت به درد و رنج دیگران حساسیت کمتری نشان دهند
2- امکان دارد کودکان جهان پیرامون خود را ترسناک تر بپندارند
3- این کودکان به احتمال بیشتری با دیگران به شیوه های پرخاشگرانه و لطمه زننده برخورد می کنند
تحقیقی که توسط روانشناسان «ال. روول هازمن» و «لئونارد ارون» و دیگران انجام شد نشان می دهد کودکانی که در سن ابتدایی قرار دارند و ساعات زیادی را به دیدن برنامه های خشن تلویزیونی اختصاص می دهند، گرایش بیشتری به نشان دادن رفتارهای پرخاشگرانه در نوجوانی دارند.
با مشاهده تحول این نوجوانان به بزرگسالی، دکتر هازن و دکتر ارون دریافتند کودکانی که در سن 8 سالگی بیشتر به دیدن برنامه های خشن تلویزیونی می پرداختند به احتمال بیشتری در بزرگسالی بازداشت می شدند یا به دلیل جرایم تحت تعقیب قرار می گرفتند.
جالب است که پرخاشگر بودن در کودکی دیدن برنامه های پرخاشگرانه را در نوجوانی پیش بینی نمی کند. این یافته شاید بیانگر این نکته باشد که اغلب دیدن تلویزیون دلیل پرخاشگری است تا نتیجه رفتارهای پرخاشگرانه.
پرخاشگری در بازی ها هم یکی از پدید های عمومی اخیر است. بنابراین تحقیقات زیادی در این زمینه انجام نگرفته است. اگرچه تحقیقات ارنسون و دیگران نشان می دهد بازی های ویدئویی خشن می تواند تفکرات، احساسات و رفتارهای پرخاشگرانه فرد را در محیط آزمایشگاه و در دنیای واقعی افزایش دهد.
در واقع تحقیقات دکتر ارنسون در سال 2000 بیان می کند که بازی های ویدئویی خشن می تواند زیان بارتر از برنامه های تلویزیونی خشن باشد؛ چرا که به تعامل بیشتری نیاز دارد و فرد بیشتر با بازیگر خشن بازی همانند سازی می کند.
دکتر ارنسون در تحقیقی دیگر به بررسی تاثیرات اشعار خشن آهنگ ها بر کودکان و بزرگسالان پرداخت.
ارنسون در سال 2003 به بررسی دانش آموزان کالج پرداخت و دریافت آهنگ های با اشعار خشن منجر به افزایش افکار و هیجانات مرتبط با خشونت می شود که مستقیماً با محتوای خشن اشعار در ارتباط است.
در نهایت ارنسون می گوید:« این تحقیق و دیگر تحقیقات نشان از اهمیت موضوع محتوا دارد. این پیام برای همه مصرف کنندگان مهم است اما برای والدین کودکان و نوجوانان بیشتر!»
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
