امروز خدا اول نظرش به کربلاست و بعد صحرای عرفات/ ریشه روز عرفه به ولایت بر میگردد
به گزارش خبرنگار برنا روز عرفه از جمله روزهای پر فضلیت در دین اسلام است. بنا بر روایات روز عرفه روزی است که توبه «آدم» پذیرفته شده است. حجت الاسلام موسوی استاد دانشگاه تهران در خصوص فضلیتهای این روز به برنا میگوید:روزهای عرفه از جمله روزهایی است که جنبه نمادین تبلیغاتی برای گسترش و حفظ اسلام دارد.
اما در خصوص روز عرفه؛ روز عرفه ریشه در ابتدای تاریخ آدم دارد این روز روزی است که آدم و حوا به زمین هبوط کردند و حوا در کوه مروه (از همان مراء یا زن) و آدم در کوه صفا (از همان صفوه الله میآید) سکنی گزیدند.
قبل از آن آدم معرفتش به حدی بود که مورد سجود ملائکه و مقربین بود اما بعد از نافرمانی همه معرفتها از او گرفته شد تا اینکه به زمین آمد و در جایی به نام صحرای عرفات توبه کرد. این توبه را نیز جبرئیل به او یاد داد. وقتی انسان به منطقه ای مثل صحرای عرفات می ود که در آن پدر و مادر بشر استغفار کردهاند به تبع آن حسی از استغفار و بخشش در وجودش شعله میگیرد.
در این روز افراد باید از خدا بخواهند تا معرفتشان زیاد شود و علمشان نسبت به ذات خداوند فرونی یابد. این صحرا و دعا در آن هم حالت نمادین دارد و در سفر معنوی بعد مکان مهم نیست بنابراین در این روز هر جایی که باشیم میتوانیم دعای عرفه را بخوانیم و از خدا بخواهیم که معرفتمان را زیاد کند.
روز عرفه نمادی از دین است تا اسلام زنده بماند خیلیها معتقدند که دین اسلام با استفاده از نمادها، بت پرستی را رواج می دهد به عنوان مثال مخالفان اسلام میگویند چرا شما رو به یک مکعب نماز میخوانید؟ در حالیکه معتقدید خدا همه جا است؟ در جواب باید گفت این نیز حالت نماد دارد چرا که خداوند بر اساس نیازهای بشر و میزان درک و فهمش شرایطی را برای او فراهم کرد. کعبه نیز نماد وحدت و عبودیت مسلمانان است.
روز عرفه هم نماد است اما نکته قابل تامل این است که اصل داستان عرفه و عید قربان به امامت و ولایت بر میگردد آدم بعد از توبه در روز عرفه به مقام ولایت رسید و ابراهیم بعد از روز عید قربان به مقام خلیفه الهی. ما در روز عرفه دنبال این هستیم که بگوییم معرفت تمام شدنی نیست و همه افراد میتوانند دنبال معرفت باشند.
طبق روایات نیز در روز عرفه خداوند نظرش اول به کربلا و بعد از آن به آنهایی که در صحرای عرفات هستند و این خودش کُدی است که اصل داستان عرفات را به امامت و ولایت ربط میدهد.
