۷ ویژگی آدمهایی که کار امروز را به فردا میاندازند/ به فعالیتهای پیش پا افتاده فکر نکنید
به گزارش خبرنگار«نیمرخ» برنا، برخی افراد در زندگی خود تصمیم و یا برنامه ریزی هایی می کنند، ولی در عمل و اجرا آن را به تاخیر انداخته و یا به زمانی دیگر موکول میکنند. «حسن میرزاحسینی»، دکترای روانشناسی و استادیار دانشگاه آزاد اسلامی قم، در اینباره به برنا میگوید: معمولا افرادی که در اجرای تصمیم و برنامههای خود امروز و فردا میکنند و به تاخیر میاندازند، دارای ویژگیهای شخصیتی خاصی هستند و میتوان به 7مورد آن اشاره کرد.
1- ویژگی کمال گرایی
یکی از این ویژگیها در افراد، ممکن است «کمال گرایی» و یا «کمال طلبی» باشد که معمولا برای اینکه بهترین شرایط پیش آید و آن شرایط را تحت کنترل خود قرار دهند، انجام تصمیمات خود را به تاخیر بیاندازند.
2- بی انگیزگی
ممکن است برخی از افراد در ابتدای اجرای پروژه، خیلی خوب و با انگیزه و تلاش شروع کنند، اما بعد از مدتی، آن پروژه را نیمه تمام رها کرده و احساس کنند که دیگر آن کار برایشان جذابیت خاص و انگیزه ندارد.
3- روحیه هیجان طلبی
معمولا افرادی که روحیه هیجان طلبی دارند، اگر بخواهند کاری را آغاز کنند و بعد متوجه شوند که آن کار برایشان شادی آور نیست، اجرای آن را به تاخیر میاندازند.
4- افسردگی و ناامیدی
برخی از افراد امکان دارد به دلیل داشتن حالتهای ناامیدی و یا افسردگی، انجام کارهایی که از قبل تصمیم به اجرای آن را داشتند را کاری بیهوده بدادند و برنامههای خود را به زمان دیگر موکول میکنند.
5- فقدان عزم و اراده جدی و قوی
برخی افراد شاید برنامهریزی درستی در زندگی خود داشته باشند؛ اما متاسفانه اراده قوی در انجام آن برنامهریزی و یا تصمیم خود ندارند و آن را به زمان دیگری موکول میکنند که به اصطلاح خود این افراد احساس تنبلی میکنند.
6- شک و تردید
برخی افراد در اجرای تصمیمهای خود شک و تردید دارند که آیا اجرای تصمیمگیری و برنامههای آنها درست است یا خیر؟ یا کاری که مناسبتر از بقیه کارها است و یا بهترین و صحیحترین و عالیترین کار کدام است؟ تمام این مسائل باعث میشود که فرد اجرای تصمیم گیری خود را به زمان دیگر موکول کرده و یا انجام ندهند.
7- پرداختن به کارهای پیش پا افتاده و ناچیز
برخی از افراد خود را سرگرم کارهای پیش پا افتاده کرده و ممکن است اولویت اول زندگی خود را فراموش کنند، یعنی خودشان را مشغول کارهای روزمره میکنند و یک دفعه متوجه میشوند که آن کاری که بسیار مهم و با ارزش بوده را هنوز شروع نکردهاند.
برای متوجه شدن این مسئله میتوان به یک مثال اشاره کرد: در گذشته حکیمی کوزهای را جلوی دید شاگردان خود میگذارد و آن کوزه را پر از سنگهای بزرگ میکند و از شاگردان میپرسد، این کوزه گنجایش شی دیگری را دارد؟ همه میگویند: نه دیگر جایی برای چیزی در کوزه نیست. حکیم دوباره از سنگهای کوچکتر استفاده میکند و کمی کوزه را تکان میدهد تا این سنگها جابجا شوند و دوباره سوالش را تکرار میکند و شاگردان میگویند: اگر از شنهای کوچکتر استفاده کنید، باز هم گنجایش دارد و استاده دوباره شروع به پرکردن کوزه با شنهای ریزتر میکند و بعد به اندازه دو لیوان آب به آن اضافه میکند و خطاب به شاگردان خود میگوید: « اگر من از ابتدا درون این کوزه را با شنهای ریز و یا آب پر میکردم، جایی برای سنگهای بزرگ نبود»
نکتهای که میتوان در این داستان به آن اشاره کرد این است که اگر افراد وقت خود را صرف کارهای کوچک و پیش پا افتاده کنند، جا یا وقتی برای کارهای بزرگتر نیست.
مهمترین راهکاری که میتوان به افراد داد این است که مدیریت و برنامهریزی داشته باشند و اهداف مهم زندگی را مشخص کنند. اگر افراد در زندگی خود مهمترین اولویتها را مشخص کنند، در راستای رسیدن به آن اولویت برنامهریزی کرده و تلاش کنند؛ مثلا اگر برای فردی اولویت و هدف اول در زندگی آن، قبول شدن در کنکور است، خود را با کارهای کوچک، پیش پا افتاده روزمره و برنامههای متفرقه مشغول نکند.
