بیاعتمادی در زندگی؛ نتیجه دوستیهای خیابانی
فربد فدایی،روانشناس درباره دوستیهای خیابانی و عواقب آن اظهار کرد: هر جامعه معیارهایی برای تنظیم روابط بین افراد دارد که این معیارها از شرایط فرهنگی-دینی- تاریخی و اقتصادی آن جامعه منشا میگیرد؛ در جامعه ایران روابط بین دو جنس با توجه به شریعت و سنن ملی به خوبی تعریف شده و همکاری دختران و پسران و زنان و مردان در محیط های مشخص کاری و اجتماعی بر حسب آنچه که جامعه مقر داشته است، منعی ندارد. اما در مورد روابط شخصی بین دو جنس بدیهی است که باید با در نظر گرفتن همه ضوابط فرهنگی و شرعی انجام گیرد.
وی با بیان این مطلب که در جامعه ما نهاد خانواده اهمیت زیادی دارد، افزود: انتظار میرود، دوستی یک پسر و یک دختر نیز با هدف مقدس تشکیل خانواده و زیر نظر اولیای آنها قرار گیرد. در جوامع دیگری که نهاد خانواده مانند گذشته مورد توجه نیست و البته عوارض و عواقب وخیم آن هم در چند دهه اخیر در آن جوامع آشکار شده، دوستی دختران و پسران بدون قصد ازدواج، گاهی رایج و پذیرفته است، اما این ارتباطی به جامعه ما پیدا نمی کند،ضمن آنکه متاسفانه برخی خانوادههای بی قید، زمینه را برای دیدگاههای غلط از طریق ماهواره به خانواده خود فراهم کردهاند.
به گفته فدایی؛ متاسفانه جوانان با توجه به خامی و بی تجربگی و تلقین پذیری گمان میکنند که روابط دوستی خارج از عرف جامعه نیز صحیح و عملی است. البته این روابط همیشه به تلخکامی منتهی میشود. با توجه به آنکه عموما نه پسر و نه دختر نمیتوانند به دوستی که از طریق کوچه و خیابان پیدا کردند، اعتماد داشته باشند و واقعیت آن است که اگر هم این قبیل دوستیها به ازدواج منتهی شود آن ازدواج کوتاه مدت است.
فدایی با اشاره به این مطلب که در صورت منتهی شدن این دوستیها به ازدواج شرط اول ازدواج که اعتماد به صداقت و وفاداری دو طرف است عملی نمیشود، گفت: گاهی میبینیم که بهانههایی از قبیل سخت بودن ازدواج، برای جوانان عنوان میشود و به این بهانه دوستیهای به سبک غربی توجیه میشود؛ اما حقیقت آن است که در هیچ دوره تاریخی ایران، سطح رفاه مردم به اندازه امروز نبوده است،ضمن آنکه خانوادهها همیشه مشتاق به کمک به جوانان هستند. در نتیجه واقعا توجیهی برای روابط خارج از چارچوب زناشویی در جامعه باقی نمیماند.
