وزیری که سهم نمیخواهد/ موفقیت ۷۰ میلیونی
به گزارش خبرنگار برنا از اینچئون، تشنگی قدرت عادت مالوف دستگاه مدیریت ورزش است. ورزشی که مدتهاست بدل به یک صنعت شده. صنعتی که چون مورد اقبال عموم و قاطبه مردم قرار دارد، مورد توجه دولتمردان و سیاستمداران است.
صنعتی که سوار بر امواج آن میتوان تا نوک قله اشتهار و معروفیت رفت و از آن حتی پلی برای یک محبوبیت کاذب ساخت. مدیرانی اینچنینی در دستگاه ورزش به وفور یافت می شوند.
مدیرانی که یک وادی دیگر به دل ورزش پرتاب شده و چون در زوم دوربین توجه رسانه و مردم قرار می گیرند، از این فرصت به بهترین نحو استفاده کرده و میکوشند که همیشه زوم لنز این دوربین تنها معطوف خود و عملکردشان باشد تا توشه ای پرهیاهو و پررنگ و لعاب برای آتیه خود بردارند.
با چنین مانیفستی مدیر دستگاه ورزشی سهم خود را از موفقیت های کوچک و بزرگ طلب می کند و همه محصول را برای خود می خواهد. یک نگاه تمامیت خواه که برای دیگران هیچ سهم و ارزشی قائل نیست و همین نگاه یکسویه موجبات دلخوری، تشتت آرا و تنش و درگیری را در بدنه مدیریت ورزشی کشور پدیدار می کند. چه آنکه سایرین نیز از این محصول سهم خود را می خواهند و حاضر نیستند تا ببینند که مدیر دیگری با توتالیتریسم مدیریتی همه چیز را به نام خود سند می زند و با انحصار آن برای خود می کوشد تا پلی برای ارتقا و پیشرفت و البته کسب شهرت کاذب بسازد.
این نگاه همان نگاهیست که انشقاق و تعارص در سیستم مدیریتی را پایه ریزی می کند اما شهوت قدرت و شهرت در مکتب توتالیتریسم مدیریتی اجازه نمی دهد که که مدیریت فرصت طلب و تمامیت خواه فرد دیگری ببیند. آنچه در دوره گذشته بازی های آسیایی رخ داد، دقیقا برتافته از همین نوع مدیریت بود. مدیریتی که همه چیز را برای خود می خواست و مثل همیشه درصدد بود همه موفقیت ها را به نام خود سند زده و از آن بهره برداری کند و همین نوع نگاه نزد دو مدیر بلندپایه دستگاه ورزش ایران اسباب تنش، درگیری و مجادله علنی و صریح را در جریان بازی های آسیایی گوانگجو رقم زد.
دو مدیری که در برابر چشم همگان نیز از سهم خواهی و البته تعارض با یکدیگر ابایی نداشتند و همین تمامیت خواهی مفرط سبب شد تا علنا در برابر چشم همه حتی بیگانگان برابر هم جبهه بگیرند و به نوعی سهم خود را طلب کنند. رفتاری که مایه رسوایی و مضحکه خاص و عام شد اما 4 سال بعد همه چیز معکوس شده و شکلی وارونه یافته. اینچا در اینچئون کسی سهمی برای خود نمی خواهد چرا که سهامدار اصلی این موفقیت ها ملت هستند.
جمله ای که منبعث از رویکرد دکتر روحانی به عنوان رئیس جمهور منتخب مردم است. او که در شعارهای انتخاباتی اش مردم را صاحب اصلی حکومت دانست و حالا این روحیه به بهترین شکل در وزارت ورزش و جوانان دولت تدبیر و امید نمایان شده.
رفتاری که وزیر دولت یازدهم در جریان بازی های آسیایی اینچئون بروز داده مصداق بارز این انگاره است.
وزیری که تنها و تنها برای حمایت از ورزشکاران به اینچئون سفر کرده و از حمایت هیچ ابایی ندارد و در قبال این حمایت بی شائبه سهمی را برای خود طلب نمی کند. وزیری که برایش ورزشکار گمنام دوچرخه کوهستان که هیچ شانس مدالی ندارد با قهرمان المپیک برابر است و همه را به یک چشم می بینید و نقش حمایتی خود را به نحو احسن ایفا می کند. وزیری که در چند ماه گذشته و بعد از استقرار تیم مدیریتی جدید کمیته ملی المپیک بیشترین تعامل را با آنها داشته و حسن نیت خود را به بهترین شکل ثابت نموده.
او که موفقیت ها را متعلق به همه دستگاه و جامعه ورزش می داند و هرگز به مصادره آن اعتقادی ندارد. چه اگر داشت و سرسوزنی سهم خواهی و تمامیت خواهی در وجودش موج می زد، در قبال اصرارهای رئیس کمیته ملی المپیک برای اهدای مدال های قهرمانان ایرانی شرکت می جست تا همانند اسلاف پیشین خود در برابر دوربین ها با نمایش اقتدار و مدیریت خود به همه یادآوری کند این موفقیت ها تنها از آن اوست.
اما دکتر گودرزی همان گونه عمل می کند که مانیفست دولت تدبیر و امید است و سهمی برای خود نمی خواهد. دکتر گودرزی به این تعامل و سلسله مراتب و البته قواعد به اندازه ای پایبند است که حتی حاضر نیست در مراسم اهدای مدال شرکت کند و این ماموریت را به نهاد مستقیم یعنی کمیته ملی المپیک واگذار می کند.
وزیری که تنها برای حمایت و همراهی ورزشکاران ایران به اینچئون آمده و با رفتارش نشان می دهد که قانون گرایی و حفظ شان و جایگاه کمیته ملی المپیک ایران برای او یک اصل است. سهم وزیر ورزش و جوانان از این موفقیت ها تنها یک تبریک جانانه و خسته نباشید بلندبالا به قهرمانانی است که با آبشار دال های خود این روزها خنده و شادی به ملت ایران هدیه کرده اند. ملتی که به تعبیر دکتر روحانی سهامدار اصلی این مرز و بومند. موفقیت امروز ورزش ایران متعلق به همه است. یک موفقیت 70 میلیونی.
