«آرامبخش» ملودرامی که از شتاب و تصنع آسیب میبیند
به گزارش گروه فرهنگ و هنر برنا؛ «آرامبخش» با بازی الناز شاکردوست، تلاش میکند دغدغههای یک زن مستقل و مسیر او به سوی آرامش در زندگی شخصی و اجتماعی را به تصویر بکشد.
داستان حول محور بازپسگیری حضانت یک دخترخوانده و مقابله با محدودیتهای خانوادگی و اجتماعی میچرخد و با موضوعاتی مثل فرزندخواندگی و ازدواج صوری، سعی دارد پرسشهایی درباره نقش خانواده و اختیار بزرگسالان مطرح کند.
با این حال، فیلم در انتقال این مفاهیم با مشکل مواجه است. روایت بیش از حد شتابزده است و حجم انبوهی از اتفاقات، گرهها و شخصیتهای فرعی، فرصت همذاتپنداری واقعی با آرام را از مخاطب میگیرد. بسیاری از موقعیتها و رازهای میان کاراکترها تنها برای پیچیده جلوه دادن داستان وارد روایت شدهاند و پس از لحظاتی کنار گذاشته میشوند، بدون آنکه به عمق قصه یا رشد شخصیتها اضافه کنند. موتور محرک درام، یعنی تلاش آرام برای نجات کودک، گاه با تصمیمهای غیرمنطقی و ابهامآمیز همراه میشود، به جای اینکه حس همدلی و تعلیق طبیعی ایجاد کند، تنها حیرت و گاه ناباوری مخاطب را برمیانگیزد.
از منظر فنی، فیلم موفقیتهایی هم دارد؛ فضاسازیها و قاببندیها حس تنهایی و درونیات شخصیت اصلی را منتقل میکنند و گریم ساده و کمجزئیات به باورپذیری نقشها کمک کرده است. با این حال، کارگردان میتوانست در میزانسنها جسارت بیشتری نشان دهد و روایت را از حالت شتابزده و تصنعی خارج کند.
در بخش بازیگری، الناز شاکردوست تلاش میکند احساسات و کشمکشهای شخصیت آرام را منتقل کند، اما با برخی حرکات اغراقآمیز و نقشپردازی کمعمق، اثرگذاری محدود میشود. شخصیتهای دیگر نیز، از جمله نقش صابر ابر، اگرچه در ظاهر جذاباند، اما عملا روی کاغذ قابل قبولاند و از عمق واقعی برخوردار نیستند.
«آرامبخش» فیلمی متوسط است که با وجود تلاش برای خلق ملودرامی زنانه و نمایش دغدغههای اجتماعی، بیش از آنکه اجازه دهد مخاطب با درد و مسیر قهرمان همراه شود، با شتاب روایت و شخصیتپردازی تصنعی، تجربهای نیمهکاره ارائه میدهد.
انتهای پیام/
