انتخابات شورای شهر قم تریبونی برای سنجش عقلانیت 

به گزارش خبرگزاری برنا از قم، شورای شهرقم قرار بود اتاق فکر حل مسئله باشد؛ نه شعبه‌ای از ستادهای انتخاباتی. اما این روزها بعضی‌ها چنان برای ورود به شورا صف کشیده‌اند که انگار قرار است از همان صندلی‌ها «انقلاب اداری» راه بیندازند، نه توسعه شهر.

تجربه نشان داده هر وقت نگاه‌های تند و صفر و صدی از هر طیف سیاسی وارد مدیریت شهری شده‌، اولین چیزی که تعطیل شده «نشاط اجتماعی» بوده است. جشن‌ها می‌شود مسئله‌دار، برنامه‌های فرهنگی می‌شود مشکوک، رویدادهای شهری باید از فیلتر سلیقه عبور کنند؛ انگار شهر نه محل زندگی مردم، که میدان آزمون و خطای ایدئولوژیک است.

برخی دوستان هنوز تصور می‌کنند شورای شهر تریبونی برای نطق‌های آتشین است؛ گویی هر لایحه عمرانی فرصتی است برای اثبات انقلابی‌تر بودن از نفر کناری، غافل از اینکه آسفالت خیابان با شعار داغ نمی‌شود و اتوبوس با بیانیه حرکت نمی‌کند.

خطر فقط فهم متفاوت از فرهنگ نیست. وقتی نگاه سیاسی بر شورا غلبه کند، هر بودجه‌ای رنگ جناح می‌گیرد، هر پروژه‌ای تبدیل به خط‌کشی خودی و غیرخودی می‌شود و هر تصمیم کارشناسی باید از هفت‌خوان مچ‌گیری عبور کند. نتیجه؟ تأخیر، فرسایش، بی‌ثباتی. شهری که باید روی ریل توسعه حرکت کند، در ایستگاه جدال متوقف می‌شود.

شورا مجلس نیست، هرچند برخی چنان تمرین نطق می‌کنند که انگار در صحن علنی هستند. مردم اما رأی نمی‌دهند که شاهد رقابت برای تندتر حرف زدن باشند؛ رأی می‌دهند که کیفیت زندگی‌شان بهتر شود. تفاوت این دو، همان فاصله میان مدیریت شهری و مدیریت هیجانی است.

شهر جای سیاست‌ورزی تند نیست؛ جای تصمیم‌های دقیق، آرام و کارشناسی است. اگر صندلی‌های شورا به سکوی تسویه‌حساب‌های سیاسی تبدیل شود، اولین هزینه‌اش را مردم می‌پردازند؛ همان مردمی که فقط خیابان امن‌تر، هوای پاک‌تر و شهری با نشاط‌تر می‌خواهند، نه صحنه‌ای برای نمایش‌های پرحرارت.

انتخابات شورا انتخاب افراد نیست؛ انتخاب نوع نگاه است. میان شورایی که مسئله حل می‌کند و شورایی که مسئله تولید می‌کند، فقط چند رأی فاصله است. همین چند رأی می‌تواند تصمیم بگیرد شهر به سمت عقلانیت برود یا به سمت هیجان و حاشیه‌سازی‌های بی‌ثمر.

انتهای پیام