جدیدترین کشف ناسا از ماه: انباشت تدریجی آب در طی میلیاردها سال انباشته شده است
محققان در پژوهشی تازه به این نتیجه رسیدهاند که آب موجود در ماه احتمالا طی میلیاردها سال بهتدریج در سطح این قمر جمع شده است و برخلاف برخی فرضیههای پیشین، یک رویداد بزرگ مانند برخورد یک دنبالهدار عامل اصلی انباشت آن نبوده است.
به گزارش Phys، این مطالعه که توسط تیمی از پژوهشگران بینالمللی انجام شده، به یکی از معماهای قدیمی علوم سیارهای میپردازد: اینکه یخهای مشاهدهشده در ماه چگونه شکل گرفتهاند و چرا در برخی دهانهها بهوفور دیده میشوند، درحالیکه در دهانههای دیگر اثری از آنها نیست.
دانشمندان هنوز منشا دقیق آب موجود در ماه را با قطعیت مشخص نکردهاند اما یافتههای جدید برخی سناریوهای پیشین را تضعیف میکند. یکی از این فرضیهها ورود ناگهانی مقدار زیادی آب به ماه در اثر برخورد یک دنبالهدار بزرگ بود که اکنون احتمال آن کمتر در نظر گرفته میشود.
پل هین سیارهشناس در آزمایشگاه فیزیک جوی و فضایی (LASP) دانشگاه کلرادو بولدر و از پژوهشگران این مطالعه میگوید بررسیها نشان میدهد قدیمیترین دهانههای ماه بیشترین میزان یخ را در خود دارند. به گفته او این موضوع نشان میدهد که ماه طی حدود سه تا سهونیم میلیارد سال گذشته بهطور تقریبا پیوسته در حال جمعآوری آب بوده است.
به اعتقاد هین چند منبع مختلف ممکن است در تامین آب ماه نقش داشته باشند. یکی از این منابع میتواند فعالیتهای آتشفشانی باستانی باشد که آب موجود در اعماق ماه را به سطح آن منتقل کردهاند. همچنین احتمال دارد بخشی از این آب توسط برخورد دنبالهدارها و سیارکها به سطح ماه رسیده باشد. در کنار این عوامل برخی پژوهشگران نقش بادهای خورشیدی را نیز مطرح میکنند؛ فرآیندی که در آن ذرات باردار خورشیدی میتوانند با مواد معدنی سطح ماه واکنش داده و مولکولهای آب تولید کنند.
با وجود این عدم قطعیت درباره منشا آب دانشمندان تقریبا مطمئن هستند که یخهای ماه در مناطقی موسوم به تلههای سرد شکل گرفتهاند. این مناطق عمدتا در دهانههای عمیق نزدیک قطبهای ماه قرار دارند؛ جایی که به دلیل زاویه تابش خورشید برخی بخشها برای میلیاردها سال در سایه دائمی باقی ماندهاند و هرگز نور مستقیم خورشید را دریافت نکردهاند. در چنین شرایطی دما میتواند بهشدت پایین بماند و یخها برای مدتهای بسیار طولانی حفظ شوند.
اودد آهارونسون، دیگر نویسنده ارشد این مقاله که نتایج آن در مجله Nature Astronomy منتشر شده میگوید کشف آب در خارج از زمین به شکلی که بتوان از آن استفاده کرد یکی از مهمترین چالشهای اخترشناسی و علوم سیارهای به شمار میرود.
برای درک اینکه چرا میزان تجمع یخ در دهانههای مختلف ماه متفاوت است پژوهشگران تاریخچه تکامل سطح ماه را با دقت بررسی کردند. آنها از دادههای دمایی سطح ماه که توسط ابزار Diviner روی مدارگرد شناسایی ماه (LRO) جمعآوری شده بود، استفاده کردند و مجموعهای از شبیهسازیهای رایانهای را برای بازسازی تکامل دهانههای ماه طی میلیاردها سال انجام دادند.
نتایج این شبیهسازیها نشان داد که جهتگیری ماه نسبت به زمین در طول زمان ثابت نبوده است. در واقع محور یا کجی ماه در گذشته تغییراتی داشته و همین موضوع باعث شده است برخی دهانههایی که امروز در سایه دائمی قرار دارند در گذشته در معرض نور خورشید بوده باشند.
پژوهشگران همچنین دریافتند قدیمیترین و تاریکترین دهانههای ماه همان مناطقی هستند که بیشترین نشانههای یخ در آنها دیده میشود. این یافتهها میتواند به دانشمندان کمک کند تا در ماموریتهای آینده فضایی مکانهای مناسبتری را برای جستوجوی منابع آب در ماه شناسایی کنند؛ منابعی که در صورت استخراج میتوانند برای پشتیبانی از ماموریتهای انسانی طولانیمدت در ماه یا حتی سفرهای عمیق فضایی مورد استفاده قرار گیرند.
انتهای پیام/
