پایان رویای پادشاهان در دنیای عرب

به گزارش سرویس بین الملل برنا، فرد هالیدی  که به شدت علاقه مند به بررسی حوادث سیاسی در منطقه خاورمیانه بود، در اواسط دهه هفتاد و زمانی که 28 ساله بود، کتابی را با عنوان جهان عرب بدون حکومت پادشاهی به رشته تحریر درآورد. چندین سال بعد وی اعلام کرد که دیگر تحلیل ها و مطالبی را که در این کتاب نوشته است، تأیید نمی کند.

مطالبی که مد نظر وی بود، عبارت بود از مطالبی در مورد چشم انداز مارکسیستی در کشورهای عرب و امیدواری های بی مورد جنبش های چپ ملی گرا در مورد غلبه بر رژیم های پادشاهی مورد حمایت غرب در منطقه نفت خیز خلیج فارس. البته با وجود این، هالیدی بر درستی این دیدگاه تاریخی و ماتریالیستی همچنان تاکید می کرد.

نخبه های کوته فکر و احمق شیوخ عرب به دلیل قانونگذاری ناقص و نادرست خود که باعث افزایش فاصله طبقاتی شده است و همچنین به دلیل حکومت ناعادلانه و سیاست های دفع کننده‌شان که باعث افزایش خشم و تنفر مردم از آنها می شود، باعث خواهند شد تندبادهای موجود در منطقه دیر یا زود گریبان آنها را نیز بگیرد و باعث شود کشورهای عرب منطقه نیز از آسیب های این تندباد در امان نمانند.

چهل سال پس از این مسأله، به نظر می رسد که پیش بینی های دقیق و هوشیارانه هالیدی مبنی بر چشم انداز عرب بدون پادشاهی تا حدی در حال تحقق است. در عین حال، اتفاقات رخ داده در خاورمیانه تا حدی با پیش بینی های وی متفاوت است. زیرا ما نه تنها در خاورمیانه، بلکه در تمامی کشورهای متعلق به جهان عرب شاهد ظهور دوران جدیدی هستیم که در آن نه تغییر رژیم بلکه مواردی همچون دموکراسی خواهی اولویت بیشتری دارد.

مسائلی همچون وجود شوراهای منتخب و برگزاری انتخابات محدود که در واقع در تضاد کامل با برگزاری انتخابات آزاد است و از سوی دیگر حضور دائمی افسران امنیتی در خیابان ها از عوامل خشم مردم در کشورهای عربی است. اکنون خیابان ها در بسیاری از کشورهای عربی مملو از جمعیت هستند، جمعیتی که خواهان تغییر واقعی در کشور خود هستند. این مسأله برای سران کشورهای عربی به معنای پایان سلطه اقتصادی بر کشورشان است. این سران همچنین باید تغییرات سیاسی را که با خواسته های آنها در تضاد است، در کشور خود اعمال کنند، مسأله ای که برای آنها اجتناب ناپذیر است.

بنابراین تغییرات در بدنه کابینه و تشکیل مجدد دولت که در روزهای اخیر در میان پادشاهان و سران عرب به امری متداول تبدیل شده است، نشان دهنده سر خم کردن سران عرب در برابر خواسته های مردمشان است. در واقع موضوع جالب در این مورد این است که سلاطین عرب مجبور شده اند برای جلب نظر مردم خود و جلوگیری از سقوط حکومتشان فشار مردم را بپذیرند و با این اقدام حکومت خود را حفظ کنند. در دوره جدید جهان عرب بدون پادشاهی سلاطین عرب تنها با کاهش اختیارات و قدرت خود می توانند همچنان پادشاه باقی بمانند.

منبع: میدل ایست آنلاین