کارنامه ۳ ساله اجاره در شهرهای جدید؛ پردیس در صدر، پرند در تعقیب+ جدول

واکاوی روند‌ها در این گزارش تولیدی، نشان می‌دهد که به دلیل اشباع تقاضا، نرخ اجاره در شهر‌های جدید طی سه سال اخیر وارد یک کانال صعودی پایدار شده که خروجی آن، کاهش ۴۰ درصدی مزیت رقابتی این مناطق برای دهک‌های درآمدی پایین است.با استناد به ارقام ثبت شده در اردیبهشت ۱۴۰۵ و مقایسه آن با بازه زمانی مشابه در دو سال گذشته، سه روند اصلی در بازار مسکن شهر‌های جدید قابل شناسایی است:

 شتاب‌گیری تقاضا در شهر‌های متصل به شبکه ریلی

داده‌ها نشان می‌دهد شهر‌هایی مانند پرند و پردیس با میانگین رشد سالانه ۳۲ تا ۳۴ درصد، بالاترین نرخ تورم اجاره را تجربه کرده‌اند. تکمیل و تثبیت پروژه‌های زیرساختی (نظیر مترو) در این مناطق، منجر به تغییر ماهیت این شهر‌ها از «سکونتگاه‌های خوابگاهی» به «قطب‌های تقاضای موثر» شده است. این امر باعث شده تا نرخ اجاره‌بها در این مناطق با شتاب بیشتری نسبت به هسته مرکزی کلان‌شهر‌ها حرکت کند.

 همگرایی قیمتی و کاهش شکاف تورمی

مقایسه ارقام سال‌های ۱۴۰۳ تا ۱۴۰۵ نشان‌دهنده یک «همگرایی قیمتی» میان شهر‌های جدید و مناطق حاشیه کلان‌شهر‌ها است. در حالی که در سال ۱۴۰۳ نسبت اجاره‌بها در شهر‌هایی مانند هشتگرد نسبت به کرج حدود ۴۰ درصد بود، این نسبت در اردیبهشت ۱۴۰۵ به حدود ۵۵ درصد رسیده است. این موضوع نشان‌دهنده سرریز تقاضای دهک‌های متوسط به سمت شهر‌های جدید است.

 پایداری نسبی در شهر‌های جدید استانی

در شهر‌هایی مانند فولادشهر و گلبهار، نرخ رشد اجاره‌بها نسبت به سال ۱۴۰۴ حدود ۲۸ درصد ثبت شده که کمترین میزان در جدول مقایسه‌ای است. علت این ثبات نسبی را می‌توان در توازن میان عرضه واحد‌های جدید (پروژه‌های نهضت ملی مسکن) و تقاضای محلی جست‌و‌جو کرد. در این مناطق، برخلاف تهران، فشار تقاضای ناشی از جابجایی بین‌شهری کمتر بر بازار اجاره سنگینی می‌کند.

 تحلیل بازه ۳۶ ماهه (۱۴۰۳ تا ۱۴۰۵) 

بررسی روند میان‌مدت نشان می‌دهد که در یک دوره دو ساله، هزینه رهن کامل در شهر‌های جدید به‌طور میانگین بین ۷۵ تا ۸۵ درصد رشد داشته است. این میزان رشد، ضرورت مداخلات تنظیمی و تسریع در تحویل واحد‌های باقی‌مانده مسکن حمایتی را برای کنترل بازار در فصول جابجایی (تابستان ۱۴۰۵) بیش از پیش نمایان می‌سازد.
انتهای پیام/