انگلیس توخل؛ پایان عصر رویاپردازی، آغاز دوران قهرمانی؟
به گزارش برنا، انگلیس سالهاست که در آستانه افتخار میایستد اما هر بار درست پیش از لمس جام، زمین زیر پایش خالی میشود. از نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۱۸ تا فینالهای یورو ۲۰۲۰ و ۲۰۲۴، نسل طلایی فوتبال انگلیس بارها ثابت کرده که توان رسیدن به قله را دارد؛ اما هنوز موفق به فتح آن نشده است. حالا فدراسیون فوتبال انگلیس برای عبور از این بنبست تاریخی، کلید پروژه را به دست مردی سپرده که شهرتش نه به ساختن رویا، بلکه به برنده شدن است: توماس توخل.
مربی آلمانی که سابقه قهرمانی اروپا با چلسی و هدایت تیمهایی چون پاریسنژرمن و بایرن مونیخ را در کارنامه دارد، ماموریت روشنی دارد؛ تبدیل کردن انگلیس از تیمی دوستداشتنی و قابل احترام به تیمی که جام را بالای سر میبرد.
*از میراث ساوتگیت تا انقلاب توخل
گرت ساوتگیت طی هشت سال حضورش روی نیمکت انگلیس، هویت از دست رفته سهشیرها را بازسازی کرد. او نسلی را شکل داد که دیگر از فشار پیراهن انگلیس نمیترسید و در تورنمنتهای بزرگ مدعی بود. اما منتقدان معتقد بودند تیم او در لحظات سرنوشتساز فاقد جسارت تاکتیکی و انعطاف لازم بود.
*توخل دقیقا برای حل همین مشکل استخدام شد
نتایج اولیه نیز امیدوارکننده بودهاند. انگلیس در مرحله انتخابی جام جهانی عملکردی بینقص داشت؛ هشت بازی، هشت پیروزی، ۲۲ گل زده و حتی یک گل خورده هم نه. آماری که هیچ تیم دیگری در منطقه اروپا به آن نرسید. این اعداد نشان میدهند انگلیس نهتنها قدرتمندتر شده، بلکه ساختار دفاعی منسجمتری نیز پیدا کرده است؛ هرچند هنوز تردیدهایی درباره کیفیت خط دفاع وجود دارد.
*کشف بزرگ توخل؛ الیوت اندرسون
شاید مهمترین تحول تاکتیکی انگلیس در دوران توخل، ظهور الیوت اندرسون باشد. هافبک ناتینگهام فارست که تا چند ماه قبل حتی در معادلات اصلی تیم ملی جایی نداشت، حالا به مهرهای کلیدی در کنار دکلان رایس تبدیل شده است. ویژگی اصلی اندرسون درخشش فردی نیست؛ بلکه نظم تاکتیکی اوست. جایگیری هوشمندانه، دوندگی مداوم و پاسهای کمریسک اما دقیق، به رایس اجازه میدهد آزادانهتر در زمین حرکت کند و در فازهای هجومی تاثیر بیشتری بگذارد.نتیجه این تغییر، تعادل بیشتر میان حمله و دفاع است؛ چیزی که انگلیس در سالهای گذشته گاهی از فقدان آن رنج میبرد.
*معمای شماره ۱۰؛ راهحلی غیرمنتظره
یکی از بزرگترین پرسشهای فوتبال انگلیس در سالهای اخیر این بود که چه کسی باید پشت سر هری کین بازی کند؟ جود بلینگام، فیل فودن، یا کول پالمر، اما توخل پاسخی داده که کمتر کسی انتظارش را داشت؛ مورگان راجرز. هافبک تهاجمی جوان که در ابتدا به دلیل مصدومیت رقبا فرصت بازی پیدا کرد، به تدریج اعتماد سرمربی آلمانی را جلب کرده است. راجرز شاید از نظر استعداد خام بوده و به اندازه بلینگام یا فودن درخشان نباشد، اما ویژگیهایی دارد که برای سیستم توخل حیاتی هستند؛ دوندگی بدون توپ، پرس شدید، جابهجاییهای هوشمندانه و ایجاد فضا برای مهاجمان. این انتخاب نشان میدهد توخل بیش از نامها به کارکرد تاکتیکی بازیکنان اهمیت میدهد.
*خط حملهای که هر مربی آرزویش را دارد
بزرگترین نقطه قوت انگلیس همچنان در فاز هجومی قرار دارد. هری کین در ۳۲ سالگی هنوز رهبر بیچونوچرای این تیم است. مهاجم بایرن مونیخ نهتنها یکی از بهترین گلزنان جهان باقی مانده، بلکه در بازیسازی و خلق موقعیت نیز نقشی کلیدی ایفا میکند.
در کنار او، بوکایو ساکا و آنتونی گوردون دو بال سرعتی و خطرناک انگلیس هستند. مارکوس رشفورد پس از احیای دوران حرفهای خود دوباره به گزینهای مهم تبدیل شده و بازیکنانی نظیر جود بلینگام، فیل فودن، کول پالمر، ابریچی ازه و جراد بوون عمق فوقالعادهای به ترکیب میبخشند. کمتر تیمی در جام جهانی ۲۰۲۶ از چنین تنوعی در خط حمله برخوردار است. در واقع چالش اصلی توخل نه پیدا کردن ستاره، بلکه مدیریت این حجم از استعداد خواهد بود.
*پاشنه آشیل؛ دفاعی که هنوز سوالبرانگیز است!
با وجود آمار خیرهکننده در مقدماتی، نگرانیها درباره خط دفاعی انگلیس همچنان پابرجاست. مارک گوئهی تقریبا جایگاه خود را تثبیت کرده، اما شریک او در قلب دفاع هنوز مشخص نیست. جان استونز از نظر فنی بهترین گزینه محسوب میشود، اما مصدومیتهای متوالی باعث شده اعتماد کامل به او دشوار باشد. از سوی دیگر، ازری کونسا هنوز نتوانسته همه را قانع کند و دن برن نیز بازیکنی است که عملکردش میان درخشش و اشتباهات فاحش در نوسان است. علاوه بر این، انگلیس همچنان جانشین مطمئنی برای هری کین در اختیار ندارد؛ موضوعی که در تورنمنتهای فشرده میتواند دردسرساز شود.
*آیا زمان شکستن طلسم فرا رسیده است؟
انگلیس با توخل وارد جام جهانی ۲۰۲۶ میشود؛ تورنمنتی که شاید آخرین فرصت نسل فعلی برای ثبت نام خود در تاریخ باشد. سهشیرها دیگر تیمی نیستند که فقط به لحظههای جادویی ستارههایش وابسته باشد. آنها اکنون ساختارمندتر، منظمتر و تاکتیکیتر از گذشته بازی میکنند. نشانههای یک تیم قهرمان در این مجموعه دیده میشود؛ از دروازهبانی باتجربه مثل جردن پیکفورد گرفته تا خط میانی متعادل و خط حملهای مملو از استعداد.
اما تاریخ فوتبال انگلیس پر است از تیمهایی که روی کاغذ مدعی اول بودند و در عمل ناکام ماندند. سوال بزرگ اینجاست؛ آیا توماس توخل میتواند کاری را انجام دهد که هیچ مربیای از سال ۱۹۶۶ موفق به انجامش نشده است؟ اگر پاسخ مثبت باشد، انگلیس نه فقط یکی از مدعیان جام جهانی ۲۰۲۶، بلکه محتملترین گزینه برای پایان دادن به طولانیترین حسرت فوتبال ملی اروپا خواهد بود.
گزارش: ترنم کشاورز
انتهای پیام/
