تارین سایمون؛ هنرمندی که تاریخ را مثل یک رمان روایت کرد
به گزارش خبرنگار برنا؛ نمایشگاه «Father Country I Do Love You» تازهترین و جاهطلبانهترین پروژه تارین سایمون، هنرمند چندرشتهای آمریکایی، در موزه گوگنهایم نیویورک است؛ پروژهای که طی ۱۰ سال شکل گرفته و با ترکیب عکاسی، ویدئو، متن، اجرا و اسناد آرشیوی، تاریخ، جاسوسی، خشونت، حافظه و داستانهای خانوادگی را در کنار یکدیگر قرار میدهد.
سایمون ۵۱ ساله که از دهه ۲۰ زندگیاش بهخاطر توجه دقیق به جزئیات شناخته میشود، در این پروژه نیز همان روش پژوهشمحور خود را دنبال کرده است. او سالها با یک مامر بازنشسته فدرال مکاتبه و دیدار کرد و از خلال روایتهای او، مسیرهایی را دنبال کرد که گاه به رویدادهای تاریخی و گاه به داستانهایی ظاهراً بیارتباط میرسیدند.
سایمون درباره ساختار اثر میگوید: «این پروژه تقریبا مثل یک رمان ساخته شده است؛ هر فصل کد رنگی خودش را دارد و با یک متن اولشخص از زبان مامور آغاز میشود؛ متنی که خودم بر اساس پیامها و دیدارها نوشتهام.»
او برای رسیدن به این روایتها، سالها به دنبال مکانها، اشیا و آدمهایی رفت که معمولا از چشم عموم پنهان میمانند؛ از یک مرکز فدرال تحقیق درباره تهدیدهای زیستی تا اشیای توقیفشده و اسناد کمتر دیدهشده. بخشی از این مسیر نیز به زندگی شخصی خود او گره میخورد.
یکی از نمونهها به ماموری مربوط است که زمانی مسئول مراقبت از دو کودک در یک هتل بود. او کودکان را به استخر برد؛ جایی که بعدها مشخص شد مادرشان در یک عملیات مخفی پلیس نقش داشته که به دستگیری شهردار واشنگتن دیسی انجامیده است. سایمون چند دهه بعد خواهر آن زن را پیدا کرد و در همان استخر، برای برند پوشاک او عکاسی کرد.
در بخش دیگری از نمایشگاه، سایمون بیش از پیش خودش را وارد روایت میکند. در متنهایی که حالوهوای پروندههای اطلاعاتی دارند، از او با ضمیر سومشخص یاد میشود؛ هنرمندی که فیلمهای توقیفشده را ظاهر میکند، با یک تکتیرانداز از طریق پست مکاتبه دارد و حتی در جریان یکی از پروژههای عکاسیاش تهدید میشود.
سایمون در این پروژه از بخشی از نظم همیشگی آثارش فاصله گرفته و اجازه داده روایتها پراکندهتر، ناقصتر و حتی گاه اشتباه باشند.
او میگوید: «خودم را به چالش کشیدم که کمی رها کنم و اجازه بدهم صدا شکسته، ناقص، سرگرمکننده و اشتباه باشد. ترسناک بود، اما برایم مهم بود که امتحانش کنم.»
این رهایی در پایان نمایشگاه معنای شخصیتری پیدا میکند. «Father Country» با فصلی درباره حافظه و فراموشی به پایان میرسد.
در سال ۲۰۲۰، مامور موردنظر دچار فراموشی سراسری گذرا شد؛ همان سالی که پدر سایمون نیز به آلزایمر مبتلا شد. سایمون این پروژه را به پدرش تقدیم کرده است.
در ویدئوی پایانی، صدای ضبطشده پدرش روی تصاویری از اسلایدهای سفرهای او قرار میگیرد؛ تصاویری که زمانی راهی برای شناخت جهان برای دخترش بودند. سایمون میگوید: «او اسلایدهایی از تمام این کشورها به من نشان میداد و دربارهشان حرف میزد. واقعا همینطور بود که من سفر میکردم و جهان را میشناختم.»
آخرین تصویر کاتالوگ نیز عکسی از سایمون در کودکی در خانه جیم تامپسون، تاجر ابریشم و جاسوس آمریکایی است که در سال ۱۹۶۷ در تایلند ناپدید شد؛ تصویری که او را کنار پلکانی از چوب ساج واقعی نشان میدهد.
این نمایشگاه که نخستین نمایشگاه انفرادی یک هنرمند عکاسمحور در فضای مارپیچی مشهور گوگنهایم و بزرگترین ارائه اولیه آثار جدید در تاریخ این موزه توصیف شده، تا ۱۴ مارس ۲۰۲۷ در موزه گوگنهایم نیویورک برپاست.
انتهای پیام/
