فریدونشهر؛ سرزمین فرصت‌های محصور در محرومیت
ابراهیم اصلانی، معاون عمرانی فرماندار فریدونشهر درگفتگو با خبرنگار برنا، در روایت اخیر خود از وضعیت شهرستان، تصویر روشنی از تضاد میان «ظرفیت‌های بالقوه» و «زیرساختهای بالفعل» ترسیم کرد؛ روایتی که نشان می‌دهد کلید توسعه این منطقه نه در اعتبارات قطره‌چکانی، که در نگاهی ملی به زیرساختهای استراتژیک نهفته است.
فاضلاب؛ زخمی که محیط‌زیست را نشانه رفته
یکی از گره‌های کورِ توسعه فریدونشهر، شبکه فاضلاب است؛ پروژه‌ای که تنها ۲۰ درصد پیشرفت داشته و اکنون به دغدغه‌ای زیست‌محیطی بدل شده است. قرارگیری این شهرستان در سرشاخه‌های زاینده‌رود، این پروژه را از یک مطالبه محلی به یک ضرورت حیاتی برای پایداری منابع آبی استان تبدیل کرده است. ادامه روند فعلی، نه تنها هزینه‌های گزاف دفع فاضلاب را به مردم تحمیل می‌کند، بلکه میراث طبیعی منطقه را نیز به مخاطره می‌اندازد.
زیرساخت‌هایی که اقتصاد را متوقف کرده‌اند
فریدونشهر پتانسیل تبدیل شدن به قطب گردشگری ورزشی و کشاورزی پیشرفته را دارد. ارتفاعات کم‌نظیر برای اسکی و توریسم ورزشی، و اراضی مستعد برای کشاورزی، دارایی‌های ارزشمندی هستند که زیر سایه‌ی مشکلاتی نظیر راه‌های روستاییِ خاکی (۱۷۰ کیلومتر)، عدم گازرسانی به مناطق پشت‌کوه و بلاتکلیفی سد «میدانک دوم» مانده‌اند. سد میدانک دوم، به تنهایی قادر است ۱۲۰۰ هکتار زمین دیم را به آبی تبدیل کرده و چهره کشاورزی منطقه را دگرگون کند، اما این ظرفیت بزرگ نیز در گیرودار تخصیص آب، خاک می‌خورد.
استراتژی بقا: از اعتبارات تا اشتغال پایدار
۱۰۳ پروژه نیمه‌تمام با نیازِ سه‌هزار میلیارد تومانی، عدد کمی نیست. وقتی تنها ۲۶ درصد از اعتبارات سال گذشته تخصیص می‌یابد، واضح است که مدل تامین مالی فعلی توانِ موتورِ توسعه این منطقه را ندارد. بیکاری جوانان و تک‌فصلی بودن کشاورزی، دافعه‌ای است که مهاجرت را رقم می‌زند. معاون عمرانی فرماندار به درستی اشاره می‌کند که وقتی جوان آینده‌اش را در کشاورزی سنتی نمی‌بیند، ماندن معنای شکست می‌دهد.
به سوی یک تحول ساختاری
فریدونشهر برای خروج از این بن‌بست، نیاز به چیزی فراتر از بودجه‌های استانی دارد. تمرکز بر تکمیل فاز دوم بیمارستان، مقاوم‌سازی پنج هزار واحد مسکونی روستایی و عبور از بروکراسیِ دست‌وپاگیر اداری که مانع بهره‌برداری از ظرفیت‌های باستانی و گردشگری شده، گام‌های نخستین این مسیر است. توسعه فریدونشهر در گروِ یک «توافقِ زیرساختی» است؛ جایی که مدیریت منابع آب، توسعه راه‌های دسترسی و ایجاد درآمد پایدار، نه به عنوان پروژه‌های جداگانه، بلکه به عنوان یک نقشه راه واحد دیده شوند.
فریدونشهر تشنه‌ی اعتبارات نیست، تشنه‌ی «اراده‌ای» است که قفلِ پروژه‌های استراتژیکش را باز کند؛ شهری که می‌تواند هم منبع آبی باشد، هم قطب گردشگری و هم نگین کشاورزی استان، اگر زیرساخت‌هایش به همان بلندای قله‌هایش دیده شود.
انتهای پیام
