قاب روز

پسرخوانده‌های ناخلف ژنرال/ هاشم، پژمان، آندو و دیگران

دو شکست ناباورانه در کمتر از یک هفته. کسب یک فقط یک برد در 9 بازی اخیر. حذف از جام حذفی و شکست در دربی پایتخت. قرار گرفتن در رتبه پنجم لیگ برتر.

همه این نتایج استقلال در حالی رقم خورده که امیر قلعه نویی تیم مطابق میلش را بسته و از لحاظ مهره ای، یکی از پرستاره ترین تیمهای لیگ برتر است. ژنرال بدترین نتایج تاریخ مربیگری خود را می گیرد و تیمش در بحران کامل به سر می برد.

امیر از ابتدای فصل قول قهرمانی می داد و بعد از هر نتیجه ضعیف، به قهرمانی تیمش مطمئن تر می شد! بدون هیچ رشدی در بازی های تیمش. اما چگونه استقلال با این شیوه بازی می خواهد به قهرمانی لیگ برتر برسد. حالا که جام حذفی را هم از دست دادند. مثل دو سال قبل. در حالی که آبی های پایتخت حال خوبی ندارند و روزهای تلخی را پشت سر می گذارند.

تیم حال حاضر استقلال، تیم مورد علاقه ژنرال است. بازیکنانی مانند بیک زاده، نوری، ابراهیمی، قاضی، فروزان به نوعی پسر خوانده های ژنرال هستند در ترکیب آبی ها هستند و از این بابت امیر مشکلی ندارد.

اما دقیقا نکته همین جاست. مشکل استقلال برخی از همین پسرخوانده ها هستند. بازیکنی مثل بیک زاده که از بدو ورودش به استقلال، سوهان روح هواداران استقلال بوده و هیچ سودی برای آن ها نداشته است. بازیکن 31 ساله ای که از اصلی ترین مقصران باخت استقلال به پرسپولیس و ذوب آهن بود و مطمئنا بازهم استخوانی خواهد شد در گلوی استقلالی ها.

نفر بعدی نوری است. هافبک انزلی چی استقلال، که تا چند سال پیش و زمانی که در پرسپولیس بازی می کرد، یکی از بهترین فوتبالیستهای ایران بود. بدون هیچ شکی و هر تیمی آرزوی داشتن او را داشت.

اما پژمان زمانی به استقلال آمده که کاملا پا به سن گذاشته و اگر بیراهه نگوییم یکی از بدترین خریدهای چند سال اخیر استقلال بوده است. آخرین سوتی پژمان روی گل اول بازی با پرسپولیس بود که طارمی به راحتی روی سرش سر زد و محمد نوری را به گل رساند.

آندو تیموریان. ستاره بی چون و چرای استقلال در فصل گذشته. بازیکنی که در جام جهانی هم به همراه پولادی، بهترین های تیم ملی بودند. اما امسال چه اتفاقی افتاده که آندو این گونه بازی می کند و به این شکل برای تیمش حاشیه می سازد خدا عالم است. به احتمال فراوان، آندو نیم فصل آبی ها را ترک خواهد کرد.

فروزان و صادقی هم دیگر بازیکنان استقلال هستند که فصل خوبی را پشت سر نگذاشته اند و پر نوسان ظاهر شده اند و انتظارات را تا به اینجا برآورده نکرده اند.
یکی از انتقاداتی که همواره به استقلال قلعه نویی در این دو سال وارد بوده، سن و سال بالای بازیکنان این تیم است. تیمی که قرار بود امسال جوان تر شود اما این طور نشد و دوباره با همان بازیکنان مسن به کارش ادامه داد.

شاید تنها حسن بودن بازیکنان باتجربه در یک تیم این است که آن ها می توانند در لحظات حساس بهترین تصمیم ها را بگیرند و یا اینکه بازی ها را به خوبی مدیریت کنند؛ اما پیرمردهای استقلال باتجربه هم نبودند و بارها بازی برده را باخته اند و نکته جالب تر اینکه در بازی مقابل ذوب آهن دو مهره استقلال یعنی خسرو و آندو تک اخطاره بودند و باید حواسشان می بود تا کارت نگیرند و به دربی احتمالی برسند اما دست بر قضا هر دوی این بازیکنان جام جهانی دیده، کارت گرفتند و بازی بعدی تیمشان را از دست دادند.

به هر حال امیر قلعه نویی مقصر اصلی این نتایج استقلال است. دلیلش مشخص نیست. شاید بی انگیزگی. شاید جام زدگی. شاید کسانی که دور و بر ژنرال هستند و نبایند باشند. شاید رکوردهای دست و پا گیر. هر چه هست این ژنرال، ژنرال سابق نیست. ژنرالی که استقلال سال 83 را ساخت و چند سال، آبی ها را از داشتن بازیکنانی مثل صادقی، قربانی و طالب لو بیمه کرد.

ژنرالی که در سال 85 بهترین دوران را برای آبی ها رقم زد. زمانی که آبی ها حتی اگر عقب هم می افتادند، هواداران از بازگشت تیمشان به بازی مطمئن بودند. یا استقلال سال 87 که همه تیمها را با 4، 5 گل به خانه می فرستاد. هر چه هست به نظر می رسد استقلال به هوای تازه احتیاج دارد. به شوکی بزرگ. شاید وقت آن رسیده خود امیر قبل از اینکه کسی تصمیمی بگیرد، خودش فکری کند و تصمیمی جسورانه بگیرد.