تموم این حرفا بهانه است!

باز هم کارلوس کی روش و همان بهانه های همیشگی...حرفهای تکراری و بهانه های نخ نما شده که بدجور به گوشمان آشنا هستند و توی ذوقمان می زنند. مرد پرتغالی طی 4 سالی که سکان هدایت فوتبال ایران را بر عهده گرفته، از این دست حرفهای تکراری زیاد زده است. وقتی مصاحبه های کی روش را در هر برهه زمانی مرور می کنیم، می بینیم او که اتفاقا از دوستان رسانه ای قدرتمندی هم برخوردار است، هر زمان صلاح دانسته فحوای کلامش را از مسایل فنی به مسایل حاشیه ای تغییر داده و "غر" زده است.

در اینکه کی روش مربی بزرگ و با دانشی است، شکی نیست اما تصویری که او از خودش برای اهالی فوتبال کشورمان شاخته، تصویر یک مرد بهانه گیر است که می خواهد شرایط را به نفع خود تغییر داده و با فشار و همراه کردن افکار عمومی به خواسته های منطقی و غیرمنطقی خود دست پیدا کند. 

در اینکه امکانات فوتبال ایران حتی در حد تیمهای درجه 3 آسیایی هم نیست را می پذیریم. فوتبال ایران از امکانات خوبی برخوردار نیست اما اگر شرایط سخت افزاری و نرم افزاری فوتبال ما خوب بود با یک مربی ایرانی هم می توانستیم موفقیت را تجربه کنیم نیازی هم نبود مدام ناز کی روش را بکشیم و نگران بهانه ها و غر زدن های او باشیم.

اساسا کی روش آمده تا فوتبال ما از این دایره بسته خارج کند، تکانی به این فوتبال بدهد و با برنامه هایش اسباب پیشرفت و موفقیت فوتبال ایران را فراهم کند اما در نهایت آنچه می بینیم پرداختن به حاشیه های فراتر از متن که در آن منفعت طلبی و منویات شخصی به وضوح دیده می شود و آنچه در حاشیه قرار گرفته، تیم ملی است. تیمی که اساسا دلیل وجودی حضور کی روش در ایران محسوب می شود. 

اگر فوتبال ایران به اندازه کافی امکانات داشت و می شد از پتانسیل بالقوه فوتبال کشورمان به درستی استفاده کرد، نیازی نبود این هزینه هنگفت را متقبل شویم و کی روش را بیاوریم و و مدام هم استرس قهر و آشتی و پشت چشم نازک کردن های او را داشته باشیم.

آن وقت با یک مربی ایرانی هم می شد موفق بود بدون اینکه این همه هزینه کرد و یا این همه متهم شد اما اگر کسی مثل کی روش را آورده ایم و داریم در حد مربیان درجه دوی دنیا به او پول می دهیم پس می خواهیم یک جای کار را برایمان بگیرد و حضور او جبران نبود امکانات و کمبودها را کند.

اگرچه فدراسیون فوتبال، فدراسیون بی پولی نیست و تا حالا هم برای تیم ملی کم نگذاشته  اما سوال اینجاست که کی روش که فوتبال ایران را مثل کف دستش می شناسد و سه سال و اندی با این فدراسیون کار کرده و مشکلات و فراز و نشیب هایش را می داند، مگر از روز اول شرایط این فدراسیون را نمی دانست؟ او که قبلا هم از این بی برنامگی ها و بی پولی ها خبر داشت پس چرا بعد از جام جهانی و در هنگام مذاکرات طولانی مدت تمدید قرارداد این همه اصرار به امضای قرارداد بلند مدت داشت؟

چرا کی روش می خواهد سطح توقعات جامعه فوتبال را پایین بیاورد تا اگر مثلا در جام ملتها سوم یا چهارم شدیم و مقابل قطر و بحرین و امارات گل نخوردیم همه زبان به تعریف و تمجید باز کنند؟

اهالی فدراسیون تاکنون همه جوره به سازهای کی روش رقصیده اند و روا نیست مربی پرتغالی از حالا بخواهد این جو رسانه ای را راه بیندازد که پول و امکانات نیست و در جام ملتها نتیجه نمی گیریم.

بهتر است کی روش که اتفاقا سرمربی بزرگ و باهوشی است تمرکزش را روی مسایل فنی بگذارد تا فوتبال ایران بعد از سالها بتواند در آسیا حرف اول را بزند و قهرمان شود.

اتفاقی که با همین تیم و همین کمبود امکانات و همه مشکلات امکان پذیر است به شرط اینکه کی روش از حاشیه کم کند و به متن بپردازد.

/نوازش نوادشتی/