بزرگداشت نیما، بزرگداشت زیبایی و زلالی است

به گزارش روابط عمومی اداره كل فرهنگ و ارشاد اسلامی مازندران سید محمد حسینی در پیام خود بزرگداشت نیما را بزرگداشت زیبایی و زلالی نامید.

در این پیام آمده است: سیزدهم دی سالروز وفات بزرگ مردی است كه در ادبیات ایران، به ویژه در حوزه شعر، نامی ماندگار از خود به یادگار گذاشته است. مردی كه با گذشت نزدیك به 90 سال از چاپ اولین منظومه اش هنوز،‌ابعاد زبان شعری و اندیشه اجتماعی اش، به درستی تحلیل و به شایستگی، تبیین نشده است.

علی اسفندیاری، شاعر اندیشه ورزی است كه با ارایه مانیفست شعر نو فارسی آب در خوابگه مورچگان ریخت. چرا كه در پی آن بود تا خواب در چشم تر ادبیات قدیم و ادیبان كهن گرای فارسی بشكند و در كنار بنیادهای كهن شعر فارسی طرحی نو درانداخت.

در این پیام آمده: نیما یوشیج این تحول ادبی خود را در حوزه شعر «نوگرایی» نامید و با چاپ «منظومه» قصه رنگ پریده حساسیت ادبی برخی از بزرگان ادب پارسی عصر خود را برانگیخت و جمعی آشكارا و پنهان شعرهایش را كه او شعر نو می نامید؛ انكار و بر مخالفت خود اصرار ورزیدند. اما نیما همچنان استوار و با نگاهی عمیق به فرداهایی آفتابی مسیر خود را عالمانه و هوشمندانه ادامه داد، به گونه ای كه بسیاری از جریان های شعری معاصر و حتی برخی از ویژگی ها و مختصات شعر مدرن امروز وامدار تلاش ها و نوگرایی و نواندیشی او است.

وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در این پیام گفت: كیست كه نداند روایت را اول بار، نیما در شعر معاصر مطرح كرد و چه كسی است كه باور نداشته باشد فردیت و شرح تجربه های فردی و جمعی شعر امروز از نیما شروع نشده باشد؟ چرا كه نیما، نه فقط آوازهای آدمیان را با گوش های خودش از پشت كاچ ها شنیده، بلكه آنها را از بر دارد.

سید محمد حسینی در بخشی از پیام همایش ملی نیما یوشیج عنوان كرد: هنوز ایعاد زبان شناختی، روان شناختی و جامعه شناسانه اشعار نیما به درستی و آن سان كه سزاوار است، ‌تحلیل و تبیین نشده است. نیما ارزش های والای انسانی را كه از اسلافش با اشاره و كنایه شنیده بود: كجا دانند حال ما سبكبالان ساحل ها یا از غرقه ما خبر ندارد- آسوده كه بر كنار دریاست با فریاد بیان می كند. آی آدم ها/ كه در ساحل نشسته شاد و خندانید/یك نفر در آب دارد می سپارد جان/ یك نفر دارد كه دست و پای دایم می زند/ روی این دریای تند و تیره و سنگین كه می دانید...

آری نیما درد بی دردی و بی تفاوتی برخی از مردم را، نه با گلایه و افسوس، كه با فریاد به یادشان می آورد تا به رسالت شاعری خود عمل كرده باشد.

نیما برای تكامل اندیشه و زبان خود، از منظومه افسانه شروع می كند و با به چالش كشیدن برخی از باورهای ادبی پیشینیان، و مخاطب قرار دادن بزرگان ادبیات، به ویژه آنجا كه می گوید: حافظا این چه كید و دروغ است- كز زبان می و جام و ساقی است، به ذهن و زبان روزمره مردم نزدیك می شود. سپس مخاطب خود را تغییر داده و با به چالش كشیدن دیروز، فردایی آفتابی را به نسل نو نوید می دهد. بچه ها بهار/ گل ها وا شدند/ برف ها پا شدند/ از رو سبزه ها/ از رو كوهسار/ بچه ها بهار... .


حسینی بزرگداشت نیما را بزرگداشت زیبایی و زلالی دانست و اذعان داشت: بزرگداشت نیما، بزرگداشت نوآوری در ذهن و زبان ادبی جامعه است و امروز بر همه محققان و پژوهشگران عرصه ادبیات است كه علاوه بر توجه به نوآوری های نیما، به بازشناسی زبان و اندیشه و استخراج و معرفی صنایع ادبی كه نیما مبدع یا مروج آن بود، بپردازند تا به لطف و كرم ایزد متعال، جامعه ادبی و فكری ما بیش از پیش از آن بهره مند شوند.