روایات ارزشمند امام کاظم(ع) پشتوانه فقه شده است

حجت‌الاسلام‌والمسلمین محسن تاج لنگرودی كارشناس علوم دینی و استاد دانشگاه، در گفت‌وگو با خبرنگار اندیشه برنا، زمان امامت امام صادق (ع) را دوران استثنایی توصیف کرد  و افزود: بنی‌امیه در حال انقراض بودند و برای حفظ خود دم از اهل بیت می‌زدند.از طرفی بنی‌عباس نیز در حال شکل‌گیری بودند و آنان هم برای اینکه عموم مردم را متوجه خود کنند سنگ اهل بیت را به سینه می‌زدند. شرایطی به وجود آمد که امام باقر(ع) بنیانگذار حوزه علمیه شیعی شد و برای امام صادق(ع) نیز زمان مناسبی به وجود آمد تا بتواند این مسیر را ادامه دهد.

این استاد اخلاق افزود: طبیعی است که بلافاصله بعد از اینکه بنی‌عباس به قدرت رسیدند از وجود امام شیعه احساس خطر کردند. چون ائمه(ع) حکومت باطل آنها را تایید نمی‌کردند.

حجت‌الاسلام‌والمسلمین محسن تاج لنگرودی با بیان اینکه علامت باطل بودن یک جریان این است که همه جریانات غیر از خود را نفی می‌کند، گفت: برای همین حتی بنی‌عباس در صدد برآمدند امامان شیعه را از سر راه خود بردارند و در یک برهه به ویژه زمان امام صادق( ع) خفقان بسیار شدیدی در کل حکومت بنی عباس به وجود آمد.

این استاد دانشگاه اظهار کرد: به امام صادق(ع) بسیار سخت گرفتند و ایشان را از این شهر و آن شهر منتقل می‌کردند تا آنطور که باید و شاید مکتب شیعه رشد نداشته باشد. این سخت‌گیری ادامه داشت تا زمان حضرت امام موسی کاظم(ع).

وی افزود: در پی این سخت‌گیری‌ها ایشان را زندانی کردند تا رابطه امام(ع) را با مردم به کلی قطع کنند. غافل از اینکه امام معصوم امامی است که علاوه بر اینکه حضورش برای مردم نافع است در زمان غیبت(یعنی زمانی که در زندان هستند) نیز مردم می‌توانند از وجود آن بهره‌مند شوند.

حجت‌الاسلام‌والمسلمین محسن تاج لنگرودی عنوان کرد:  با وجود خفقان شدید و زندانی شدن امام کاظم(ع) در زندان‌های متعدد اما باز هم در معارف و احادیث روایت زیادی از آن امام(ع) نشر پیدا کرده که برای شیعه بسیار ارزشمند است.

این استاد اخلاق درباره دوران طفولیت امام موسی کاظم(ع) گفت: حتی در روایت داریم که امام در سن طفولیت هم وقتی با افراد مناظره می‌کردند مطالبی را می‌فرمودند که بعدها برای فقهای ما مستمسک شد و از این مطالب به عنوان پشتوانه فقهی استفاده می‌کردند.

وی افزود:  امام کاظم(ع) در سن 4 سالگی با ابوحنیفه بحث و او را محکوم می‌کنند و کار به جایی می‌رسد که خود ابوحنیفه وقتی از محضر امام(ع) بر می گردد به دوست خود می‌گوید خدا می‌داند امامت را در وجود چه کسانی قرار دهد تا مردم بتوانند بهره‌مند شوند.