تربیتهای دینی تا چه حد میتواند در تسكین و كاهش رنجها و پریشانیها مؤثر باشد؟
همه یا مستقلاً برخی از این صفات موجب درمان بیمار یا كمك به درمان و روحیهبخش است كه مقاومت بیمار، در اثر این تربیتهای دینی، فوقالعاده میشود.
به گزارش سرویس قاب نقره برنا، حضرت آیت الله صافی گلپایگانی در پاسخ به سوالی درباره تاثیر تربیتهای دینی بر تسکین و کاهش رنجها و بیماریای جسمی فرمودند: بسیاری از تعالیم اخلاقی اسلام و خلقیات و صفاتی كه به كسب یا تقویت آنها در قرآن مجید و در روایات شریفه تشویق شده، مثل توكل و تسلیم و تفویض و رضا و ابواب معرفة الله؛ همه یا مستقلاً موجب درمان بیمار یا كمك به درمان و روحیهبخش است كه مقاومت بیمار، در اثر این تربیتهای دینی، فوقالعاده میشود.
آنچه در ادامه میخوانید شرح این استفتاء است که پایگاه اطلاع رسانی معظم له آن را منتشر نموده است:
سوال: به نظر حضرتعالی، تربیتهای دینی تا چه حد میتواند در تسكین و كاهش رنجها، پریشانیها و حتی بیماریهای جسمی آدمی مؤثر باشد؟
پاسخ حضرت آیت الله صافی: در این باب، بسیاری از تعالیم اخلاقی اسلام و خلقیات و صفاتی كه به كسب یا تقویت آنها در قرآن مجید و در روایات شریفه تشویق شده، مثل توكل و تسلیم و تفویض و رضا و ابواب معرفة الله؛ همه یا مستقلاً موجب درمان بیمار یا كمك به درمان و روحیهبخش است كه مقاومت بیمار، در اثر این تربیتهای دینی، فوقالعاده میشود.
دعاء استشفاء؛ چه دعاهای وارده و مأثور و چه مطلق دعا و خواستن شفا، از برنامههای عالی اسلام و هدایتهای ائمهعلیهمالسلام است كه در عین حال، همه این برنامهها از شعب ایمان صحیح و معرفت به خداوند متعال است.
خلاصه، معنویات و آموزههای معنوی اسلام كه باید از آنها، هم بیماران و هم پزشكان محترم و هم پرستاران و هم عیادتكنندگان بیماران كمك بگیرند و استفاده كنند سرمایههایی بسیار غنی و سرنوشتساز است. آیه كریمه «أَلا بِذِكْرِ اللهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» اثر یاد خدا و ذكر خدا را در اطمینانبخشی به قلب بیان میكند و واقعیتی است كه همه آن را درك كرده و تصدیق دارند.
شخص مؤمن برای همه حالات به ظاهر ناگوار و نامطلوب، تفسیری خوب دارد و هیچ حالی از این حالات را برای خود، ضرر حقیقی نمیداند و آیه «عَسَى أَنْ تَكْرَهُوا شَیئاً وَ هُوَ خَیرٌ لَكُمْ وَ عَسَى أَنْ تُحِبُّوا شَیئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَ اللهُ یعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ؛ چه بسا از چیزی كراهت داشته باشید در حالی كه خیر و به صلاح شماست و چه بسا چیزی را دوست بدارید در حالی كه به صلاح شما نیست؛ خدا به همه چیز داناست و شما نمیدانید.»، همواره به او روحیه و توانائی میدهد و از سوی دیگر به ثوابهایی كه برای بیماران شاكر مقرر است دل میبندد و درد و رنج خود را هدر نمیدهد و زبان حالش با خدا این است:
گر نوازی چه سعادت به از این خواهم یافت؟
ور كشی زار چه دولت به از آنم باشد؟
در بیماری، مدارج و معارف بلند عرفانی را طی میكند و خدا را شاكر است كه او را با درد از بیدردی واقعی نجات داده و به یاد او و گفتن (یا شافی) مشرف نموده و صعود داده است.
آنچه در ادامه میخوانید شرح این استفتاء است که پایگاه اطلاع رسانی معظم له آن را منتشر نموده است:
سوال: به نظر حضرتعالی، تربیتهای دینی تا چه حد میتواند در تسكین و كاهش رنجها، پریشانیها و حتی بیماریهای جسمی آدمی مؤثر باشد؟
پاسخ حضرت آیت الله صافی: در این باب، بسیاری از تعالیم اخلاقی اسلام و خلقیات و صفاتی كه به كسب یا تقویت آنها در قرآن مجید و در روایات شریفه تشویق شده، مثل توكل و تسلیم و تفویض و رضا و ابواب معرفة الله؛ همه یا مستقلاً موجب درمان بیمار یا كمك به درمان و روحیهبخش است كه مقاومت بیمار، در اثر این تربیتهای دینی، فوقالعاده میشود.
دعاء استشفاء؛ چه دعاهای وارده و مأثور و چه مطلق دعا و خواستن شفا، از برنامههای عالی اسلام و هدایتهای ائمهعلیهمالسلام است كه در عین حال، همه این برنامهها از شعب ایمان صحیح و معرفت به خداوند متعال است.
خلاصه، معنویات و آموزههای معنوی اسلام كه باید از آنها، هم بیماران و هم پزشكان محترم و هم پرستاران و هم عیادتكنندگان بیماران كمك بگیرند و استفاده كنند سرمایههایی بسیار غنی و سرنوشتساز است. آیه كریمه «أَلا بِذِكْرِ اللهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ» اثر یاد خدا و ذكر خدا را در اطمینانبخشی به قلب بیان میكند و واقعیتی است كه همه آن را درك كرده و تصدیق دارند.
شخص مؤمن برای همه حالات به ظاهر ناگوار و نامطلوب، تفسیری خوب دارد و هیچ حالی از این حالات را برای خود، ضرر حقیقی نمیداند و آیه «عَسَى أَنْ تَكْرَهُوا شَیئاً وَ هُوَ خَیرٌ لَكُمْ وَ عَسَى أَنْ تُحِبُّوا شَیئاً وَ هُوَ شَرٌّ لَكُمْ وَ اللهُ یعْلَمُ وَ أَنْتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ؛ چه بسا از چیزی كراهت داشته باشید در حالی كه خیر و به صلاح شماست و چه بسا چیزی را دوست بدارید در حالی كه به صلاح شما نیست؛ خدا به همه چیز داناست و شما نمیدانید.»، همواره به او روحیه و توانائی میدهد و از سوی دیگر به ثوابهایی كه برای بیماران شاكر مقرر است دل میبندد و درد و رنج خود را هدر نمیدهد و زبان حالش با خدا این است:
گر نوازی چه سعادت به از این خواهم یافت؟
ور كشی زار چه دولت به از آنم باشد؟
در بیماری، مدارج و معارف بلند عرفانی را طی میكند و خدا را شاكر است كه او را با درد از بیدردی واقعی نجات داده و به یاد او و گفتن (یا شافی) مشرف نموده و صعود داده است.
نظر شما
پیشنهاد سردبیر
پرونده ویژه
