متخصص برندینگ: کمک کردن فقط تراول ۵۰ تومانی نیست

موجی که در جامعه راه می افتد همه را به خود می کشاند. کوچک و بزرگ ندارد. این چالش به سطل های آب یخ رسید و سر و صدایی که بر سر آن راه افتاد. نظرات مختلفی را شنیدیم و خواندیم. ایمان پاکزادیان مقدم در این مورد به خبرنگار سرویس باشگاه جوانی خبرگزاری برنا گفت: اولا اینکه چالش آب یخ یک کمپین CSR هست و در کل دنیا از نظر برندینگ به این معناست که شما یک مساله اجتماعی در قبال جامعه. برای اینکه آن رخداد اجتماعی را به مردم انتقال دهید، مجبور هستید از یک سری پارامترها استفاده کنید.

وی در ادامه افزود: زمانی شما باید از سطل آب یخ استفاده کنید برای اینکه بدن این بیماران لمس می شود. در واقع آن حس لمس شدن را به افراد منتقل می کنند. در واقع از چالش آب یخ استفاده می کنید و حس لمس شدن به شما دست می دهد.

این متخصص برندینگ ادامه داد: فقط نکته ای عجیب و غریب در ایران وجود دارد. وقتی که موجی راه می افتد، دو گروه وجود دارند. گروهی که فقط نقد می کنند و گروه دیگر روی این موج سوار می شوند و حرکتی انجام می دهند. به هر دو گروه نقد وارد است. به گروه اول به این خاطر که خودشان هیچ کاری انجام نداده اند. 

وی تاکید کرد: به گروه دوم نقد وارد است به این خاطر که بدون فکر رفتاری را نشان می دهند که ممکن است آن رفتار در وضعیت کنونی جامعه ما حاکم نباشد. دست بر قضا من این کار را انجام دادم. سه نفر از دوستانم را دعوت کردم از سه گروه متفاوت. خانم مریلا زارعی، دکتر نظری و مهندس کیمیایی. کمک ایرادی ندارد ولی صدا زدن وجود دارد به هر شیوه ای که باشد.

پاکزادیان اظهار کرد: وقتی مریلا زارعی را دعوت کردم، گفت من این کار را انجام نمی دهم و سعی می کنم که کمک نقدی انجام دهم. دکتر نظری گفت که خیلی بد است که فقط جامعه ورزشی و جامعه هنری کشور در رفتارهای اجتماعی ما شرکت می کنند. شما نگاه کنید که هر فیلمی که در می آید، جامعه ورزشی و هنری شرکت کرده اند؛ چرا استاد دانشگاه و دو پروفسور شرکت نکرده اند؟ ما مردم گریز شده ایم در نقاطی و فکر می کنیم که اجتماع را فقط فوتبالیست و بازیگر و والیبالیست می سازند.

این متخصص برندینگ خاطرنشان کرد: من خودم در این کمپین شرکت کردم اما سعی کردم این رفتار را به نفع گروهی برگردانم که نامشان کودکان بیمارستان حضرت علی اصغر(ع) است. دلیلی ندارد که آدم ها برای کمک کردن سطل آب یخ روی سرشان بریزند. اما دلیل دارد که نام این بیمارستان را که در اصلی ترین نقطه شهر هست نیمی از مردم نشنیدند و دلیل این کار این بود که مردم با این بیمارستان آشنا شدند.

وی ادامه داد: اشتباهی که همه مردم دارند، این است که فکر می کنند کمک کردن یعنی درآوردن یک تراول 50 هزار تومانی از جیب. در صورتی که این بیمارستان بخشی دارد که کودکان روانی در آنجا حضور دارند. اینها نیاز به پول ندارند چون بهزیستی و دولت و ... کمک می کنند. اما نیاز دارند که به غیر از خودشان مردم را ببینند. ما با اقدامی که کردیم با گروه جوانی عروسک خریدیم. ما برای آنها پول نبردیم ولی عروسک بردیم که بخندند.

پاکزادیان عنوان کرد: یکی از اساتید دانشگاهی که من در  آن درس می خواندم، این کار را به من یاد داد و مرا با این بیمارستان آشنا کرد. در روزهایی که عموما مردم آن را فراموش می کنند. ما عادت کردیم که روزهای جمعه آخر سال به فقرا کمک کنیم و به زیارت اهل قبور برویم. در صورتی که این فقرا در روزهای دیگر نیستند؟