دست روباتیک با احساس ساخته شد

به گزارش سرویس دانش و فناوری برنا به نقل از پاپ سای، دانشمندان بازوی جدید روباتیکی ساختند که  علاوه بر اینکه کارایی یک عضو طبیعی بدن را دارد، می تواند احساس لمس را هم به مغز منتقل کند.
 
نکته اینجاست که اعضای روباتیکی که تاکنون ساخته شده اند، هم دارای حرکات محدود هستند و هم  کاربر آن توانایی لمس اجسامی که با آن تماس برقرار می کند را ندارد.

به منظور حل این مشکل محققان با یک روش جدید قصد دارند به کمک فیبر نوری که در اطراف اعصاب کاشته می شوند، اطلاعات دریافت شده را به مغز برسانند.

پیش از دانشمندان از اتصال الکترود به سلول های عصبی استفاده کرده اند اما حدس آنها این بود که این روش ممکن است به بافت قسمت های پیوند زده آسیب برساند.

پس از آن محققان متوجه شدند که با شبیه سازی بافت های عصبی برای فرستادن پیغام از اشعه مادون قرمز می توانند استفاده کنند. در ماه سپتامبر گذشته موسسه علمی تحقیقاتی  DARPA، اعلام کرد برای پروژه ای که بتواند با استفاده از فیبر نوری میان اعصاب و اعضای مصنوعی بدن ارتباط ایجاد کند، 4 میلیون دلار جایزه می دهد.

گروه تحقیقاتی که مامور انجام این پروژه شد، در ابتدا حدس می زد که فیبرهای نوری از جنس شیشه و فیبرهای ساخته شده از پلیمر هم مانند الکترود نتوانند با بافت های طبیعی بدن ارتباط برقرار کنند و به اصطلاح پیوند آن ها پس زده شود، اما از طرف مقابل سرعت انتقال اطلاعات در فیبرهای نوری تقریبا 10 برابر روش هایی است که تا پیش از این مورد امتحان قرار گرفته بود.

مارک کریستنسن (Marc Christensen) مدیر این گروه تحقیقاتی می گوید : روش جدیدی که ما برای ساخت اعضای روباتیکی که توانایی انتقال حس لمس کردن را به دارنده آن می دهد دارای 2 ویژگی کلی است یکی توانایی لمس کردن عضو مصنوعی است که برای توضیح چگونگی آن باید گفت زمانی که دست مصنوعی که از فناوری استفاده می کند، جسمی مانند یک توپ را لمس می کند، به کمک فیبرهای نوری که در آن قرار گرفته پالس هایی را از امواج مادون قرمز می فرستد. این پیغام های نوری با شبیه سازی آن چه که رشته های عصبی انجام می دهند یک دستورالعمل به خصوص یا پیغام را به مغز می رسانند و در نهایت مغز می فهمد که این جسم گرد است.

ویژگی دیگر به چگونگی حرکت این عضو مصنوعی بر می گردد، زمانی که دارنده این عضو مصنوعی به مفهوم فشار دادن یک جسم فکر می کند، پالس های الکتریکی از مغز به موتور عصبی می فرستد، وقتی این پالس ها به فیبرهای نوری که بافت بدن کاشته شده اند می رسد، در آنجا این پالس ها اطراف محلی که مورد نظر است را احاطه می کنند و دستور لازم را اعلام می کنند و دست جسم را فشار می دهد.