عقیل جماعتی در یادداشتی از تاریخ و ایستادگی خارک نوشت
در متن یادداشت عقیل جماعتی آمده است:
ما اینجا بودیم، آنگاه که ژرفای عمیق دریاها فرونشست و خشکیهای نخستین پدید آمدند.
ما اینجا بودیم، آنگاه که نام این خطه ایکاریا بود و ما در دریا در سینههای مرجانیاش مروارید میپرورد. ما اینجا بودیم و بر سنگهای ستبر کوههایش یادگاری نوشتیم: من داریوش هخامنشی این سرزمین را در میان آبهای شور برکت دادم.
ما اینجا بودیم، زمانی که نام این سرزمین آراکیا بود و اسکندر برای فتح آن لشکر کشید. ما اینجا بودیم، وقتی هم ناخدا صدایش میکردند و پرتغالیها به آن چشم طمع داشتند.
ما اینجا بودیم، وقتی میرمهنا پوزه هلندیها و فرانسویها را به خاک مالید و چشم گریان ساحلش را ترک کردند و نامش برای همیشه خارک شد.
ما اینجا بودیم وقتی انگلیسیها برای سلطه آمدند و با تابوتهایی از جنس چوب کهور به خانه بازگشتند. ما اینجا بودیم، نه یک روز و دو روز، ۲۸۸۸ روز زیر باران موشکهای صدام و رژیم بعثی عراق؛ و ما هنوز اینجاایم، روی خاک پاک پدرانمان و در میان اشک مادرانمان که موجهایی ناوشکن میسازند. خارک هنوز درّ درخشان خلیج فارس هست، اما دیگر یتیم نیست.
ما اینجا بودیم، اینجا هستیم، و به کوری چشم دشمنان تا ابد خواهیم ماند.»
انتهای پیام/
