یادداشت یک هنرمند درباره مسئولیت اجتماعی هنرمندان و صبر در کنار ایران
متن این یادداشت به این شرح است:
همانطور که یک پزشک برای درمان و حفظ سلامت بیمار خود تعهد میدهد، ما هنرمندان هم نسبت به روح جامعه مسئول هستیم و باید به مردم آگاهی داده و از درد و رنجها بکاهیم و به جامعه امید بدهیم. هر تلخی، جنگ، ستم و ظلمی پایانی دارد و باید این را به مردم یادآور شویم.
هر کسی از هر فرقه مذهبی و سیاسی و با هر تفکری، در ناخودآگاه و خودآگاه خود تعصبی درباره وطن و زادگاهش دارد و اگر کسی به آن بیاحترامی کند، برخورنده است. برای هنرمندان هم وضعیت به همین شکل است.
ایران برای همه ما مانند مادر دوم است و دست کشیدن از مادر سخت است. الان هم که مادر زخم دیده و اندوهگین است باید صبوری کنیم و در کنارش باشیم. ما به طور حتم زخمهای مادر را التیام و ایران را شکوفاتر از قبل خواهیم کرد.
پس از پایان جنگ نوبت ما است که ایران را آباد و آبادتر کنیم و هم میهن و هم مردم را به آرزوهایشان برسانیم تا حال همه خوب باشد و پر از آرامش در کنار هم سرزمینمان را که هر چه داریم از او است، بسازیم.
انتهای پیام/
