دروازه های تاریخی شهر قزوین، شکوه معماری
به گزارش خبرگزاری برنا از قزوین، استان قزوین پایتخت خوشنویسی ایران و شهر دروازههاست. در طول تاریخ، وجود حصار و دروازههای متعدد در گرداگرد شهر قزوین، آن را به یکی از امنترین شهرهای جهان تبدیل کرده بود؛ دروازههایی که با معماری بینظیر و تزیینات فراوان، شکوه و عظمت شهر را به رخ مسافران میکشیدند. این دروازهها از جاهای دیدنی قزوین نیز به شمار می روند که در آخرین گزارش نوروزی دو دروازه باقیمانده را به شما معرفی می کنیم.
بد نیست بدانید شهر قزوین در گذشته ۹ دروازه داشت که به نامهای دروازه رشت، دروازه باغشاه، دروازه درب کوشک، دروازه تبریز، دروازه تهران، دروازه شیخآباد، دروازه امامزاده حسین و دروازه خندقبار معروف بودند.
امروزه از مجموع ۹ دروازه قزوین در حال حاضر فقط «دروازه تهران قدیم» و «دروازه کوشک» به جای مانده است و این دو دروازه هماکنون در درون شهر قرار گرفتهاند.
دروازه درب کوشک
یکی از دروازه های تاریخی بجای مانده از گذشته«دروازه درب کوشک» است. کاربرد دروازهها برای حفظ امنیت، دفاع کردن، تجارت، اعلان قوانین و مقررات و مواردی از این قبیل بوده است.
دروازه کوشک از بناهای بهجای مانده با نقش اصیل به گونه ای طراحی شده که انگار با آغوشی باز به استقبال یا بدرقه مسافران میرود. دروازه درب کوشک متعلق به دوران قاجار با معماری و کاشی کاری بسیار زیبایی که دارد نمای منحصر به فرد و فوق العاده جذابی را ایجاد کرده است.
بنابر گفته مورخان و باستان شناسان این دروازه قدمتی هزار ساله دارد، اما شکل و نمای ظاهری و فعلی این بنا به دوران قاجار و سبک کاشی کاری این دروازه به دوران حکمرانی شاهزاده میر محمد حسین عضدالملک برمی گردد که به سال ۱۲۹۶ هجری قمری متعلق است.
بر خلاف دروازه قدیم تهران، دروازه درب کوشک فقط یک نما به سوی خارج شهر دارد که به وسیله طاق نماها، کاشی کاری ها و رسمی بندی ها تزئین شده و گذرگاه دروازه را به شکل اکلیل و نیم دایره در بر گرفته است.
بدنه ای که رو به داخل شهر است آجری ساده طراحی شده و همچنین نقش های مختلف و متنوع کاشی کاری و چهار گلدسته توپر نیز از ویژگی های منحصر به فزد این بنا به شمار می رود امروزه دروازه درب کوشک یا راه کوشک به صورت مخفف «راکوش» گفته می شود.
در هر دو سمت راه رو، دو طاق نما ساخته شده که با نرمی به سمت بیرون آمده و حالت آغوش گشوده را تداعی می کند، در ستونی که در سمت راست دروازه قرار دارد کتیبه ای به رنگ آبی زیبایی با متن کوچه درب کوشک بر روی کاشی نصب شده و این اثر تاریخی در تاریخ ۳۰ مرداد ماه ۱۳۵۴ تحت عنوان آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
علاوه بر موارد گفته شده کارهای زیبا سازی نظیر نورپردازی مجموعه درب کوشک و همین طور مرمت این بنا در سال های ۱۳۸۰تا۱۳۸۱ صورت گرفته است، طی چند سال گذشته نور پردازی بسیار خوبی در این بنا انجام شده بود اما متاسفانه اخیرا این تاسیسات آسیب بسیاری دیده و به کلی تخریب شده و علاوه بر این آسیب های دیگری نیز به بنا و کاشی کاری های نفیس آن هم وارد شده است.
دروازه کوشک بهسمت الموت و شکارگاههای سابق شمالی قزوین راه پیدا میکند. قرارگیری دروازه درب کوشک در فضای شهری، این موقعیت را ایجاد کرده که بتوانید در هر زمان از شبانهروز، آن را در انتهای خیابان آزادی تماشا کنید.
دروازه تهران قدیم
یکی دیگر از دروازههای برجای مانده در قزوین، دروازه تهران است که امروزه به آن دروازه تهران قدیم میگویند. این دروازه در زمان قاجاریه ساخته شده و تزئینات کاشیکاری هفترنگ دارد که در همان زمان قاجار تکمیل شده است.
این دروازه در سمت شرقی شهر قزوین بوده و ورود و خروج از ضلع شرقی، توسط این دروازه صورت میگرفته است.
کاشیکاریها و تزئینات این دروازه، در زمان قدیم، نشاندهنده شکوه شهر برای مسافران بوده است. برای دیدن این دروازه و دروازه درب کوشک، نیازی به پرداخت هزینه ندارید و در هر ساعتی از شبانهروز میتوانید این کار را انجام دهید.
دروازه تهران قزوین در سال ۱۳۴۷ در دوره قاجار ساخته شد و به عنوان المان فرهنگی و هنری شهر قزوین به حساب میآید. دروازه تهران قدیم امروزه به دست فراموشی سپرده شده و آن جایگاهی را که باید داشته باشد، در حال حاضر ندارد.
دروازه تهران قزوین یکی از مهمترین دروازهها در دوره قاجار بود و مردم در آن روزگار برای رفتوآمد باید از آن عبور میکردند.
دروازه تهران قدیم که نام آن به دروازه قدیم تهران هم شهرت دارد، در انتهای خیابان تهران قدیم-میدان هاشمی شهر قزوین جا خوش کرده است. این دروازه در قسمت ورودی جنوب شرقی شهر قزوین واقع شده که در گذشته جاده تهران-قزوین از آن محل آغاز میشد.
با توجه به دسترسی آسان دروازه های تاریخی شهر قزوین مسافران که با خودروی شخصی سفر می کنند و یا کسانی که با خودروی عموی از قزوین عبور میکنند می توانند در زمان بازگشت ساعتی را برای بازدید از این دو بنای زیبا اختصاص دهند و از دیدن معماری آن لذت ببرند.
انتهای پیام
