تشخیص حلال بودن محصولات آرایشی نیازمند بررسی‌های تخصصی است
به گزارش گروه اجتماعی برنا، بهروز اکبری، معاون اداره کل فرآورده‌های آرایشی و بهداشتی سازمان غذا و دارو، با تشریح ابعاد علمی و فنی مفهوم حلال در صنعت آرایشی و بهداشتی، گفت: ارزیابی حلال بودن محصولات این حوزه، فرآیندی تخصصی و چندبعدی است که بررسی‌های فقهی، شیمیایی، زیستی و فناورانه را به‌صورت هم‌زمان می‌طلبد و نمی‌توان آن را صرفاً به ممنوعیت استفاده از برخی ترکیبات یا احکام مربوط به ذبح شرعی محدود کرد.
وی با بیان اینکه در ارزیابی حلال فرآورده‌های آرایشی و بهداشتی باید دو محور اصلی مورد توجه قرار گیرد، افزود: محور نخست، شناسایی ترکیبات شیمیایی محصول و بررسی نوع، منشأ و میزان مواد استفاده‌شده در فرمولاسیون آن است. محور دوم نیز به شناسایی منشأ مواد اولیه با منشأ حیوانی و زیستی و بررسی وضعیت شرعی این ترکیبات اختصاص دارد.
اکبری با اشاره به وجود ترکیبات الکلی در برخی فرآورده‌ها از جمله دهان‌شویه‌ها اظهار کرد: صرف مشاهده نام الکل در ترکیبات یک محصول، برای تعیین حلال یا غیرحلال بودن آن کافی نیست؛ بلکه نوع الکل، منشأ تولید، میزان استفاده و میزان انطباق آن با ضوابط فقهی و فنی باید به‌صورت تخصصی مورد بررسی قرار گیرد.
معاون اداره کل فرآورده‌های آرایشی و بهداشتی سازمان غذا و دارو همچنین به استفاده از مواد اولیه با منشأ حیوانی و دریایی در تولید برخی محصولات اشاره کرد و گفت: ترکیباتی مانند کلاژن، ژلاتین، برخی آنزیم‌ها و مواد استخراج‌شده از حلزون و سایر موجودات دریایی از جمله موادی هستند که در فرآیند ارزیابی حلال، باید منشأ، روش استخراج و چگونگی فرآوری آنها به‌دقت مشخص شود.
وی با تأکید بر اینکه نمی‌توان صرفاً بر اساس نام یا ماهیت ظاهری یک ترکیب درباره وضعیت شرعی آن قضاوت کرد، تصریح کرد: حیوانی بودن منشأ یک ماده به‌تنهایی به معنای غیرحلال بودن آن نیست و تعیین وضعیت هر ترکیب باید بر اساس منشأ، ماهیت، شیوه فرآوری و ضوابط فقهی مرتبط صورت گیرد.
اکبری، پیچیدگی زنجیره تأمین مواد اولیه، تعدد تأمین‌کنندگان و وارداتی بودن بخشی از ترکیبات مورد استفاده در صنعت آرایشی و بهداشتی را از چالش‌های مهم این حوزه برشمرد و افزود: دسترسی به اطلاعات معتبر و مستند درباره منشأ مواد اولیه و فرآیند تولید آنها، از پیش‌نیاز‌های ارزیابی دقیق محصولات است. افزون بر این، شناسایی برخی ترکیبات به تجهیزات و فناوری‌های پیشرفته آزمایشگاهی نیاز دارد و نتایج این بررسی‌ها باید در کنار ارزیابی‌های فقهی و تخصصی قرار گیرد.
وی با اشاره به ضرورت همکاری میان رشته‌های علمی مختلف خاطرنشان کرد: تعامل میان متخصصان شیمی، زیست‌شناسی، علوم آزمایشگاهی و صاحب‌نظران فقهی می‌تواند به توسعه نظام ارزیابی حلال کمک کند. در این میان، آزمایشگاه‌های تخصصی و بهره‌گیری از روش‌های نوین شناسایی ترکیبات، نقش مؤثری در تشخیص منشأ مواد اولیه و بررسی انطباق فرآورده‌ها با ضوابط حلال دارند.
معاون اداره کل فرآورده‌های آرایشی و بهداشتی سازمان غذا و دارو در ادامه بر اهمیت اطلاع‌رسانی صحیح به مصرف‌کنندگان تأکید کرد و گفت: باید میان محصولی که حلال بودن آن هنوز به‌صورت تخصصی احراز نشده و محصولی که غیرحلال بودن آن به اثبات رسیده است، تفاوت قائل شد. بنابراین، نداشتن نشان حلال لزوماً به معنای غیرحلال بودن یک فرآورده نیست؛ همان‌طور که وجود ترکیباتی مانند الکل یا مواد با منشأ حیوانی نیز بدون بررسی‌های تخصصی نمی‌تواند مبنای قضاوت قرار گیرد.
اکبری در پایان با تأکید بر اینکه حلال در صنعت آرایشی و بهداشتی صرفاً یک عنوان تجاری یا ویژگی درج‌شده روی بسته‌بندی نیست، اظهار کرد: ارزیابی حلال فرآیندی علمی و بین‌رشته‌ای است که بررسی تمامی مراحل زنجیره تأمین مواد اولیه، فرمولاسیون و فرآیند تولید را شامل می‌شود. توسعه این رویکرد، در کنار تقویت زیرساخت‌های آزمایشگاهی و تدوین ضوابط شفاف، می‌تواند به ارتقای نظام ارزیابی فرآورده‌های سلامت‌محور و افزایش اطمینان مصرف‌کنندگان منجر شود.
انتهای پیام/
