احمدرضا هاشمی: تپل، پسری که پس از روزهای سخت به خانوادهای تازه میرسد/ نباید بچههای پرورشگاه را تنها بگذاریم
احمدرضا هاشمی، دانشآموز کلاس چهارم و بازیگر نقش تپل در نمایش موزیکال «آرزوهای کوچک» به خبرنگار برنا؛ درباره قصه شخصیت خود توضیح داد: تپل خانوادهای داشته که در شهربازی زندگی میکردند و پدرش نگهبان شهربازی بوده است. پس از مدتی پدر او بر اثر برقگرفتگی جانش را از دست میدهد و مادرش نیز به دلیل شرایط سخت زندگی، او را به پرورشگاه میسپارد. مدتی بعد، فردی مهربان سرپرستی تپل را قبول میکند و از آن به بعد زندگی او شرایط بهتری پیدا میکند.
او درباره اینکه اگر با تپل واقعی روبهرو شود، چه واکنشی خواهد داشت، گفت: وقتی بچههای پرورشگاه مهر و ماه به دیدن ما آمدند، احساس خاصی پیدا کردم. اگر تپل را ببینم، خیلی دوست دارم داستان زندگیاش را از خودش بپرسم و بدانم چه اتفاقاتی برایش افتاده است. آقای پارسایی کمی درباره زندگی این بچهها برایم توضیح دادهاند، اما دوست دارم بیشتر درباره آنها بدانم.
این بازیگر کودک درباره فعالیتهای هنری خود پیش از حضور در «آرزوهای کوچک» بیان کرد: نزدیک به ۱۰ فیلم بازی کردهام. در نمایش «الیور توئیست» هم با آقای پارسایی همکاری داشتم. از دیگر تجربههایم میتوانم به سریالهای «غریبه» و «ذهن زیبا»، فیلم کوتاه «آشیانه» و فیلم سینمایی «صبحانه با زرافهها» اشاره کنم.
هاشمی درباره تجربه بازی در نمایش موزیکال و دشواریهای این شیوه اجرایی اظهار کرد: سختی کار موزیکال این است که باید بتوانی با موسیقی ارتباط برقرار کنی و حرکاتت را با ریتم هماهنگ کنی. در این نوع نمایش، هماهنگی میان اعضای گروه اهمیت زیادی دارد و به کار گروهی بسیار نیاز است.
او درباره افرادی که در جریان تمرینها و اجرای نمایش به او کمک کردهاند، گفت: همه به من کمک کردند و هرکدام سهمی داشتند. خانم صوفی، آقای جمشیدی، آقای میلاد محمدزاده، خانم مارال قادری و آقای محمدامین پازوکی از جمله کسانی بودند که راهنماییام کردند، اما خانم مارال قادری کمی بیشتر به من کمک کردند.
این بازیگر ۱۰ ساله در پاسخ به این پرسش که چه کاری میتوان برای حمایت از کودکان پرورشگاهی انجام داد، عنوان کرد: میتوانیم به آنها پول بدهیم و کمکشان کنیم. حتی اگر کسی امکانش را داشته باشد، میتواند یکی از این بچهها را به سرپرستی قبول کند.
هاشمی درباره دشوارترین صحنهای که در نمایش اجرا میکند نیز توضیح داد: صحنه موش بعد از بایگانی برایم سختتر است، چون حرکات خیلی سریعی دارد و در بخش زیادی از آن باید درجا بدویم.
او با اشاره به تجربه حضور در نمایش «الیور توئیست» گفت: در آن نمایش یکی از بچههای فاگین بودم و قرار بود خودمان برای شخصیتهایمان اسم انتخاب کنیم. من اسم چاب را انتخاب کردم.
این بازیگر کودک درباره فضای پشت صحنه و اتفاقات بامزهای که ممکن است هنگام اجرا رخ دهد، بیان کرد: بیشتر اوقات سعی میکنم خندهام را نگه دارم. وقتی کاری دارم و باید جدی باشم، حواسم به اجرای نقشم است و اهل خندیدن در آن لحظه نیستم، اما وقتی کارم تمام میشود و مسئولیتی ندارم، شوخی میکنم و آدم خوشخندهای هستم.
هاشمی درباره توصیه خود به مخاطبانی که هنوز نمایش «آرزوهای کوچک» را ندیدهاند، گفت: به نظرم تئاتر خیلی خوبی است و صحنههای جذابی دارد. این نمایش داستان زندگی بچههایی را توضیح میدهد که باید به آنها کمک کنیم و نباید رهایشان کنیم. تا جایی که من شنیدهام، تکتک قصههای این بچهها واقعی است. به همین دلیل پیشنهاد میکنم حتماً به تماشای آن بیایند.
او در پاسخ به این پرسش که تئاتر را بیشتر دوست دارد یا سینما، اظهار کرد: تئاتر را بیشتر دوست دارم، چون اجرای زنده است و وقتی تماشاگران ما را میبینند و تشویق میکنند، حس خیلی خوبی به آدم دست میدهد و برای اجرای صحنه بعدی انرژی میگیریم.
این بازیگر درباره استرس حضور مقابل تماشاگران نیز گفت: استرس من فقط در روز اول بود. اولین تجربه اجرای تئاترم در «الیور توئیست» بود و آنجا خیلی استرس داشتم. آقای محمد شاکری که در اجرای اول «الیور توئیست» نقش داجر را بازی میکردند، به ما دلداری دادند و گفتند که میتوانیم و از پس اجرا برمیآییم. برای این نمایش چون تجربه قبلی داشتم، استرسم خیلی کمتر از «الیور توئیست» بود.
هاشمی درباره شیوه کنترل استرس پیش از اجرا نیز توضیح داد: سعی میکنم با کاری که حواس دیگران را پرت نکند، خودم را سرگرم کنم. مثلاً کمی نرمش میکنم تا هم بدنم گرم شود و هم استرسم از بین برود. گاهی هم دیالوگهایم را با خودم مرور میکنم.
او در پایان درباره مهمترین نیاز کودکان برای داشتن احساس شادی و خوشحالی گفت: بچهها به توجه زیادی نیاز دارند و باید با آنها خوشاخلاق بود. به نظرم اهمیت دادن به بچهها و رفتار خوب با آنها از مهمترین چیزهایی است که برای خوشحال بودن نیاز دارند.
انتهای پیام/