ریشتری که جهان از آن وحشت دارد

به گزارش خبرنگار سرویس دانش و فناوری برنا، مقیاس ریشتر، مقیاس دقیقی برای تعیین میزان ویران گری یک زمین لرزه نیست، این مقیاس تنها انرژی آزاد شده در کانون زمین لرزه را نشان می دهد.

ریشتر بر اساس رابطه ای است که برای اولین بار در سال 1935 توسط «چارلزریشتر و بنو گوتنبرگ» معرفی شده است. رابطه آنها میزان انرژی آزاد شده در کانون زلزله را بر اساس لگاریتم بیشترین مقدار جابه جایی افقی ثبت شده توسط لرزه نگار نشان می دهد. بر اساس این رابطه اضافه شدن هر یک درجه به بزرگی زلزله، انرژی آزاد شده آن را حدود 31.6 برابر افزایش می دهد.

اما همان طور که در ابتدا گفته شد برای سنجش یک زمین لرزه، 2 مقیاس وجود دارد. اولی «ریشتر» که بزرگی یک زلزله را نشان می دهد و بیان گر میزان خسارت وارده توسط زمین لرزه نیست و دومین مقیاس، «مرکالی» است که برای تخمین میزان خرابی و شدت زلزله کاربرد دارد.

میزان انرژی رسیده به هر نقطه از سطح زمین علاوه بر میزان انرژی آزادشده در مرکز، به مجموعه عواملی نظیر فاصله از مرکز زلزله، جنس خاک و ... بستگی دارد. از همین رو خسارت‌های وارده در زمین لرزه‌های دارای درجه یکسان، ممکن است بسیار متفاوت باشد. به همین دلیل پرسش و بیان مقاومت ساختمان‌ها در برابر زلزله با بزرگی خاصی در مقیاس ریشتر از نظر فنی بی‌معناست. در نتیجه ریشتر مقیاس کاملی برای توصیف همه جانبه زمین لرزه نیست.

در دانش و مهندسی لرزه شناسی معیارهای دیگری برای بیان سایر خصوصیات زلزله وجود دارد. برای بیان مقدار خسارت وارده توسط زمین لرزه از مقیاس «مرکالی» استفاده می‌شود. اما درجه «مرکالی» را نمی توان به سرعت مشخص کرد و لازم است که محققان زمان کافی برای بررسی اتفاقاتی که حین زمین لرزه روی داده است، در اختیار داشته باشند. هنگامی که تصویر دقیقی از میزان خسارت های وارده به عمل آمد، می توان درجه «مرکالی» مناسب را تخمین زد. 

این مقیاس با توجه به شدت یک زمین لرزه از واحد 1 تا 12 اندازه گیری می شود. زلزله هایی با شدت یک مرکالی توسط افراد احساس نمی شوند.

جدول زیر حاوی اطلاعاتی در مورد مفهوم ریشتر است :