نمیدانم چرا اجازه اکران «پرویز» را نمیدهند/ «یک شهروند کاملاً معمولی» را بهمن جلوی دوربین میبرم
مجید برزگر به خبرنگار سینمایی برنا گفت: فیلم سینمایی«یک شهروند کاملا معمولی» را بهمن ماه کلید میزنم.
وی در ادامه افزود: این فیلم را مخصوصا در این فصل از سال شروع میکنم زیرا فضای فیلم به گونهای است که نیاز به لوکیشنهای زمستانی زیادی دارد.
کارگردان فیلم سینمایی«پرویز» همچنین گفت: برای نقش اول فیلم از یک نابازیگر استفاده میکنم.
برزگر درباره داستان فیلم توضیح داد: «یک شهروند کاملا معمولی» داستان آقای صفری 75 ساله کارمند بازنشسته اداره پست است که در شهرکی قدیمی در تهران زندگی میکند. او با مرگ همسر سابقش تصمیم میگیرد بعد از سالها برای دیدن فرزندانش به کانادا برود که فراهم کردن مقدمات این سفر، زندگی آرام او را به هم میریزد.
وی درباره اکران فیلم «پرویز» اظهار کرد: هنوز پروانه نمایش این فیلم صادر نشده است و با توجه به اینکه این فیلم در جشنواره فجر به نمایش درآمد، دلیلی را برای عدم اکران آن به صورت کتبی اعلام نکردهاند.
برزگر خاطرنشان کرد: این فیلم در بخش مسابقه جشنواره فیلم «داکا» پذیرفته شده است و قرار است در جشنواره فوکوئوکا ژاپن نیزحضور داشته باشد.
به گزارش برنا، باوجود عدم نمایش«پرویز» در سینمای مطبوعات در جشنواره فیلم فجر سال گذشته، بسیاری از اهالی رسانه از این فیلم استقبال بالایی کردند و لووان هفتوان، بازیگر آن، در نظرسنجی ماهنامه سینمایی فیلم، بهعنوان بهترین بازیگر سال انتخاب شد.
مسعود مهرابی، منتقد باسابقه، نیز درمورد این فیلم اظهار کرد: فیلم با نگاه نو و داستان خاص و بدیع و کارگردانی ظریف و قابل تحسینش، نمونه نوعی از سینمای مستقل معاصر جهان به حساب میآید که مدعی است و زنده. این فیلم متفاوت و یگانه، با بازی درخشان و بهیادماندنی لوون هفتوان، رنگ و جلایی تازه به اکران سینماهای ایران خواهد داد، اگر سینماداران قدرش را بدانند و مسئولان سینمایی زمان مناسبی را به اکرانش بدهند.
همچنین جواد طوسی هم ضمن تحسین دومین ساخته بلند برزگر گفت: وسواس و سیر تکاملی را در فیلم «پرویز» مجید برزگر بهوضوح میتوان دید. ویژگی کار او در فیلم قبلیاش، «فصل بارانهای موسمی»، و «پرویز» این است که دنیای شخصی و مضامین متفاوتش را به شکلی ملموس و بیتکلف به تصویر میکشد. فضای دلمرده و سکوت و سکون جاری در فیلم و خشونت پنهانش ناخودآگاه ما را به دنیای سهراب شهیدثالث، روبر برسون و میشاییل هانکه نزدیک میکند. اما حتی اگر این تأثیرپذیری وجود داشته باشد، اصلاً به تقلید تبدیل نمیشود. توجه برزگر به جزئیات، میزانسن و روانشناسی رفردی و اجتماعی شخصیت محوریاش و انتخاب درست بازیگر این نقش (لووان هفتوان) و تصویر هولناکی که از انسان تنها و جداافتاده خود ارائه میدهد، از دیگر ارزشهای انکارناپذیر فیلم اوست.
