برنا گزارش میدهد؛ همزیستی غیرمتعارف با یک شیر در آپارتمانی در کابل
به گزارش خبرگزاری برنا، در قلب کابلِ پرازدحام، شهری که زیر بار سنگین تحریمهای بینالمللی و دشواریهای اقتصادی نفس میکشد، داستانی غیرعادی توجهها را به خود جلب کرد. در طبقه نهم یک مجتمع مسکونی معمولی، خانواده «سهراب نیازی»، ۴۰ ساله، ساختمانساز و پدر پنج فرزند، نه با یک گربه یا سگ، که با یک شیر نر آفریقایی ۱۳ ماهه به نام «مکس» زندگی میکنند. نیازی که مکس را «فرزند ششم» خانواده مینامد، روز خود را با بغل کردن و خداحافظی از این حیوان غولپیکر آغاز میکند؛ مراسمی که برای او همارزش با وداع با فرزندان انساناش است. این رابطه عاطفی عمیق، اما در بستری از بیقانونی، خطرات ایمنی و مباحث زیستمحیطی پیچیده شد.
سهراب نیازی داستان آشنایی خود با مکس را اینگونه روایت میکند: او حدود یک سال پیش دو شیر نوزاد را از یک فروشنده در پاکستان و با قیمتی حدود هفت هزار دلار خریداری کرد. یکی از آنها رفتار پرخاشگرانهای نشان داد و مجبور به فروشش شد، اما دیگری، یعنی مکس، که در آن زمان به اندازه یک بچهگربه بود، در خانه ماندگار شد. نیازی توصیف میکند شیر کوچک در ابتدا روی تخت میخوابید و میان مبلمان خانه رفتوآمد میکرد. اما رشد سریع این حیوان، تنها در پنج ماه، او را وادار به ساخت یک اتاقک فلزی محکم درون ایوان آپارتمان کرد که هم اکنون محل زندگی مکس است. این شیر که اکنون حدود ۱۰۰ کیلوگرم وزن و نزدیک به ۱۹۰ سانتیمتر درازا دارد، روزانه سه تا پنج مرغ کامل میخورد؛ هزینهای حدود ده دلار.
ورود غیررسمی
ورود این شیرها به افغانستان از مجرای قاچاق حیوانات وحشی صورت گرفته است. «عبدالقادر امین»، کارشناس محیط زیست افغان، به فقدان شدید چارچوب قانونی و نظارتی در این کشور اشاره میکند. به گفته وی، در قوانین افغانستان حتی تعریف روشنی از حیوان «اهلی» وجود ندارد و این خلأ، کشور را به مقصدی جایگزین برای قاچاقچیان حیاتوحش تبدیل کرده است. ضعف کنترل در مرزهای طولانی و ناآرام، تسهیلکننده این تجارت غیرقانونی است. این در حالی است که بر اساس «پیمان منع تجارت بینالمللی گونههای در معرض خطر» (CITES)، شیر در زمره حیوانات محافظتشده قرار دارد و خرید و فروش و نقلوانتقال آن تابع مقررات سختگیرانهای است. بسیاری از کشورهای جهان، از جمله اعضای اتحادیه اروپا، نگهداری از شیرها به عنوان حیوان خانگی را کاملا ممنوع اعلام کردهاند.
با وجود علاقه شخصی نیازی، هشدارهای جدی از سوی متخصصان مطرح است. «دکتر عمران شاه»، دامپزشکی که سابقه کار با حیوانات درنده را دارد، تأکید میکند که ذات شکارگر و غرایز دفاعی یک شیر هرگز با تربیت خانگی از بین نمیرود، به ویژه با نزدیک شدن حیوان به سن بلوغ کامل که معمولاً بین دو تا سه سالگی است. این نگرانیها پس از انتشار ویدیویی از جشن تولد یکسالگی مکس تشدید شد که در آن، حرکتی تهاجمی نسبت به «فاطمه»، دختر ۱۱ ساله خانواده، نشان داد. نیازی این رفتار را ناشی از خستگی و آزردگی شیر از صدای بادکنکها تفسیر کرد، اما این اتفاق برای منتقدان، نشانهای واضح از خطر همیشگی بود.
پدیده ای نه چندان جدید!
پدیده نگهداری حیوانات درنده به عنوان حیوان خانگی، در افغانستان و منطقه چندان جدید نیست و پیشینهای از آن در بین برخی چهرههای ثروتمند و صاحبنفوذ وجود دارد. برای مثال، «حشمت خلیل کرزای»، پسرعموی رئیسجمهور پیشین افغانستان، در منزل شخصی خود در قندهار شیر نگهداری میکرد. پس از کشته شدن او در یک حمله انتحاری در ۲۰۱۴، شیر وی به باغ وحش کابل انتقال یافت. «دکتر فریدالله نوری»، دیگر کارشناس حفاظت از حیاتوحش، تأکید میکند که چنین روشی هم برای انسان خطرناک است و هم برای خود حیوان که در محیطی نامناسب و دور از نیازهای طبیعیاش نگهداری میشود، ظلم است. با این همه، سهراب نیازی بر ادامه این همزیستی غیرمعمول پافشاری دارد و ادعا میکند حضور مکس «آرامش» به خانه آنها آورده است. این داستان در نهایت، تصویری پیچیده از تقابل میان عاطفه انسانی، فقدان حکمرانی قانونی و مخاطرات نادیده گرفتهشده در جامعهای جنگزده ارائه میدهد.
انتهای پیام/
