نقد فیلم The Brutalist؛معماری رویا روی ویرانههای روان
«The Brutalist» فیلم راحتی نیست. سه ساعت زمان میخواهد، صبر میخواهد و حوصله. اما اگر بمانی، با یکی از صادقترین روایتهای سال درباره شکست تدریجی رؤیا مواجه میشوی.
مرکز ثقل فیلم بازی خیرهکننده Adrien Brody است؛ در نقش معمار مهاجری که با امید ساختن آیندهای بهتر وارد آمریکا میشود، اما آرامآرام زیر فشار اقتصاد، تبعیض و تنهایی خرد میشود.
فیلم درباره معماری است، اما بیشتر درباره روان آدمها حرف میزند. ساختمانها بالا میروند، اما روح شخصیت اصلی پایین میآید. هر پروژه تازه، بهجای نجات، بخشی دیگر از او را میگیرد.
«The Brutalist» تصویری بیرحمانه از رویای آمریکایی ارائه میدهد: جایی که استعداد کافی نیست، تلاش همیشه جواب نمیدهد و بعضی آدمها صرفاً برای مصرف شدن وارد چرخه میشوند. دوربین سرد و میزانسنهای سختگیرانه، حس بیگانگی را تقویت میکند و اجازه نمیدهد تماشاگر فاصله امنی با شخصیتها داشته باشد.
این فیلم ضد ملودرام است. گریه مخاطب را نمیخواهد،لحن التماسی ندارد، فقط آرام، پیوسته و دقیق نشان میدهد چطور آدمها در سیستم حل میشوند.
شاید مهمترین ویژگی «The Brutalist» همین باشد: هیچ قهرمانی نمیسازد. فقط انسانی را نشان میدهد که میخواست چیزی بسازد، اما خودش تبدیل به بخشی از ویرانه شد.
انتهای پیام/
